Sarah Bettens in Vredenburg

Wie de band K’s Choice niet kent, en jonger is dan 40, moet zich best een beetje schamen. K’s Choice was een van de bandjes die als mijn leven ooit verfilmd mocht worden veelvuldig te horen zou zijn terwijl een jonge acteur mijn roerige leven in de jaren 90 van de twintigste eeuw vertolkt. Cocoon Crash is 10 jaar na verschijning nog steeds een van mijn favoriete cd’s. Maar goed, aan al het goede komt een einde (zelfs Nelly Furtado weet dat), en zo ook aan K’s Choice. Sarah en Gert Bettens (broer en zus) gingen hun eigen weg.

Toen ik enige tijd geleden hoorde dat Woodface, het nieuwe bandje van Gert, dinsdag 13 mei samen met Sarah Bettens zou optreden in Vredenburg, dacht ik meteen aan een soort K’s Choice reunie. Kaartjes (ik wist Marianne te strikken) kopen dus! Later werd a balladeer (kleine letters) toevoegd aan het voorprogramma en besloten bestuurder/cententeller Bob en chemicus/amateurfotograaf Mathijs ook te gaan.  Gistermiddag dus even snel iets gegeten met Marianne in de stad – ik zou bijna zeggen traditiegetrouw – bij een lokale wokker, Bob opgewacht bij de bus en in een veel te warme, veel te volle bus 28 op weg naar het kubistische (en bij daglicht toch wel erg rode) nieuwe Vredenburg alwaar Mathijs ons als een Jehova’s getuige voor de deur stond op te wachten.

A balladeer trapte af met een korte set (een half uurtje) van voornamelijk nieuwe nummers. Veel serieuze en wat rustigere nummers (vol – zoals Marianne opmerkte – Christelijke thematiek?) die weliswaar allemaal best goed waren, maar toch niet helemaal tot hun recht kwamen in het nieuwe Vredenburg. Misschien ook door de akoestiek en de overheersende drums of omdat het nog te nieuw was allemaal. Of omdat het toch meer luistermuziek is. Muziek waar je goed voor moet gaan zitten en die je goed op je moet laten inwerken. Hoe dan ook, de gespeelde ‘oude’ nummers zoals het bescheiden hitje Swim with Sam – van de cd Panama –  klonken wel erg goed en gebalanceerd.

Vervolgens kwam Woodface, de band van Gert Bettens. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik nog niets van het solowerk van Gert gehoord had. Gert maakt tegenwoordig een soort vrolijke poprock met jazzy invloeden. Niet echt onaardig, maar toch niet bepaald K’s Choice en best wel wennen. Na een paar nummers vertelt Gert hoe blij hij is hier te mogen zijn en zingen en wenst hij het publiek alvast veel plezier met zijn zus straks. Dus toch geen reünie?! Niets ten nadele van de beide soloprojecten, maar solo is door geen van beide artiesten ooit het enorme succes van K’s Choice geëvenaard. En dat zegt stiekem toch wel iets.

Na Woodface komt Sarah Bettens (en band). En Sarah heeft absoluut ballen en weet wat rocken is – waarschijnlijk meer dan alle kerels op het podium bij elkaar, dat valt niet te ontkennen. Ondanks dat het merendeel van de nummers uit nieuwer solowerk bestaat – waar de zaal overigens best enthousiast op reageert, komen ook de nodige K’s Choice klassiekers voorbij. Believe, Not an addict, Too many happy faces. En hoe aardig het solowerk ook is, bij de oudere nummers wordt er pas echt gefeest. Toch speelt Gert niet mee, hoewel dat van te voren tijdens de verkoop natuurlijk wel min of meer gesuggereerd werd door eerst van een special guest te spreken en dan van Woodface. Sarah Bettens en Woodface zijn niet zomaar twee willekeurige artiesten zonder connectie.

Enfin, na iets meer dan een uur houdt Sarah er mee op, maar niet voor op te biechten dat vanavond in haar top 10 van meest favoriete concerten staat. En dat geloof ik wel, ik kan me niet voorstellen dat ze in Amerika  elke avond voor zaal staat die even gevuld en enthousiast is als Vredenburg vanavond. De aanwezige tuinbroekenbrigade (Sarah heeft een grote schare lesbische fans) weet de zaal na afloop dusdanig af te breken dat het tot een toegift komt. En dan gebeurt er toch eindelijk waar de hele zaal stiekem de hele avond op heeft zitten wachten; Sarah en Gert spelen weer samen! Voor heel even bestond K’s Choice weer. Ze speelden onder andere het geweldige Everything for free (youtube link!) en en Butterflies instead en wat klonk dat goed. Hoewel het voor mij – en waarschijnlijk voor een groot deel van de zaal – best meer K’s Choice had mogen zijn dan die paar nummers. Dat was heimelijk toch wel een beetje waar ik – en velen met mij, geef maar toe!- de kaartjes voor gekocht had. Na afloop van de toegift begonnen de tuinbroeken en andere aanwezigen weer net zo lang te schreeuwen en te stampen tot Sarah het podium weer betrad, dit maal zonder band en met een akoestische gitaar. Ze speelde een liefdesliedje, stelde met veel gevoel voor humor haar inmiddels afwezige band nog even voor en maakte nog wat reclame voor een tour in november en deelde mee dat er zo na afloop merchandise verkocht zou worden.

En dat gaf de hele avond toch onbedoeld een beetje een goedkoop nasmaakje. Een artiest van zo’n kaliber hoeft toch niet goedkoop reclame zitten te maken voor wat shirtjes en cd’s. Je zou zelfs bijna denken dat Sarah en Gert de mogelijkheid van een K’s Choice reünie gebruikt hebben om beide solocarrières (maar vooral die van Gert) een zetje in de goede richting te geven. Maar goed, al zou dat daadwerkelijk zo zijn, het is haar vergeven, ze blijft een van mijn helden, want wat kan zij toch ontzettend rocken!