Lees verder op werkschuwtuig.nl

Dat is dus dit krantje:

En dan snel doorbladeren naar pagina 20, die ziet er zo uit:

Overigens zal  het stukje de oplettende lezers niet geheel onbekend voorkomen.

Als ik bij een wonder iemand zo ver heb gekregen wat ruimte te maken, zitten er twee hippies voor me. Een gezette mannelijke met ongewassen lang pluizig haar en een vlassig baardje. Naast hem, de tengere vrouwelijke, zijn ongewassen vriendin (hippies trouwen niet), tussen onze benen twee enorme backpacks en op het tafeltje Vincent, hun kind (enkele minuten eerder, toen ik nog stond, voorzien van een verse luier op datzelfde tafeltje). Hun klaarblijkelijk hongerige kind, want er komt al rap een Tupperware bakje, de conformisten!, met appelprut uit een van hun backpacks.

Vincent is niet zo van de appels, want na een paar hapjes houdt hij de lippen stevig op elkaar – de infantiele geluiden die zijn voerende vader uitkraamt ten spijt. Rondvliegende stukken geprakte appel het resultaat. De eerste paar kon ik nog ontwijken, maar er landden toch twee lepels op mijn broek. De hippies doen of ze niets zien, ik veeg mijn handen af aan een van hun tassen.

Als de kleine Vincent geen honger heeft, zal hij wel dorst hebben, de baardige pappa wordt wanhopig en staat op, bergt de appelprut op. Vervolgens komt er een volle jerrycan melk (Zaanse Hoeve, de conformisten!) uit de backpack. Echte baby’s drinken niet uit flessen maar uit jerrycans.

Wat er toen gebeurde laat zich makkelijk raden. Laat ik zeggen dat ik witheet met dito kleur vlekken op broekspijp én schoen de trein verliet. Overigens wens ik Vincent en (vooral) zijn ouders een fijne vakantie in hun kleine tentje, zonder de knuffel en speen van die kleine. Want die vergaten ze bij het uitstappen. Wat zal dat kereltje janken de komende weken.

“De reden waarom Ik je hier bij mij heb geroepen is de volgende; ik ben altijd erg benieuwd hoe iemand – waarvan je mag aannemen dat hij redelijk intelligent is, maar die te stom blijkt om de meest simpele formulieren in te vullen – er in het echt uitziet”, dat compliment kan ik alvast in mijn zak steken. Dat ik ‘redelijk intelligent’ ben, komt in zijn visie, omdat ik een master volg die extra geld krijgt, en daarom een extra superlatief aan zijn naam plakken. In de wandelgangen had ik gehoord dat hij zulke masters eigenlijk maar belachelijk vindt. Om over de mensen die zo een master volgen – ik – nog maar te zwijgen. Overigens houdt een dergelijke master in de praktijk in dat je je onbetaald kapotwerkt in een laboratorium naar keuze (en niet per se jouw keuze).

“Welnu, hij zit tegenover u”, en ik leg hem mijn situatie voor. Voor de fout van Frits is hij – in het bezit van een smal emotioneel spectrum – volstrekt ongevoelig en ik merk dat ik het – wil ik geen half jaar studievertraging oplopen – over een andere boeg zal moeten gooien. En zo kruip ik door het stof, neem alle verantwoordelijkheid op me. Minutenlang. Tot groot genoeg van de man tegenover mij. Hij heeft het zichtbaar naar zijn zin. En gelukkig maar, een kwartier later sta ik weer buiten. Ik ben ‘gematst’ en mag, tot grote verbazing van de twee dames die me vlak voor de deur opwachtten (“dat was ook snel!”), per oktober (nu) beginnen. Alsof ik nog niet allang begonnen was. Maar nu dus echt. En Frits die spreek ik nog wel een keer…

Figuur 1: Kruidnoot

Enige weken geleden, een van de laatste dagen van augustus, bevond ik mij op het verjaardagsfeestje van exhuisgenote S. Behalve gezelligheid, een stel excentrieke psychologiestudenten (m/v), bier, rosé en andere lekkernijen (al dan niet vloeibaar) waren er ook kruidnoten (gehuld in een jasje van chocolade). Stukje service van S. Dat er – eind augustus, ruim 3 maanden voor het feest van Sinterklaas, waar deze lekkernij mee verbonden is – al kruidnoten te koop waren, stoorde geenszins. Mensen zeuren elk jaar weer rond deze tijd dat de kruid- en pepernoten nog nooit zo vroeg in de schappen hebben gelegen als dit jaar. En elk jaar liggen ze toch echt rond dezelfde tijd in elke supermarkt.

Figuur 2: Pepernoten

Maar goed, dat vind ik allemaal prima. Ik houd van kruid-  en (in mindere mate ook van) pepernoten. Van mij zouden ze het hele jaar door overal te koop mogen zijn, het is niet dat er een embargo op rust of zo. Bovendien zijn deze ‘nootjes’ veel te lekker om ze slechts een korte periode van het jaar te mogen eten. Wat ik echter wel jammer vind, zijn mensen die het verschil niet weten tussen de kruid- en de pepernoot. Mensen die het lekkere halve bolletje van speculaas pepernoot noemen. Als ik vraag of de kruidnoten – alsjeblieft – doorgegeven mogen worden, kijkt men vol ongeloof alsof Wouter Bos opeens verkondigt dat het geen zin heeft nog langer in een kabinet te blijven zitten, omdat er nergens nog enige eer voor de PvdA valt te halen, omdat die partij al haar kruidnoten reeds verschoten heeft. “Oh! De pepernoten!” Ja, de ‘pepernoten’. Ik doe er uit gemakzucht tegenwoordig, zij het onder stil protest, zelf nog aan mee ook.

Figuur 3: Taai-taai

En toch leg ik het nog één keer uit. Kruidnoten zijn bruin van kleur. Deze halve bolletjes, gemaakt van tarwebloem met speculaaskruiden, zijn te zien in figuur 1. Pepernoten zijn taaie brokken, zonder vaste vorm gemaakt van roggebloem met een beetje anijs (figuur 2). Pepernoten worden gemaakt van hetzelfde deeg als de bekende taai-taai (figuur 3). Mocht dit niet duidelijk genoeg zijn, zoals te zien is in de figuren, zijn pepernoten bovendien veel lichter van kleur dan kruidnoten.

Maar waar komt dan toch die, volkswijde en consequente, verwarring tussen kruid- en pepernoten vandaan? Het is niet zo dat er ‘pepernoten’ op elke zak kruidnoten staat en/of omgekeerd. Wie het weet mag het zeggen!

Maar vooruit, ik zet mijn espresso neer en loop op een drafje richting het hek. En spring er op het laagste punt overheen (een kwestie van logica). Rustig loop ik naar het stikkende schaap toe en lees de paniek in haar ogen. Maar het schaap boft, want gelukkig weet ik dat je zo’n beest nooit zomaar overeind mag duwen omdat er dan een maagverzakking kan optreden, gevolgd door (een dag of wat later) de dood. Ik zet het schaap weer netjes op haar poten en loop snel terug naar het hek, waar de dames inmiddels net overheen zijn geklommen. “Het is volbracht,” zeg ik en spring weer over het hek heen, terug naar mijn koud geworden espresso. Eigenlijk vind ik dat de boer van wie het betreffende schaap is mij wel mag belonen. Een lekker broodje shoarma graag.

We stonden zondag 17 augustus (zoals op de emailbevestiging aangegeven stond) een half uur voor de geplande tijd in Rotterdam op de bus te wachten. Luttele minuten voor de vertrektijd kwam er een bus en die bus was leeg. De chauffeurs spraken enkel Tsjechisch en wat basaal Duits. We konden instappen, maar we moesten in Amsterdam nog wel de reserveringse-mail gaan inwisselen voor de daadwerkelijke tickets. Wat bleek? De route binnen Nederland is Rotterdam – Den Haag – Amsterdam – Utrecht – Eindhoven/Arnhem. Of wel, na ruim vier uur bussen reden we om 1 uur ‘s nachts net de grens bij Duitsland over. Had ons vier uur in die bus zitten kunnen schelen! Bummer. Vanaf Amsterdam is het vol in de bus, voornamelijk met Tsjechen. In Frankfurt stapt een handjevol passagiers uit en bij de Duits-Tsjechische grens wordt onze bus door Polizei im Burger van de weg gehaald en ergens midden in een weiland tot stilstand gebracht. Een Ausweis-control! Bovendien blijkt een bagagecheck is nodig, want een bus uit Amsterdam kan niet veel goeds betekenen! En terecht naar blijkt, want er verdwijnt een Eurolinesganger. En na een half uur wordt de tocht vervolgd, zonder een woord van de chauffeurs en één passagier (met bagage) lichter.

Tien uur later, na ruim 15 uur in de bus te hebben gezeten, komen we aan in Praag. Met het willen kopen van een OV-abonnementje komen we direct in aanraking met de onvriendelijkheid van de Tsjech in dienst van de overheid. Uiteindelijk was het toch gelukt en kwamen we met de bus aan voor de deur van de camping van frau Herzog. De camping blijkt een achtertuin. Frau Herzog blijkt van regeltjes te houden, en van forse boetes uitdelen, lawaai maken na 22:00 kost 500 koruna (ter vergelijking, een nacht kamperen met z’n tweeën kost 220 koruna). Omgerekend is dat zo’n 20 euro. De beloofde kitchinette blijkt te bestaan uit een afwasbak, twee zwartgeschroeide tostiapparaten en een waterkoker. Douchen gebeurt gescheiden, maar wel gezamelijk, want het is een ruimte met twee douches, waarvan echter slechts één operationeel. Gelukkig maar, we zijn toch wat te preuts aangelegd om zomaar met een wildvreemde onder de douche te springen.

De stad zelf is behoorlijk toeristisch en erg mooi, in het centrum zijn er amper lelijke gebouwen. Het eten varieert van vrij goedkoop tot normale West Europese prijzen. Het bier is op de meeste plekken heel erg goedkoop en opvallend makkelijk weg te krijgen. En gelukkig maar, een klein biertje is 0,33 of 0,4 liter. Er is een ‘Albert’ supermarkt, inclusief het D-merk Euroshopper. Praag is – op de toeristen na – een weinig multiculturele stad. De meeste Afrikanen vind je rond de rivier Vlata. Gekleed in een wit-blauw matrozenpakje proberen ze de toeristen te verleiden tot een duur en saai boottochtje. Gewend aan Rotterdam is het best raar en lachwekkend dat mensen de donkere matrozen zo bijzonder vinden dat ze met hen op de foto willen. De matroos ondergaat het geduldig.

De Karlsbrug is blijkbaar de grootste toeristische attractie, want die is zo druk dat het vooruitschuifelen geblazen is, tussen de toeristen en de kraaltjes- en portrettekeningenverkopers. Hoera.

Het weer was fantastisch, op een nachtje en een natgeregende avond na dan. Veel overbelichte foto’s zijn het gevolg. Alle vooroordelen over Praag kloppen, het is inderdaad een prachtige stad. En wat Eurolines betreft, als je van te voren een beetje bedenkt dat Eurolines te vergelijken valt met Euroshopper, maar dan op het gebied van reizen, valt het eigenlijk allemaal nog best mee. En zeker voor dat geld.

Tot slot voor de woordblinden nog een korte visuele samenvatting van bovenstaande:

Pukkelpop

Praha

Een beetje verlaat, ik wijt het aan het weer. Met een kop die qua kleur flinke gelijkenis vertoont met de groente uit het logo van de Maoïstische Partij zat ik maandagochtend – zonder ontbijt – in de trein vanuit Saint Ghislain (tegen de Franse grens in het regeringloze België) terug naar Nederland na een lang – maar o-zo leuk – weekendje Dour. Ik had namelijk vorige week weer een mailtje van Mike van LiveXS (een van de betere gratis muziek tijdschriften) gekregen dat ik twee combitickets had gewonnen. Mike, bedankt! Ik weet niet wat het is, maar ik lijk de laatste tijd over een bijna onuitputtelijke dosis geluk te bezitten (zelf houd ik het denk ik maar op karma).

Al leek het geluk eigenlijk nog best mee te vallen, aangezien de gewonnen tickets exclusief camping bleken te zijn en Dour Festival – vooral sinds vorig jaar – de naam heeft nogal een ranzige bende te zijn. Bovendien hadden de weerprofeten niet al te gunstige voorspellingen voor het weekend gedaan. Dat het weer een stuk beter was dan verwacht had ik al verklapt door te verhalen over mijn verbrande hoofd. En ach, die paar tientjes voor de camping waren ook niet zo’n ramp. Bovendien bleek Dour allerminst een ranzige bende, maar daar kom ik zo verder op. Eigenlijk had ik dus best wel geluk (en Marianne met mij).

Toen wij vrijdagochtend (de wekker op half 7) aankwamen, was het festival al een dag bezig en waren de eerste drie campings al vol en moesten we ons tentje opzetten op de verste vierde camping. Op zich een goed teken, die drukte. Wat, eenmaal op het terein aangekomen, meteen opviel was de overzichtelijke inrichting van het vrije schone terrein. Wat verder opvalt aan Dour is de enorm gevarieerde programmering, er is werkelijk voor ieder wat wils. Of je nu houdt van pop, rock, reggae, hiphop, dance of boze mannen muziek, op Dour kun je je prima vermaken. Deze variatie was ook goed te zien op internationaal vlak. Het publiek beston uit Vlamen, Walen, Fransen, Nederlanders (“Hollandse hoereh”), Britten en nog wat nationaliteiten. De Hanekam liep hier naast het t-shirt met glimmende opdruk en de broek waarvan het kruis letterlijk op de enkels hing. Elke subgroep was vertegenwoordigd, en op welk ander festival zul je zoiets zien? Ik zal je een lijst besparen van alle bands die we wel en niet gezien hebben en me beperken tot een paar leuke ontdekkingen.

Dour is namelijk een ontdekkingsreis, veel van de bandjes zullen bij een groot deel van de bezoekers niet echt een belletje doen rinkelen, maar wat is er nu leuker dan nieuwe dingen ontdekken? Onbekend maakt nog steeds onbemind. Maar eerst even kort wat tegenvallers. Jasper van Arid was te geforceerd bezig met het in het Frans toespreken van het publiek. Bovendien verviel de zang vaak een beetje in een klaaglijk gejammer en speelden ze niet eens Everlasting Change. Ice Cube en de Wu-tang clan lieten zien hoe conservatief ze zijn. Meneer ijsblokje (niet te verwarren met de Nederlandse meneer ijsblokje) is namelijk anno 2008 nog steeds zo’n ouderwetse rapper die niet veel meer doet dan ‘fuck’, ‘west side’ en vooral zijn eigen naam roepen. Ook Lagwagon was erg beroerd. De heren Punkers hadden er duidelijk – wel conform de geldende punkinstelling – weinig zin in en lieten dat goed blijken.

Tot zover het ‘slechte nieuws’,  het goede nieuws is dat de ranzigheid dit jaar echt heel erg meeviel. Dour festival was deze editie zelfs redelijk schoon te noemen. Geen pislucht, geen modder, geen vechtpartijen, helemaal niets. De sfeer was gemoedelijk en erg ontspannen. Leuke gesprekjes en gratis bier. Lekker liggen suffen en kroelen in het (voormalige) gras. Bovendien werd er niet lullig gedaan over zelfmeegebracht eten en drinken. De met wijn gevulde katheterzakken waren overal aanwezig.

Maandagochtend om zes uur schrikken we wakker door het gebrul van een stel Vlamen die een half uur lang leuzen over ‘Hollandse hoeren’ scanderen. Eentje probeert met ‘Doureeeeh’ nog een woordgrapje in te zetten, maar daarvoor bleek het nog te vroeg. Het duurde even voor er reactie kwam. Hoeeeereeeeh! Weer wat geleerd.

Ook op muzikaal gebied hebben we de nodige leuke ontdekkingen gedaan. Ik noem een Battles (doet in de verte denken aan The Mars Volta), een Notwist (gave elektro-rock uit Duitsland), de heren in paarse pakken van The (International) Noise Conspiracy (leuke punk, bekend van de Punk-o-rama cdtjes van vroeger), The Moonshine Playboys (hillbilly covers van klasiekers), The Raveonettes, Superlux (een soort Waalse Viva la fête). Afsluiter (voor ons) was Gogol Bordello op zondagavond. Het zat allemaal net iets te gelikt in elkaar, en er was misschien iets te weinig variatie (zoals Devotchka dat bijvoorbeeld wel heeft), maar desalniettemin is dit soort muziek met zigeuner invloeden (zie ook Devotchka) altijd wel in staat om het publiek goed op te zwepen.

Het mooie van Dour is bovendien dat dit festival een van de goedkoopste festivals in zijn soort is. Voor 4 dagen (donderdag-zondag) betaal je slechts 100 euro (inclusief camping) en is het bier ‘slechts’ 2 euro. Vergelijk dat maar eens met Pinkpop, Lowlands of Werchter. Dour festival is het – in Nederland helaas niet zo bekende – bewijs dat goedkoop lang niet altijd duurkoop hoeft te zijn. Dour is een echte aanrader voor wie er van houdt zelf nieuwe bandjes te ontdekken. En zeg nou zelf, dat is toch heel wat leuker dan iemand als Giel Beelen vertrouwen jou te voorzien van leuke nieuwe muziek?