FrankLeonard.nl » Maatschappij

Een beter milieu…

Frank — Wed, 28 Dec 2011 11:44:38 +0000

Contra-intuïtief, maar TNO zegt dat het zo is. En dus is het zo.

KPN snapt er nog steeds niets van

Frank — Tue, 18 Oct 2011 09:08:07 +0000

Gisteravond, terwijl het internet gonsde van gemopper op de KPN mailserver, viel in mijn hele wijk het internet dood (KPN-glasvezel). Het was een paar minuten voor tien.

Aangezien ik elke maand een klein fortuin afgeschreven zie worden voor die internetverbinding (er heerst hier KPN-glasvezelmonopolie) had ik de naïeve illusie dat ze mij daarom wel zouden helpen, te meer omdat ze nu ook nog eens extra aan mij verdienen door hun klantenservice te verstoppen achter een 0900-nummer.

Na minuten wachten een vrouw aan de lijn: “Meneer, na tien uur ‘s avonds nemen we geen storingen meer aan. Neehee, ik ga niets noteren, je belt morgen maar opnieuw.”

KPN snapt anno 2011 nog steeds werkelijk niets van klantenservice, internet en de vierentwintiguurseconomie.

Huilen

Frank — Sun, 02 Oct 2011 08:27:22 +0000

Laatst verscheen in het wetenschappelijke tijdschrift Journal of Social, Evolutionary, and Cultural Psychology een studie van Chang en Thompson waaruit zou blijken dat het geluid van huilende kinderen het meest storende geluid is voor de mens. Mensen die huilende baby’s horen kunnen zich amper nog concentreren. Onlangs erg vroeg in de ochtend op het toilet op een camping in Zuid-Frankrijk moest ik aan (de waarheid van) die studie denken toen ik plots een meisje vreselijk hoorde huilen. Het ging door merg en been. Haar moeder ontwaakte rap en vroeg het meisje geschrokken wat er aan de hand was. (Het bleken, hoe verrassend op een camping in Frankrijk, Nederlanders.) Huilend vertelt de peuter: “Hans heeft een scheet gelaten in mijn tentje!”

Framboosjes tegen kanker

Frank — Sun, 11 Sep 2011 15:33:40 +0000

Ik onthoud me van verder commentaar.

Grandcafé restaurant Nazar in Rotterdam

Frank — Thu, 25 Aug 2011 19:33:30 +0000

De restaurantweek is een slim soort reclame; laat mensen een keer goedkoop kennismaken met je restaurant en als het bevalt komen ze later nog een keer eten. Maar dan voor de volle prijs. Groupon heeft af en toe een soortgelijke actie met restaurants.

Bijvoorbeeld bij Turks ‘grandcafé restaurant’ Nazar te Rotterdam. Ik geloof alleen niet dat deze mensen het concept helemaal snappen. Los van het feit dat er in krap vijf kwartier vier gangen doorheen gejaagd werden, was het personeel kortaf en onbeleefd. Op zich ondergeschikt aan het eten, ware het niet dat dat matig was en het nagerecht bestond uit een kant-en-klare panna cotta van de Albert Heijn geserveerd in een plastic wegwerpbakje. En dat is bepaald geen reclame!

Bezuinigingen stadsvervoer

Frank — Sun, 21 Aug 2011 12:09:59 +0000

De melkertbaan was een project uit 1994 om mensen met ‘een grote afstand tot de arbeidsmarkt’ (i.e. langdurig werklozen) gesubsidieerd van de straat te houden. In 2004 afgeschaft wegens onvoldoende doorstroming naar reguliere banen. Overal? Nee, want een Zuid-Hollandse gemeente bleef moedig weerstand bieden en besloot alle melkertbanen op haast Oost-Europese wijze te werk te stellen bij het openbaar-vervoerbedrijf. Gewoon om de hele dag met drie man naast een kaartjesautomaat te staan bijvoorbeeld. Uiteraard volledig betaald met OV-geld. Nu er bezuinigd moet worden op het openbaar (stads)vervoer, klaagt deze gemeente steen en been en wordt gedreigd met het opheffen van bus- en metrolijnen. Wellicht blijft er meer OV-geld over voor bussen en metro’s als er geen werkgelegenheidsprojecten mee betaald worden.

Ik blijf me erover verbazen hoe ontzettend veel zinloos, ongeschoold en onbehulpzaam personeel de RET heeft rondlopen. Minstens 12 miljoen per jaar kost die melkertbanengrap en ondertussen dreigen met het opheffen van lijnen…

Managers

Frank — Fri, 01 Jul 2011 13:44:31 +0000

Aangezien wetenschap hoog in het vaandel staat bij mijn studie, krijgen we af en toe een praatje van een van de hoge heren. Inmiddels stond hij, hoofd van een van de grote onderzoekslijnen, al een uur te praten over bestuurslagen, impact-factors, organisatie, organogrammen, speerpunten, pijlers en dat het onderzoek beter moet. Dat onderzoek niet voor patiënten is, maar voor de wereld. Dat kwaliteit in kwantiteit ligt.
Na afloop gaat er in de zaal één vinger omhoog. Of hij eens een voorbeeld kan geven van enkele onderzoeken die er momenteel lopen op zijn afdeling. En toen was het stil. Stamelend wordt er om de hete brij gedraaid. En zo bewijst hij op de valreep waarom (en hoe) het onderzoek beter kan.

De Hoofdwacht in Gorinchem

Frank — Wed, 20 Apr 2011 20:05:31 +0000

Afgelopen zaterdag nam mijn zusje de familie mee uit eten ter viering van haar diploma en baan. Wegens organisatorische en historische redenen besloot zij dit te doen bij de Hoofdwacht in Gorinchem.
Op de website zegt dit Gorcumse eetcafé te beschikken over “diverse gezellige hoekjes waar je intiem kunt zitten” en omdat onze familie niet heel vaak samenkomt en er dus altijd veel te vertellen is vroeg zij, bij reserveren én bij binnenkomst, om een rustig plekje. Dat was geen enkel probleem.
Eenmaal aangeschoven bleek niets minder waar. Onze tafel was gesitueerd naast de ‘kinderhoek’ en de spaarzame gesprekken die in de enorme herrie gevoerd konden worden gingen zonder uitzondering over de luidruchtige kinders. Het volgende diploma eten we elders.

Het witte chauvinisme

Frank — Thu, 07 Apr 2011 19:21:23 +0000

“U denkt misschien dat alle melk hetzelfde is, toch wordt steeds meer melk uit het buitenland gehaald. Gelukkig komt Campina melk gegarandeerd van onze Nederlandse koeien”, zo begint een reclame van zuivelaar Campina.Een redenering die kant noch wal raakt. Waarom zou Duitse, Belgische of voor mijn part Franse melk anders zijn dan Nederlandse? Dezelfde koeien, hetzelfde gras. Dan vervolgt de acteur dat hun Nederlandse koeien ‘optimaal verzorgd en gevoerd’ worden. Optimaal klinkt echter nogal economisch, net genoeg voer voor melk, maar geen grammetje meer. Idem voor de verzorging. Alles optimaal.Maar goed, melk blijft nog steeds melk, of niet? Volgens Campina heeft hun ’100% Nederlandse verse kwaliteitsmelk’ een betere voedingswaarde. Ofwel: Campina melk bevat meer calorieën. Chauvinisme maakt dik.

Kattenpoep

Frank — Tue, 22 Mar 2011 07:19:52 +0000

De civetkat (Viverricula) behoort tot een Zuidoost-Aziatische soort van kat-achtigen. Uiterlijk houdt het beest het midden tussen marmot en hond. In het Westen is het diertje in bepaalde kringen erg geliefd. Het beest eet namelijk, onder andere, koffiebessen. Deze koffiebessen en -bonen, worden in de darmen van de kat gedeeltelijk verteerd. Koffie van bonen uit de uitwerpselen van deze kat heeft daarom een exquise smaak en is de duurste koffie ter wereld. In China is het beestje ook erg geliefd. Civetkatten worden daar, zoals alles met vier poten dat geen tafel of stoel is, gegeten. Ah, cultuur! Aan de ene kant van de wereld steekt men het dier in de mond, aan de andere kant van de wereld drinkt men zijn…

Van achter de sansevieria’s

Frank — Sun, 13 Mar 2011 12:18:46 +0000

Elke dag als ik in alle vroegte op pad ging, viel het mij op dat ik van achter een indrukwekkende verzameling sansevieria’s werd aangestaard door een echtpaar van achterin de vijftig. Na enkele dagen besloot ik eens te zwaaien en merkte ik dat het duo niet naar mij keek maar hun verwachtingsvolle blik naar de hemel had gericht. Weken heb ik gefilosofeerd over het waarom. Waren ze soms verwikkeld in een huwelijkse crisis of seniel of suïcidaal? Later die maand trok ik in de stromende regen de deur achter me dicht. Het tweetal stond al buiten, op slippers hun Fiat Multipla te wassen. Duidelijk opgewekt, want ze hadden toch mooi een hele emmer water uitgespaard omdat het voor het eerst in weken regende.

Met stomheid geslagen

Frank — Sat, 19 Feb 2011 20:17:07 +0000

Eind vorig jaar, daags na mijn vijfentwintigste (!) verjaardag, stond ik aan het eind van de middag ongeschoren in de rij in een lokale vestiging van de Harry Piekema. Het hooguit zestienjarige kassameisje werkte geduldig de artikelen van mijn voorgangers weg en spoedig was het mijn beurt. Mijn boodschappen bestonden uit een bakje paté, een doos toastjes en een fles rode wijn. En toen, vlak voor de fles rode wijn gescand werd, overkwam mij iets dat ik mijn hele leven nog nooit had meegemaakt. Ik was dan ook, doorgaans niet gauw onder de indruk, totaal overdonderd en werkelijk met stomheid geslagen. Ik kon alleen nog wat stamelen en stom lachen. “Ja, kunt u zich legitimeren alstublieft? Dat moet bij alcohol.”

Niet naar Kunduz

Frank — Sun, 13 Feb 2011 16:07:06 +0000

Een belangrijk onderdeel van het geneeskunde onderwijs is de casuïstiek. Het bespreken van – vaak fictieve – exemplarische situaties en patiënten. Onlangs kwam tijdens een college een casus voorbij over een man van rond de dertig, werkzaam in het leger, met enkele plotselinge klachten. Wat verder volgde waren enkele sheets met verdere gegevens en het uitgevoerde onderzoek dat ons naar een diagnose zou moeten kunnen leiden. Tijdens de koffiepauze werd er, zoals altijd, volop gediscussieerd, over het college, maar ook over de politiek. Een half uur later bleek de man uit de casus waarschijnlijk een niet al te gunstige prognose te hebben. Achter mij hoor ik iemand fluisteren; “één voordeel, deze man hoeft in elk geval sowieso niet naar Kunduz…”

Het Albert Verlinde syndroom

Frank — Thu, 10 Feb 2011 20:15:28 +0000

Albert Verlinde snapt niet dat sommige mensen nog steeds metminachting denken over zijn werk voor het dagelijkse roddelprogramma RTL Boulevard. Dat doet hij al tien jaar en -naar eigen zeggen- met groot succes. Toch heeft Verlinde tot zijn grote verdriet nog nooit een Nobelprijs (vrede of desnoods literatuur) of zelfs maar een lintje mogen ontvangen. En, bijna erger, van de kranten krijgt hij ook al geen waardering voor zijn baanbrekende werk. Maar laten we eens aannemen dat Verlinde inderdaad goed is in wat hij doet. Maakt hem dat zoveel prijzenswaardiger dan, zeg een vuilnisman die ook dagelijks goed is in wat hij doet? Krijgt de vuilnisman ooit meer dan minachting? Precies. Eigenlijk komt Verlinde er nog verdomd goed vanaf.

Cum laude, sine rosa

Frank — Sun, 30 Jan 2011 07:50:35 +0000

Ergens afgelopen november zat ik op een zekere woensdagmiddag in de aula van het Academiegebouw nabij de Dom. Na de nodige uitreikingen was de sessie ten einde en klom een onhandig mantelpakje het podium op voor ‘enkele laatste woorden van de studievereniging’. Tijdens het pseudo-eloquente gebrabbel werd duidelijk dat bij de aansluitende borrel alle geslaagden een hand zouden krijgen van het bestuur van de vereniging. Voor de cum laude kandidaten was er bovendien een roos. Even later stond ik met aanhang bij de borrel toen ik in mijn ooghoek de mantelpakjes zag verschijnen. Dan stoot de ene de andere aan; “Nee, deze niet, deze is geen lid!”. Ze draaien zich om lopen snel verder. Dat scheelt weer een roos. En een hand.