FrankLeonard.nl » Persoonlijk

Met stomheid geslagen

Frank — Sat, 19 Feb 2011 20:17:07 +0000

Eind vorig jaar, daags na mijn vijfentwintigste (!) verjaardag, stond ik aan het eind van de middag ongeschoren in de rij in een lokale vestiging van de Harry Piekema. Het hooguit zestienjarige kassameisje werkte geduldig de artikelen van mijn voorgangers weg en spoedig was het mijn beurt. Mijn boodschappen bestonden uit een bakje paté, een doos toastjes en een fles rode wijn. En toen, vlak voor de fles rode wijn gescand werd, overkwam mij iets dat ik mijn hele leven nog nooit had meegemaakt. Ik was dan ook, doorgaans niet gauw onder de indruk, totaal overdonderd en werkelijk met stomheid geslagen. Ik kon alleen nog wat stamelen en stom lachen. “Ja, kunt u zich legitimeren alstublieft? Dat moet bij alcohol.”

Mobiel internet

Frank — Mon, 07 Feb 2011 11:03:54 +0000

Bijna drie jaar geleden kreeg ik een splinternieuwe, hypermoderne telefoon. Een van de eerste toestellen waar fatsoenlijk mobiel internet op zou kunnen. Na enige twijfel besloot ik inderdaad een dergelijke abonnement af te sluiten en kon ik me overal op de hoogte stellen van het laatste nieuws, mijn mail checken, reisinformatie bekijken et cetera.
“Wow, heb jij internet op je mobiel?”, vroegen mensen vol verbazing en zelfs eerbied als ze mij bezig zagen met mijn telefoon. Nu, drie jaar later hoor ik die opmerking nog steeds geregeld. En zelfs de verbazing is er niet minder om geworden met de jaren. Alleen wordt “Wow, heb jij internet op je mobiel?” nu steevast gevolgd door “Dat dat kan op zo’n oud ding!”

Cum laude, sine rosa

Frank — Sun, 30 Jan 2011 07:50:35 +0000

Ergens afgelopen november zat ik op een zekere woensdagmiddag in de aula van het Academiegebouw nabij de Dom. Na de nodige uitreikingen was de sessie ten einde en klom een onhandig mantelpakje het podium op voor ‘enkele laatste woorden van de studievereniging’. Tijdens het pseudo-eloquente gebrabbel werd duidelijk dat bij de aansluitende borrel alle geslaagden een hand zouden krijgen van het bestuur van de vereniging. Voor de cum laude kandidaten was er bovendien een roos. Even later stond ik met aanhang bij de borrel toen ik in mijn ooghoek de mantelpakjes zag verschijnen. Dan stoot de ene de andere aan; “Nee, deze niet, deze is geen lid!”. Ze draaien zich om lopen snel verder. Dat scheelt weer een roos. En een hand.

Croque-monsieur

Frank — Thu, 07 Oct 2010 13:54:29 +0000

Uren stond ik in mijn droom met een collega in de keuken. Smaken combineren, perfectioneren. En die geuren, ik had er honger van gekregen. Aan de geluiden uit de maag van mijn collega hoorde ik dat deze met hetzelfde kampte. We waren na vele jaren dusdanig op elkaar ingespeeld dat woorden overbodig waren. We besloten een beetje te proeven van ons gerecht, de portie was groot genoeg, dus niemand zou het merken. Schrokkend vulden we onze maag toen er plotseling een luid signaal klonk; de tijd was om. We moesten ons gerecht presenteren. Gespannen keek ik naar het jurylid. “De smaak is goed, maar er ontbreekt toch wat…” Ik keek omlaag naar het bord en zag een halve aangegeten tosti.

Stilte

Frank — Sun, 19 Sep 2010 13:16:37 +0000

Enkele weken geleden stond ik het kader van de vakantie met een tentje in duinen ergens aan de Belgische kust. Zoals op menig camping werd men ook op deze camping geacht stilte te betrachten na tien uur ‘s avonds. Men nam dit hier nogal serieus en de stilteperiode werd elke avond aangekondigd met een minutenlange James Last versie van The Last Post gevolgd door een viertalig bevel tot stilte. Uiteraard op maximaal volume. Het laatste (Duitstalige) bevel was nog niet uitgesproken toen er een heel ander soort geluid uit de speakers kwam. In de kantine begon de karaoke avond en tot in de late uurtjes galmden klassiekers als ‘Geil moet ze zijn’ en ‘Zij gelooft in mij’ over het campingterrein.

Spuiten

Frank — Sun, 15 Aug 2010 13:40:38 +0000

Vanaf mijn huis is de dichtstbijzijnde supermarkt zo’n typische Duitse dozenwinkel met een licht zonderling cliënteel. Onlangs stond ik daar rond het eind van de middag in de rij met, onder andere, het dagelijks brood. Achter mij stond een nogal onverzorgd tweetal. Hun boodschappen bestonden voor zover ik zo snel kon zien uit halve liters bier van de categorie ‘goedkoper dan bronwater’. Ze zagen er uit als verwaarloosde intraveneuze drugsgebruikers.”Nee, je moet wel goed spul kopen”, zegt de een. “Als je dat goedkope spul spuit, krijg je daar echt last van!”. De ander beaamde dat en begon daarop tuberculeus te hoesten. Nieuwsgierig keek ik nogmaals achterom; behalve een tiental blikken bier, stond er ook een bus deodorant op de band.

3DEF

Frank — Mon, 17 May 2010 18:02:21 +0000

Voor buitenstaanders houd ik de schijn op door geen iPhone te bezitten. Maar, ik geef het bij deze toe. Ik kan niet zonder mijn mobiele telefoon. Ik heb, heel dwars, een naar electronica begrippen eeuwenoude Sony Ericsson uit het jaar 2008. En 2008 mag dan bekend staan als een redelijk wijnjaar, een goed jaar voor electronica is het allerminst. Mijn telefoon heeft de laatste maanden namelijk wat kuren. En het worden er steeds meer en steeds vervelender. Vorige week donderdag begaf opeens de 3-toets het. Goed, het is slechts één van de gulle zeventwintig knopjes die mijn toestel rijk is, maar ik voelde mij zwaar gehandicapt. De 3 bleek namelijk de letters D, E en F te herbergen. rg vrvln!

De eerste zomertijd maandag

Frank — Mon, 29 Mar 2010 05:45:20 +0000

Paling met Dreft

Frank — Sun, 31 Jan 2010 11:08:37 +0000

Van de week in een droom, doopte iedereen smakelijk stukjes verse, nog bewegende paling, in een dipsausbakje gevuld met Dreft, waarna de rauwe vis schuimbekkend werd weggewerkt. Af en toe ging er iemand over de nek, om bijna meteen daarna weer verder te eten, de rest keek daar niet van op en at ook gewoon door. Keer op keer bood men mij ook een stukje aan. Ik was stom verbaasd en weigerde pertinent. Wel vulde ik enkele malen het bakje bij uit de grote roodgedopte groene fles, als dat nodig was en men mij daarom vroeg.

Zoeken

Frank — Wed, 27 Jan 2010 21:05:40 +0000

Vandaag had ik, voor het eerst in een jaar of vijf, opeens mijn VWO-diploma weer nodig. Geen probleem, in de doos ‘Belangrijk papier‘, bij de andere diploma’s, certificaten, contracten en facturen. Zo gepiept. Dacht ik. Lichte wanhoop volgde. Na minstens vier keer alle papieren in die doos bekeken te hebben, talloze andere dozen en kasten overhoop gehaald te hebben vond ik dan eindelijk waar ik naar zocht. Ongeveer. Een telefoontje naar mijn thuiswonende broertje bracht verlossing, gewoon netjes, georganiseerd op het bureau van mijn oude kamer. Nu maar weer zorgen dat het hier ook weer zo netjes wordt na die urenlange Ὀδύσσεια van net.

WST: De grote biertest

Frank — Wed, 06 Jan 2010 11:00:05 +0000

Dat mannen van bier houden is algemeen bekend, evenals dat de meeste mannen een favoriet merk pils hebben waar ze bij zweren. Dat ene merk is super lekker en al het andere is enorme bocht. Het schenken van een ‘verkeerd’ merk heeft de stemming op menig feestje verziekt. Maar is er voor Jan Modaal eigenlijk wel verschil te proeven tussen al dat pils? Werkschuwtuig zocht het uit op oudejaarsavond met de grote biertest…

Lees verder op werkschuwtuig.nl

Lezerscolumn

Frank — Fri, 25 Sep 2009 14:06:02 +0000

Over het algemeen zijn columns van lezers van (gratis) kranten nauwelijks de moeite van het lezen waard. Maar vandaag dus even wel, met name die in DePers…

Dat is dus dit krantje:

En dan snel doorbladeren naar pagina 20, die ziet er zo uit:

Overigens zal het stukje de oplettende lezers niet geheel onbekend voorkomen.

Vincent

Frank — Wed, 15 Jul 2009 10:00:58 +0000

De trein richting het provinciestadje U. was vanochtend ongewoon vol. Niet ongewoon omdat ik, wegens gebrek aan zitplaatsen, moest staan, dát gebeurt wel vaker. Wel ongewoon omdat ík in het gangpad stond, terwijl talloze koffers en tassen op stoelen zaten. Vragen of mensen hun bagage in het bagagerek willen leggen, zodat er een zitplaats vrij komt, is als vragen om een van hun nieren of erger op welke partij ze gestemd hebben.

Als ik bij een wonder iemand zo ver heb gekregen wat ruimte te maken, zitten er twee hippies voor me. Een gezette mannelijke met ongewassen lang pluizig haar en een vlassig baardje. Naast hem, de tengere vrouwelijke, zijn ongewassen vriendin (hippies trouwen niet), tussen onze benen twee enorme backpacks en op het tafeltje Vincent, hun kind (enkele minuten eerder, toen ik nog stond, voorzien van een verse luier op datzelfde tafeltje). Hun klaarblijkelijk hongerige kind, want er komt al rap een Tupperware bakje, de conformisten!, met appelprut uit een van hun backpacks.

Vincent is niet zo van de appels, want na een paar hapjes houdt hij de lippen stevig op elkaar – de infantiele geluiden die zijn voerende vader uitkraamt ten spijt. Rondvliegende stukken geprakte appel het resultaat. De eerste paar kon ik nog ontwijken, maar er landden toch twee lepels op mijn broek. De hippies doen of ze niets zien, ik veeg mijn handen af aan een van hun tassen.

Als de kleine Vincent geen honger heeft, zal hij wel dorst hebben, de baardige pappa wordt wanhopig en staat op, bergt de appelprut op. Vervolgens komt er een volle jerrycan melk (Zaanse Hoeve, de conformisten!) uit de backpack. Echte baby’s drinken niet uit flessen maar uit jerrycans.

Wat er toen gebeurde laat zich makkelijk raden. Laat ik zeggen dat ik witheet met dito kleur vlekken op broekspijp én schoen de trein verliet. Overigens wens ik Vincent en (vooral) zijn ouders een fijne vakantie in hun kleine tentje, zonder de knuffel en speen van die kleine. Want die vergaten ze bij het uitstappen. Wat zal dat kereltje janken de komende weken.

Terug!

Frank — Wed, 17 Jun 2009 18:23:36 +0000

Ja, ik was weg. In Barcelona (verslag volgt ongetwijfeld). Maar het is toch altijd weer goed om bij thuiskomst te zien dat er hier in Nederland niets veranderd is en dat de wereld gewoon even stopt met draaien in mijn afwezigheid.

Het spoor bijster

Frank — Tue, 28 Oct 2008 09:09:58 +0000

Het is alweer eind oktober, de nacht wint langzaam weer terrein van de dag en het was dan ook al zo goed als volledig donker toen ik besloot na het werk nog even langs de buurtsuper te lopen om een zwaar overprijst halfje bruin te kopen. Ik loop rustig – muziekje erbij – richting supermarkt. Aan mijn linkerhand een weiland vol mekkerende schapen, in de verte verder alleen wat lelijke hoogbouw. En een kleine Opel Kadet met knipperende lichten. Ik zie de bui al hangen en ga expres wat langzamer lopen. Geduldig wacht het boodschappenautootje mij op, en ik zet alvast mijn iPod uit. Anticiperen kun je leren. Het raampje gaat schokkerig open. “Hoi! Is dit toevallig het centrum?”. Ik kan mijn lachen amper bedwingen en wijs haar proestend niet de weg, maar in ieder geval de juiste windrichting. Bijna tien kilometer uit de richting en dan midden tussen de weilanden vol schapen vragen of dit soms het centrum is van een stad met bijna 300.000 inwoners. We leven inderdaad in een rare tijd.