En nu we dan toch over eieren zijn komen te spreken, onlangs hoorde ik iemand bij de koffieautomaat vertellen dat zij geen eieren at. Dat vond ze maar vieze dingen. Na doorvragen van haar gesprekspartner bleek ze wel vlees te eten, een grappig detail aangezien een groot deel van de vegetariërs er tegengesteld eetgewoonten op na houdt; geen vlees, wèl eieren.

Die avond was ik laat thuis, had ik geen zin om (uitgebreid) te koken en besloot ik wat eieren te bakken. Roomboter in de pan, mooi bruin laten worden en dan eieren open tikken en in de pan. Beetje zout erover. Eén ei in de pan, en na het breken van de schaal van het tweede ei zag ik opeens een bloedpropje op de dooier zitten. Hoewel dit niet zegt dat het een bevrucht ei, en dus potentieel leven, betreft, was het een onsmakelijk gezicht en even moest ik denken aan de practica ontwikkelingsbiologie enkele jaren geleden.

Een ei is eigenlijk maar een raar en onbewerkt natuurproduct, het tegenbeeld van de paas-tegenhanger. En terwijl een stukje vlees vaak een onherkenbaar en abstract plakje dood beest is, is een ei gewoon niets anders dan een onbevruchte eicel. Zo uit het ovarium met een beetje kalk erom. Even snapte ik de dame bij de koffieautomaat en snapte ik een groot deel van de vegetariërs nog net even wat minder. Uiteraard heb ik vervolgens mijn spiegeleieren smakelijk opgegeten en zal ik dit ook zeker in de toekomst niet laten. Een moment van bezinning, ook dat is Pasen.

Lees verder op werkschuwtuig.nl

Kerst is officieel weer voorbij en dus is het, nu we allemaal de relatie-, familie- en vooral ook maagbanden weer danig op de proef hebben gesteld tijdens geforceerd gezellig bijeenkomsten, mogelijk in Centreparcs huisjes, tijd voor een stukje reflectie.

Lees verder op werkschuwtuig

Veertig minuten, en enkele glibberpartijen beiderzijds later, mochten we ons verheugen op nogmaals een kwartier wachten voor de deur van Ekko. We waren zowaar te vroeg! Gelukkig mochten we daarna een minuut of wat wachten in het gangetje, omdat de portier het, met welgeteld vijf man, te druk vond voor de kassa. Mijns inziens is een portier bij een gelegenheid als Ekko, op een avond als deze, volstrekt overbodig, maar dat terzijde. Na lang smeken mochten we onze volgeprinte A4-tjes laten scannen en konden we nog even genieten van een biertje voordat het fantastische voorprogramma zou beginnen.

En wat voor een voorprogramma! Heel de amper gevulde zaal was blij verrast met de depressieve klanken van de twee dertigers van Pondertone, die zonder drumstel, maar met gitaar en yamahakeyboard, de zaal probeerde te vermaken met eentonige liedjes over echte mannenthema’s als chocolaatjes eten en katers. Het hoogtepunt was nog wel een (waarschijnlijk) serieus bedoelde poging het ultieme kerstgevoel op te wekken bij het bevroren publiek, door de Duitse tekst van de welbekende hitklassieker ‘Stille nacht’ uit te delen, en hier vervolgens een wanstaltige versie van te produceren. Jezus had zich omgedraaid in zijn mandje.

Gelukkig kwam niet al te lang daarna Absynthe Minded op het podium, nadat de heren bijgekomen waren van de lachstuipen opgewekt door het voorprogramma. We waren blij verrast over deze vijfkoppige band met drum, nieuwerwets Hammondorgel, basgitaar/contrabas, viool en zang/gitaar. Dit leverde een spannende en energieke poprock op met een vleugje jazz en gypsy. Bijna net zo leuk waren de bekende rustigere singles ‘envoi’ en ‘my heroics, part one’. Het hoogtepunt was vanzelfsprekend de ecstatische ontlading in de toegift, met trompet in plaats van viool zelfs.

Helemaal warm van binnen van deze mooie muziek gingen we met een zeer tevreden gevoel naar huis, over een witte, maar lege Catherijnebaan, op weg naar de laatste tram die we zowaar gehaald hebben.

Enfin,  als er iets is waar het televisieprogramma debet aan heeft is het wel de explosieve groei van het aantal salontafel connaisseurs. Iedereen heeft opeens verstand van kunst (“maar dan niet van dat moderne“) en wil dat op het genânte af overal tentoonspreiden. Iedereen heeft wel zo’n vader, moeder, oom of tante die op verjaardagen iedereen lastig valt met gebakken lucht verpakt als een enorme culture kennis.

Tijd voor een klein gedachtenexperimentje. Hoe moeilijk is het om vaag te praten over ‘kunst’?

Bovenstaande is een foto die ik vanmiddag heb gemaakt, om het smakelijk te houden zal ik niet zeggen waar en wanneer. Wat zou een salontafel kunstkenner zeggen wanneer deze foto aan de muur hing bij een groot museum? Nou bijvoorbeeld iets als dit;

“Dit is duidelijk een werk dat zijn inspiratie, en wellicht oorsprong, vindt in de existentialistische gedachtegang. De symboliek van de rol toiletpapier, in beginsel maagdelijk wit, maar gaandeweg besmeurt om uiteindelijk te verdrinken in de viezigheid van het leven. We zien links God, perfect in al zijn eenvoud. Een volle, onaangebroken rol. Rechts zien we de mens, geschapen naar Zijn evenbeeld, maar minder Groots en duidelijk aangebroken, begonnen met leven. Mensen leven immers en het leven is eindig en wordt opgemaakt tot er niets rest dan de kern, de ziel zo u wilt, hier werkelijk prachtig afgebeeld als de kartonnen rol aan de binnenzijde van de rol. De tegeltjes, en de weerspiegeling van de rollen daarin, symboliseren de modulairiteit van het leven, waarbij de donkere verticale lijn, de levenslijn afbeeldt. Opvallend is verder dat er in essentie voor een bijzonder sober kleurgebruik is gekozen. Dit valt te verklaren door te bedenken de mens an sich kleurloos is, als het toiletpapier, maar kleur krijgt door te leven. De kunstenaar toont hier een werkelijk emotionele zoektocht naar de kern van het menselijk bestaan.”

Wie biedt een (betere, vagere) analyse van bovenstaande foto?

De vrouw rekent af en gaat en krijgt nog de nodige beleefdheden na geroepen van de overenthousiaste verkoopster. “Tot ziens! Fijne dag nog! Wel thuis!” Dan de jongen, die inmiddels tot de ontdekking was gekomen dat het hetgeen hij zocht veilig achter de toonbank lag.

“Hallo, een doos paracetamol alsjeblieft.”
– “Hallo, goedenavond!”
“Hallo, een doos paracetamol alsjeblieft.”
– “Oké! Wil je een grote doos van 48 of een kleine doos van 24 stuks?”
“Voor wat ik er mee van plan ben doet het er niet zoveel, doe maar een kleine. Dat scheelt weer,” de jongen, bezig een verkoudheid op te lopen, snift zijn neus en slaakt een diepe zucht.
–”Oké, prima hoor, je zegt het maar! Zo kijk eens aan. Dat is dan 50 cent. Wil je er een tasje bij?”

De jongen grabbelt wat muntjes bij elkaar uit zijn portemonnee, legt die op de toonbank, zegt dat het zo ook wel mee gaat en haast zich naar buiten terwijl de stem van de verkoopster hem naroept, “Tot ziens! Fijne dag nog! Wel thuis!”

De avond begon met The Bony King of Nowhere, melancholieke en inventieve neofolk, volgens de mensen die er verstand van hebben. En op zich klopt dat wel. De naam van de band komt niet voor niets van een liedje van Radiohead.Mooi, jammer dat de zaal nog voor driekwart leeg was, de koningen verdiende beter. Daarna was het aan de 16 jarige Jasper Erkens – tienermeisjesdroom – die eerst een kwartier lekker stond te soundchecken voor een toen al goed gevulde kleine zaal. Wat een showmannetje, hoewel de vaak licht puberale teksten als “when we were young” soms een beetje op de lachspieren werken, krijgt hij de kleine zaal goed aan het meezingen met Crazy en blaft hij er lekker op los met Waiting like a dog. En dat alles onder nauwlettend toezicht van het blonde meisje vooraan met de videocamera van pappa.

Selah Sue stond terecht in de grote zaal geprogrammeerd en wist die dan ook goed te vullen. Het enthousiaste publiek hing aan haar lippen. Selah Sue, blond meisje, maakt hiphop, maar dan zoals het bedoeld is; met gitaar en lief stemmetje.

Verrassing van de avond was Barbie Bangkok. Bij het eerste nummer was de kleine zaal bomvol. En vanaf dat eerste nummer was de hele zaal in beweging. Nummers als New Delhi, People And Geometry en I Remember als hoogtepunt. Leuke, swingende – bij vlagen erg foute – poprock. Minpunt – los van het onbeschofte Nederlandse continu pratende publiek – was dat gaande de set de zaal langzaam leegliep omdat mensen niets wilde missen van Headphone, die daarna zouden spelen.

Headphone, als laatste band, bleef natuurlijk heus wel wachten op Barbie Bangkok. De muziek van Headphone van bevat vele elementen, de experimenteerdrift van Radiohead en The Notwist (gezien op Dour 08), het swingende van Soulwax en Hot Chip en het melodieuze van Travis en Novastar. Plus een stampende – bijna industrial – beat. En hoewel Headphone bij vlagen net iets te pretentieus op het podium staat (het is per slot van rekening dEUS niet) zetten de heren een erg gave show van bijna een uur neer. Vreemd genoeg liep overigens ook tijdens dit optreden de zaal geleidelijk leeg. Dat moet iets met een laatste trein te maken hebben gehad, want de heren speelden gewoon goed.

De avond werd afgesloten door een live set van The Subs, maar daar kon wegens huisfeestelijke verplichtingen (hoi Tim) helaas niet heen worden gegaan.

Al met een al een goed bestede €14. Al ben ik er nog steeds niet uit wat Belgische banden hebben dat zoveel van hun Nederlandse concolega’s laken. Zou het iets met het overal doorheen pratende publiek te maken hebben?

Dat is dus dit krantje:

En dan snel doorbladeren naar pagina 20, die ziet er zo uit:

Overigens zal  het stukje de oplettende lezers niet geheel onbekend voorkomen.

Wie is de chef?

Een enorm manco van het programma, zoals ik dertien maanden geleden al aangaf, was dat de kijkers niet mee mogen raden. Vanaf het begin is vanaf de bank duidelijk wie de beroepskoker is. Nu echter de dalende kijkcijfer-trend, vorig jaar gaande het seizoen al ingezet als gevolg van de NET5 tegenhanger Smaken verschillen, door blijft zetten, heeft RTL iets baanbrekends bedacht. Vanaf volgende week mag de kijker meeraden Wie de chef is. Geniaal! Hoe komen ze erop.

Allemaal leuk en aardig, maar behoorlijke mosterd na de maaltijd, om maar een flauwe kook-metafoor uit het boekje van Rick Brandsteder – de nieuwe ‘presentator’ – te gebruiken.

In het begin van het programma zou het – inderdaad, zoals ik augustus 2008 al schreef – leuk geweest zijn voor de kijker omdat de kok er meestal na een dag of wat goed opletten over het algemeen wel uit te halen viel. Toen waren het dan ook nog echte chefs, van redelijk goede restaurants, die mee deden aan het programma. Tegenwoordig weten die wel beter en bestaan de ‘chefkoks’ in WIDC voornamelijk uit dikke bazen van eetcafés, veredelde kroegen en shoarmatenten. Menig deelnemend hobbykok heeft inmiddels dan ook meer verstand van koken dan de zelfverklaarde professionals en van het programma is, ook dankzij Rick Brandsteder, niet veel meer over dan slecht acteerwerk en een dagelijks recept met coquilles…

Vanaf de bank is dat al vermoeiend genoeg om naar te kijken, laat staan dat je dan als kijker ook nog eens de shoarmaboer tussen de automonteur, de manager en de huisvrouw moet zien op te sporen in ruil voor een gesponsord stukje Philips keukenapparatuur en wat Sorbo-doekjes.

Om te beginnen kun je een programma dat om klokslag 01:00 uur is afgelopen met de beste wil van de wereld geen museumnacht noemen. De avond werd geopend op de Neude door het zwaar ongemotiveerde Rotterdamse enfant terrible Elle Bandita. Een Rotterdamse ja. Vervolgens liet Aleid Wolfsen zich het podium oprijden met een Harley Davidson om even de populaire jongen uit te hangen.

En toen was het de stad door slenteren naar de spaarzame hoogtepunten van het programma. Allereerst kwamen we op weg naar Sonneborgh een wit schepsel tegen dat, getekend aan stenen, eenzaam moest vechten voor elke meter. Passenger, een beeldende performance. Vervolgens op het dak van Sonneborgh wat moderne dans en percussie van Percossa en Dansgroep Amsterdam gezien.

Vervolgens vonden we het tijd voor het hoogtepunt van het magere programma, namelijk Shrink van de Belg Lawrence Malstaf. Een man, twee grote stukken plastic en een vacuümpomp, als dat geen kunst is. Een kwartier voor aanvang bleek het echter al vol en werd er vrij bot verteld dat je maar voor de volgende voorstelling moest komen over een uur.

Uit pure ellende dus maar even het Centraal Museum in, dat voor een groot deel afgesloten bleek te zijn ter ere van de Museumnacht. Het toegankelijke deel bestond vooral uit kinderlijke krabbeltjes uit de Middeleeuwen, tot overmaat van ramp ‘opgeleukt’ door interactieve koorzangers. De dames en heren van het Centraal Museum snappen hoe het werkt.

Een ruim half uur later weer voor de deur bij Shrink. En weer hetzelfde verhaal. Wat een gebrekkige organisatie. Dan maar naar iets dat Platwormsex heet. Een soort theaterstukje van Adhoc om het pleps kennis te laken maken met de sfeer zoals die tijdens sommige hoorcolleges is. Aardig, maar tien minuten was wel genoeg.

En weer voor de deur bij Shrink. Drie maal bleek scheepsrecht. En toen een kwartier lang in een bloedhete zaal met 200 man met wijdopen ogen naar een Belg kijken die zichzelf vacuüm trekt tussen twee grote vellen plastic.

Natuurlijk waren er op zich wel enkele dingen de moeite waard, maar over het geheel genomen is de Musumnacht in Utrecht deze keer alles nét niet. De organisatie was knullig en beroerd, het bier was lauwwarm, Aleid Wolfsen was er (en durfde op het podium nog censuurgrapjes te maken ook), Maarten van Rossum was er. Best Utrecht, sla volgend jaar maar weer over (net als 2008). Misschien tot in 2011, tot die tijd vermaak ik me wat betreft de Museumnachten wel in de andere grote steden.

Campingzender SBS6 heeft een nieuw televisieprogramma van eigen bodem. Na de Tokkies en het klassieke Probleemwijken, dat alweer enkele jaren oud is en ons onder andere het tijdloze Eindhovense karakter Kees Kankerkachel opleverde, is er een nieuw programma waarmee we ons kunnen vergapen aan de onderkant van de onderkant van de samenleving.

Fans! bestaat uit protretten van – verrassend – mensen die fan zijn van een of andere volkszanger, of C-artiest. Uiteraard is fan zijn nogal een eufemisme en kon het programma beter Obsessief heten. In de eerste aflevering zagen we Charita (20) zichzelf het vierde K3-lid voelen. Een beetje Jambers-achtig wordt een portret van haar leven gemaakt. Mooier werd het echter vorige week bij de tweede aflevering.

Daarin zat de 46 jarige Marga van der Wal met haar dochters, allen fan van Thomas Berge (een ogenschijnlijk mislukt experiment om Dries Roelvink met Frans Bauer te kruisen). In het eerste deel van het programma vertelt ze grote verhalen dat Thomas als een soort zoon is voor haar en dat hij haar mam noemt. Toch lijkt zij met lichte tegenzin met de cameraploeg richting het concert van de minderjarige volkszanger te gaan…

Al snel blijkt waarom. Marga en haar dochters worden door het personeel van Berge keer op keer vakkundig uit de buurt gehouden. En dan komt langzaam Marga’s ware aard naar boven. Gedurende de dag wordt ze steeds chagerijniger en vooral agressiever. Om zich op het einde van de dag huilend tot anti-fan te verklaren. “Van mij mag hij door de stront zakken. Ik blijf hem niet achter zijn kloten aan zitten. Hij heeft de bal gekaatst, dan kan hij het krijgen ook.”

Fans! is zonder meer leedvermaak en daarmee een van de makkelijkste vormen van vermaak. Toch is sec het vinden van obsessieve idioten niet genoeg voor het maken van een goed programma. Het goed overbrengen en vertalen naar een ‘documentaire’ is een tweede. Fans! zit qua regie en montage (Ewout Genemans en Jon Karthaus van No Pictures Please – lelijke flashsite alert) prima in elkaar. Het is fascinerend om te zien hoe Marga de dag begint als manische superfan, vals meezingend in de keuken en naarmate de dag vordert de sfeer steeds grimmiger wordt en ze van een fan verandert in een stalker en vervolgens in een regelrecht gevaar voor vriend en vijand. Liefde en haat, voor mensen als Marga, twee kanten van dezelfde medaille. Ik kan niet wachten op wat de volgende aflevering gaat brengen. Ik ben fan.

Het thema van de museumnacht van dit jaar was het vage ‘RE:’. Dat komt van ‘reply’ en dat kennen we allemaal als die irritante afkorting die titel van een e-mail zo onleesbaar maakt nadat deze enkele keren is beantwoord. Het thema is waarschijnlijk een poging om extra jongeren aan te spreken.

Omdat de nacht van 20.00 tot 02:00 duurt en er dit jaar meer dan 40 musea en dergelijke  mee doen, is het zaak een programma te maken. Enkele hoogtepunten, in willekeurige volgorde:

De nacht begon bij het NAi – na een lange middagwandeling om kaartjes buttons. Niet dat de tentoonstelling van maquettes en bouwtekeningen binnen per se zo ontzettend interessant is, maar het is gewoon een mooi modern gebouw. Welfare State (van het collectief Democracia) in Roodkapje is een videoinstallatie op vier grote schermen waarin onder luid gejuich van toeschouwers en opzwepende muziek de sloppenwijk Salobral in Madrid met de grond gelijk wordt gemaakt. Aspect Ratio in TENT. was – ook door de interactieve  Lightbox Sequencer 2.0 – de moeite waard. Ook de fotoexpositie van Otto Snoek over het gezicht van Rotterdam en de mix der culturen kon er mee door.

In V2 staat Liquid Space 6.0, een door Daan Roosegaarde geknutseld stuk techniek. Of toch niet! Liquid Space lijkt namelijk helemaal geen techniek, maar organisch. ‘Hij’ reageert op en interacteert met de omgeving. Lekker relaxt met een biertje in een zitzak kijken hoe mensen proberen de blauwe driepoot te doorgronden.

MAMA presenteerde de eerste videosolo van de Duiter Wayne Horse. German Swinehundt is opgebouwd rondom twee korte films, Elefantos en Elefant Boy, waarin geweld, sociale klassenverschillen, celebrity cultuur, overconsumptie en pornografie centraal staan. Apart.

In Boijmans Van Beuningen (zie ook hier) kon op de sokken in het halfdonker tussen de witte gordijnen door gelopen worden. Pipilotti Rist had er wat beamers opgehangen met psychonautische filmpjes. En het was nog mooi ook. Eenmaal de schoenen weer aan komen we ook langs ‘The Islanders: An Introduction‘ van de Schot Charles Avery. Een prachtig verhaal (door de drukte helaas niet aan toegekomen volledig te lezen) over een eiland. In woord, geweldige tekeningen en bijpassende voorwerpen komen we langzaam aan meer te weten over een fascinerend eiland waar Lost bij verbleekt. Een leuke verrassing.

Tot zover dit Libelle-avontuur, zoals werkschuwtuig-collega Mathijs dit stukje ongetwijfeld zal bestempelen.

Verder op werkschuwtuig.nl