Goed, het regent en stormt al dagen, maar je weet pas echt zeker dat het herfst wordt als je een paddestoel ter grootte van een voetbal tegenkomt…
One hit wonders
Op muzikaal gebied heb ik een voorliefde voor one hit wonders. Niet alleen omdat het vaak gewoon erg leuke liedjes zijn die je jaren later nog herkent of zelfs kunt meezingen (vaak zonder de titel of zelfs de artiest te weten). Maar ook vanwege de dramatiek die er schuil gaat achter zo’n nummer. Er is weinig intrigerender en misschien wel verdrietiger dan een artiest of een band die een leven lang aan creativiteit in één enkel nummer verbruikt om daarna enkel nog niemendalletjes te maken en terend op die ene hit avond na avond de ene na de andere schimmige kroeg aan te doen om maar brood op te plank te hebben. En vooral niet op een kantoor te belanden.
50 dagen 120w: Cultuur, mensen en communicatie
Vandaag precies 50 dagen geleden ging 120w online. Op deze site kan iedereen die dat maar wil stukjes publiceren op voorwaarde dat ze maximaal 120 woorden beslaan. Inmiddels hebben we 18 schrijvers en afgelopen zondag, nog voor dag 50, stond stukje nummer 50 online.
Vooral cultuur, mensen en communicatie lijken populaire onderwerpen. Werk, techniek en liefde (!) komen er een stuk bekaaider vanaf.
Onterecht? Schrijf vooral mee, iedereen is welkom! Voor sommigen lijkt 120 woorden erg veel of juist weinig, maar probeer het eens, het valt reuze mee!
Spuiten
Vanaf mijn huis is de dichtstbijzijnde supermarkt zo’n typische Duitse dozenwinkel met een licht zonderling cliënteel. Onlangs stond ik daar rond het eind van de middag in de rij met, onder andere, het dagelijks brood. Achter mij stond een nogal onverzorgd tweetal. Hun boodschappen bestonden voor zover ik zo snel kon zien uit halve liters bier van de categorie ‘goedkoper dan bronwater’. Ze zagen er uit als verwaarloosde intraveneuze drugsgebruikers.”Nee, je moet wel goed spul kopen”, zegt de een. “Als je dat goedkope spul spuit, krijg je daar echt last van!”. De ander beaamde dat en begon daarop tuberculeus te hoesten. Nieuwsgierig keek ik nogmaals achterom; behalve een tiental blikken bier, stond er ook een bus deodorant op de band.
De bergen in
“Ik trek het echt niet meer! Wat een idioten hier!”, aldus promovendus N. als ik hem tref bij het PCR-apparaat. Ik zie de bui al hangen dus ik besluit er, voorlopig, het zwijgen toe te doen. “Nog anderhalve week en dan ben ik hier weg. Dan bekijken ze het allemaal maar drie weken!”
N. zit er zo te zien totaal doorheen. Ik vraag hem of hij over anderhalve week op vakantie gaat en zo ja waarheen. “Ik ga heerlijk rustig, zonder internet, zonder telefoon, drie weken naar Zwitserland. Wandelen in de bergen,” verzucht hij. Goh, leuk. Met je vriendin? “Nee, met mijn moeder.” Ik frons en reageer gematigd. “Ja, zo reageert iedereen, maar ze heeft echt een goede conditie hoor!”
De laatste test
Aangezien ik het plan gevat had een tweede master te gaan doen, was ik enkele maanden geleden verzeild in een intensieve selectieprocedure. Om te beginnen een stapel papierwerk, een tentamen en een essay. Een week of wat later een pittig gesprek met de strenge commissie, een studieopdracht en twee simulatiepatiënten. Dit doorlopen, volgde weer enkele weken later goed nieuws; ik was toegelaten! De cava was nog niet ontkurkt of er lag een onverwachte brief op de deurmat. “Ondergetekende geeft hierbij aan WEL/NIET gebruik te willen maken van zijn/haar toelating.” Na alle inspanning en stress van de maanden daarvoor, kwam het uiteindelijk neer op een correct geplaatst circkeltje en een handtekening. En het retourneren van het formulier natuurlijk. Even wat posten.
Visite op 120w.nl
Afgelopen maandag schreef Bob een stukje van 120 woorden over de avonturen van de Delftenaar Paul Jochem op de Love Parade op het beginnende 120w.nl. Dit stukje werd vervolgens door geenstijl gelinkt in een artikeltje over het een of ander.
Scriptie
De laatste loodjes van de (huidige) MSc bestaan (voor mij) uit het schrijven van een scriptie. Nee, het gaat niet over koffie.
