Op een feestje een gesprek over muziek aanknopen met een vreemde is, in potentie en in bepaald gezelschap, een even gevaarlijke bezigheid als beginnen over geloof of politieke voorkeur. De vreemde in kwestie is in dit geval begin twintig en van het type sjaaltje (we schrijven juli), skinny jeans en verwasssen bandshirt. Hij beschrijft in louter superlatieven een band waar ik, al zeg ik het zelf toch geen onbekende op het gebied van muziek, nog nooit van gehoord had.
Nieuwsgierig geworden naar de ‘allerallerbeste muziek ooit gemaakt’ vroeg ik of hij hun muziek eens kon omschrijven. “Het echt uniek, het is een soort techno hardcore met harde gitaren en de zang is een soort gebrul, maar dan toch heel harmonisch”.