FrankLeonard.nl » Cultuur

Framboosjes tegen kanker

Frank — Sun, 11 Sep 2011 15:33:40 +0000

Ik onthoud me van verder commentaar.

Grandcafé restaurant Nazar in Rotterdam

Frank — Thu, 25 Aug 2011 19:33:30 +0000

De restaurantweek is een slim soort reclame; laat mensen een keer goedkoop kennismaken met je restaurant en als het bevalt komen ze later nog een keer eten. Maar dan voor de volle prijs. Groupon heeft af en toe een soortgelijke actie met restaurants.

Bijvoorbeeld bij Turks ‘grandcafé restaurant’ Nazar te Rotterdam. Ik geloof alleen niet dat deze mensen het concept helemaal snappen. Los van het feit dat er in krap vijf kwartier vier gangen doorheen gejaagd werden, was het personeel kortaf en onbeleefd. Op zich ondergeschikt aan het eten, ware het niet dat dat matig was en het nagerecht bestond uit een kant-en-klare panna cotta van de Albert Heijn geserveerd in een plastic wegwerpbakje. En dat is bepaald geen reclame!

Bezuinigingen stadsvervoer

Frank — Sun, 21 Aug 2011 12:09:59 +0000

De melkertbaan was een project uit 1994 om mensen met ‘een grote afstand tot de arbeidsmarkt’ (i.e. langdurig werklozen) gesubsidieerd van de straat te houden. In 2004 afgeschaft wegens onvoldoende doorstroming naar reguliere banen. Overal? Nee, want een Zuid-Hollandse gemeente bleef moedig weerstand bieden en besloot alle melkertbanen op haast Oost-Europese wijze te werk te stellen bij het openbaar-vervoerbedrijf. Gewoon om de hele dag met drie man naast een kaartjesautomaat te staan bijvoorbeeld. Uiteraard volledig betaald met OV-geld. Nu er bezuinigd moet worden op het openbaar (stads)vervoer, klaagt deze gemeente steen en been en wordt gedreigd met het opheffen van bus- en metrolijnen. Wellicht blijft er meer OV-geld over voor bussen en metro’s als er geen werkgelegenheidsprojecten mee betaald worden.

Ik blijf me erover verbazen hoe ontzettend veel zinloos, ongeschoold en onbehulpzaam personeel de RET heeft rondlopen. Minstens 12 miljoen per jaar kost die melkertbanengrap en ondertussen dreigen met het opheffen van lijnen…

David Letterman

Frank — Wed, 10 Aug 2011 08:58:00 +0000

Een modern Babel

Frank — Mon, 09 May 2011 14:06:39 +0000

De wereld van onderzoek is vol continue competitie tussen verschillende onderzoeksgroepen, laboratoria en universiteiten. Minder bekend is de competitie binnen afzonderlijke onderzoeksgroepen.
Hoewel de meeste groepen functioneren als team zijn er ook uitzonderingen. Sommige groepsleiders hanteren het Amerikaanse model en plaatsen meerdere onderzoekers op één project. De persoon met de eerste data ‘wint’ de publicatie, de verliezer boft met co-auteurschap.
Op korte termijn vaak goede publicaties, op lange termijn aanhoudende frictie en een uiterst onprettig klimaat. Onderzoekers ontlopen elkaar en praten met niemand. Het meest exemplarisch zijn de labjournaals, logboeken met uitgevoerde experimenten en data, deze worden geschreven in geheimschrift, code-taal, spiegelschrift, Russchisch of Chinees en zijn voor iedereen, behalve de onderzoeker zelf, totaal onleesbaar. Zo was wetenschap niet bedoeld.

De Hoofdwacht in Gorinchem

Frank — Wed, 20 Apr 2011 20:05:31 +0000

Afgelopen zaterdag nam mijn zusje de familie mee uit eten ter viering van haar diploma en baan. Wegens organisatorische en historische redenen besloot zij dit te doen bij de Hoofdwacht in Gorinchem.
Op de website zegt dit Gorcumse eetcafé te beschikken over “diverse gezellige hoekjes waar je intiem kunt zitten” en omdat onze familie niet heel vaak samenkomt en er dus altijd veel te vertellen is vroeg zij, bij reserveren én bij binnenkomst, om een rustig plekje. Dat was geen enkel probleem.
Eenmaal aangeschoven bleek niets minder waar. Onze tafel was gesitueerd naast de ‘kinderhoek’ en de spaarzame gesprekken die in de enorme herrie gevoerd konden worden gingen zonder uitzondering over de luidruchtige kinders. Het volgende diploma eten we elders.

Het witte chauvinisme

Frank — Thu, 07 Apr 2011 19:21:23 +0000

“U denkt misschien dat alle melk hetzelfde is, toch wordt steeds meer melk uit het buitenland gehaald. Gelukkig komt Campina melk gegarandeerd van onze Nederlandse koeien”, zo begint een reclame van zuivelaar Campina.Een redenering die kant noch wal raakt. Waarom zou Duitse, Belgische of voor mijn part Franse melk anders zijn dan Nederlandse? Dezelfde koeien, hetzelfde gras. Dan vervolgt de acteur dat hun Nederlandse koeien ‘optimaal verzorgd en gevoerd’ worden. Optimaal klinkt echter nogal economisch, net genoeg voer voor melk, maar geen grammetje meer. Idem voor de verzorging. Alles optimaal.Maar goed, melk blijft nog steeds melk, of niet? Volgens Campina heeft hun ’100% Nederlandse verse kwaliteitsmelk’ een betere voedingswaarde. Ofwel: Campina melk bevat meer calorieën. Chauvinisme maakt dik.

Van achter de sansevieria’s

Frank — Sun, 13 Mar 2011 12:18:46 +0000

Elke dag als ik in alle vroegte op pad ging, viel het mij op dat ik van achter een indrukwekkende verzameling sansevieria’s werd aangestaard door een echtpaar van achterin de vijftig. Na enkele dagen besloot ik eens te zwaaien en merkte ik dat het duo niet naar mij keek maar hun verwachtingsvolle blik naar de hemel had gericht. Weken heb ik gefilosofeerd over het waarom. Waren ze soms verwikkeld in een huwelijkse crisis of seniel of suïcidaal? Later die maand trok ik in de stromende regen de deur achter me dicht. Het tweetal stond al buiten, op slippers hun Fiat Multipla te wassen. Duidelijk opgewekt, want ze hadden toch mooi een hele emmer water uitgespaard omdat het voor het eerst in weken regende.

Het Albert Verlinde syndroom

Frank — Thu, 10 Feb 2011 20:15:28 +0000

Albert Verlinde snapt niet dat sommige mensen nog steeds metminachting denken over zijn werk voor het dagelijkse roddelprogramma RTL Boulevard. Dat doet hij al tien jaar en -naar eigen zeggen- met groot succes. Toch heeft Verlinde tot zijn grote verdriet nog nooit een Nobelprijs (vrede of desnoods literatuur) of zelfs maar een lintje mogen ontvangen. En, bijna erger, van de kranten krijgt hij ook al geen waardering voor zijn baanbrekende werk. Maar laten we eens aannemen dat Verlinde inderdaad goed is in wat hij doet. Maakt hem dat zoveel prijzenswaardiger dan, zeg een vuilnisman die ook dagelijks goed is in wat hij doet? Krijgt de vuilnisman ooit meer dan minachting? Precies. Eigenlijk komt Verlinde er nog verdomd goed vanaf.

De vraag stellen is hem beantwoorden

Frank — Mon, 24 Jan 2011 11:22:50 +0000

Rood demonstreert

Frank — Sun, 16 Jan 2011 19:08:00 +0000

Croque-monsieur

Frank — Thu, 07 Oct 2010 13:54:29 +0000

Uren stond ik in mijn droom met een collega in de keuken. Smaken combineren, perfectioneren. En die geuren, ik had er honger van gekregen. Aan de geluiden uit de maag van mijn collega hoorde ik dat deze met hetzelfde kampte. We waren na vele jaren dusdanig op elkaar ingespeeld dat woorden overbodig waren. We besloten een beetje te proeven van ons gerecht, de portie was groot genoeg, dus niemand zou het merken. Schrokkend vulden we onze maag toen er plotseling een luid signaal klonk; de tijd was om. We moesten ons gerecht presenteren. Gespannen keek ik naar het jurylid. “De smaak is goed, maar er ontbreekt toch wat…” Ik keek omlaag naar het bord en zag een halve aangegeten tosti.

Werkervaringsproject

Frank — Thu, 23 Sep 2010 13:53:29 +0000

“Willen jullie eten?” vroeg de vrouw. Aangezien we geruime tijd in een auto hadden gezeten om in dit achtergebleven gebied te komen, wilden we niets liever. De eerste persoon van het gezelschap gaf zijn, vrij omvangrijke, bestelling op. De vrouw knikte wat en keek naar haar schort (dat vermoedelijk eerder die dag nog wit was geweest). Na twee bestellingen begon ik me af te vragen of de vrouw er niet goed aan zou doen dingen op te schrijven. Weer twee bestellingen later was ze plots weg. Het volgende half uur was een komen en gaan van mensen die kwamen vragen wat we besteld hadden. Weer later kwamen de gerechten een voor een op tafel. Dus dit is nou een werkervaringsproject.

Stilte

Frank — Sun, 19 Sep 2010 13:16:37 +0000

Enkele weken geleden stond ik het kader van de vakantie met een tentje in duinen ergens aan de Belgische kust. Zoals op menig camping werd men ook op deze camping geacht stilte te betrachten na tien uur ‘s avonds. Men nam dit hier nogal serieus en de stilteperiode werd elke avond aangekondigd met een minutenlange James Last versie van The Last Post gevolgd door een viertalig bevel tot stilte. Uiteraard op maximaal volume. Het laatste (Duitstalige) bevel was nog niet uitgesproken toen er een heel ander soort geluid uit de speakers kwam. In de kantine begon de karaoke avond en tot in de late uurtjes galmden klassiekers als ‘Geil moet ze zijn’ en ‘Zij gelooft in mij’ over het campingterrein.

R in de maand

Frank — Wed, 08 Sep 2010 15:56:27 +0000