Het toeval wil dat Paul onlangs op klaarlichte dag in een pashokje op de zesde verdieping van een groot warenhuis, slechts gehuld in donkergrijze onderbroek, een aantrekkelijke vrouw tegenkwam. Een lange, slanke vrouw, blond haar, rood jurkje, rode pumps, rode lippenstift. In eerste instantie schrok Paul nogal toen de vrouw opeens zijn pashokje binnen stapte. Van het een kwam het ander en na een situatie van enig ongemak raakte het tweetal aan de praat en toen een verkoopster kwam melden dat dít echt niet de bedoeling was en dat pashokjes voor één persoon waren, nodigde Paul de vrouw uit tot het drinken van een kop koffie in datzelfde warenhuis.

Het gesprek verliep ongebruikelijk vlot en Paul had het idee dat hij deze vrouw al zijn hele leven kende. Of zij hem. Het gesprek kwam dan ook al snel op zijn heimelijke wens. De ogen van de vrouw begonnen te fonkelen en een glimlach verscheen. Ze pakte haar tas, rommelde wat en haalde er een pakje sigaretten uit. Ze deed het pakje open en haalde er een brandende sigaret uit, nam een trek en zei toen dat ze zijn wens eventueel wel in vervulling kon laten gaan. Paul voelde zich opgelaten omdat de vrouw zat te roken en speelde het spelletje mee in de hoop zich er gauw vanaf te maken. Lachend bood hij haar zijn ziel. Weer verdwenen de handen van de vrouw in haar zwarte handtas en ditmaal kwam er een stuk papier uit. “Hier tekenen”. Paul voelde zich hoe langer hoe ongemakkelijker en tekende snel. Nadat hij het getekend had, moest de vrouw plotseling gaan. Hij vroeg om haar nummer, maar dat wilde ze hem niet geven. Wel maakten ze een afspraak voor later die avond. Soort van. “Ik weet jou wel te vinden,” en ze stond op en liep weg.

Verbijsterd keek Paul hoe de vrouw, hij had niet eens haar naam gevraagd, zich steeds verder van hem verwijderde en zag hierin een metafoor voor hoe het leven langzaam vervaagt. Toen de vrouw nergens meer zichtbaar was, wierp hij een blik op het papier op de tafel. Hij moest gniffelen. Wat een apart stukje tekst. Hij, Paul Vreugdenhil, stond daar nou echt zijn volledige naam? Hij, Paul Vreugdenhil, zou onsterfelijk zijn zolang zich nimmer op zijn tong zouden vermengen, rattenvlees, Escherichia coli, sambal Setan, teer en bier warmer dan zes graden. Paul vouwde het papier driemaal en stopte het in de binnenzak van zijn jas, stond op, keek op zijn horloge. Hij zag dat het warenhuis bijna ging sluiten en liep de winkel uit. Hij voelde zich, ook door de spanning en onzekerheid over wat er die avond zou komen, zou hij de vrouw weer zien? Dan zou hij haar vragen hoe het nou zat met dat papier en hoe ze aan zijn achternaam was gekomen. Had hij die soms verteld? Hij slenterde wat door de straten van de stad A. Hij bezocht enkele cafés en dronk. Bij elke consumptie, wellicht de alcohol, dat besefte hij zelf ook wel, begon hij meer en meer te geloven dat dit toch geen grap was en dat hij vanaf vandaag écht onsterfelijk zou zijn.

Enkele uren later besloot hij wat te gaan eten. Voor de deur van het derde of vierde café dat hij die avond bezocht had, haalde het papier voor de zoveelste keer uit zijn jaszak en liet hij zijn ogen nog eens over de tekst glijden. Hij begon hoe langer hoe meer te geloven dat dit geen grap was. Hoe wist ze anders zijn volledige naam? En die tekst, zoiets verzin je niet. De kans dat rattenvlees, poep-bacteriën, lauw bier, sambal Setan en teer zich ooit zouden vermengen op de tong van een gewone sterveling, leek hem verwaarloosbaar klein. Niet iets waar hij zich, als jonge Onsterfelijke, druk over zou moeten maken. Gelaten, verward, maar vooral erg hongerig stapte hij nog geen kwartier later de eerste afhaalchinees binnen die hij tegenkwam en die nog open was rond dit onchristelijke tijdstip. De Rode Draak geheten.

Hij ging zitten, bestelde gerechten die hij bij de nummers noemde, at, dronk. Hij liet het zich goed smaken. Toen de borden en schalen op tafel 16 bijna leeg waren en Pauls gigantische eetlust eindelijk in omvang afnam, werd alles zwart voor zijn ogen. Het eerste wat hij daarna zag was de blonde vrouw, schaterlachend.

Zo ook in Barcelona. Meestal iemand met een accordeon of een gitaar en gehaaste versies van bekende liedjes (vooral Yann Tiersen is erg geliefd). Op zich prima, beter dan opdringerig Straatnieuws verkopen of bedelen (dat is blijkbaar niet hetzelfde). Tot tranen roeren zal zo’n stukje muziek je zelden, maar vaak zijn het desalniettemin redelijke uitvoeringen en daarmee een aangename afwisseling op het zoemen en bonken van metaal op metaal in donkere tunnels.

Maar soms heb je pech en stapt er een muzikant van een heel ander kaliber in. Een uitgemergelde heroïne verslaafde blokfluiter in stinkende bevlekte vodden bijvoorbeeld. Ik had hem al in zien stappen een eindje verderop en hij begon zich nu in onze richting te bewegen, onsamenhangende valse tonen producerend. Het gezicht van alle medepassagiers op begon langzaam te betrekken.

Op het moment dat de junk tussen mij en de gezette twee meter lange Pakistaan, die tegenover me zat, doorloopt begint het gefluit bijna onverdragelijk te worden. Precies dan legt de Pakistaan rustig zijn grote hand op de schouder van de verslaafde musicus en, op het moment dat die zich omdraait, houdt de Pakistaan, zonder één woord te spreken, de wijsvinger van zijn andere hand voor zijn mond. Blijkbaar een universeel gebaar, want het gefluit stopt vrijwel direct en de junk loopt haastig, met angst in zijn ogen, verder de metro door, af en toe achterom kijkend. Pas als hij uit het zicht is klinken de tonen weer. Heel vaag in de verte.

Ik was onder de indruk van het effect van zo’n simpel gebaar en spontaan kwam er een brede glimlach op mijn gezicht. De grote Pakistaan bemerkte dit, moest ook lachen en gaf me een knipoog. De eerstvolgende halte stapte hij uit, lachte nog naar me en stak zijn duim op. En stapte de metro uit. Ik draaide me om en probeerde te kijken waar hij heen ging. Maar hij was opeens verdwenen als sneeuw voor de zon. Waar hij vandaan kwam en waar hij heen gaat, het blijft een mysterie.

Als ik bij een wonder iemand zo ver heb gekregen wat ruimte te maken, zitten er twee hippies voor me. Een gezette mannelijke met ongewassen lang pluizig haar en een vlassig baardje. Naast hem, de tengere vrouwelijke, zijn ongewassen vriendin (hippies trouwen niet), tussen onze benen twee enorme backpacks en op het tafeltje Vincent, hun kind (enkele minuten eerder, toen ik nog stond, voorzien van een verse luier op datzelfde tafeltje). Hun klaarblijkelijk hongerige kind, want er komt al rap een Tupperware bakje, de conformisten!, met appelprut uit een van hun backpacks.

Vincent is niet zo van de appels, want na een paar hapjes houdt hij de lippen stevig op elkaar – de infantiele geluiden die zijn voerende vader uitkraamt ten spijt. Rondvliegende stukken geprakte appel het resultaat. De eerste paar kon ik nog ontwijken, maar er landden toch twee lepels op mijn broek. De hippies doen of ze niets zien, ik veeg mijn handen af aan een van hun tassen.

Als de kleine Vincent geen honger heeft, zal hij wel dorst hebben, de baardige pappa wordt wanhopig en staat op, bergt de appelprut op. Vervolgens komt er een volle jerrycan melk (Zaanse Hoeve, de conformisten!) uit de backpack. Echte baby’s drinken niet uit flessen maar uit jerrycans.

Wat er toen gebeurde laat zich makkelijk raden. Laat ik zeggen dat ik witheet met dito kleur vlekken op broekspijp én schoen de trein verliet. Overigens wens ik Vincent en (vooral) zijn ouders een fijne vakantie in hun kleine tentje, zonder de knuffel en speen van die kleine. Want die vergaten ze bij het uitstappen. Wat zal dat kereltje janken de komende weken.

“De reden waarom Ik je hier bij mij heb geroepen is de volgende; ik ben altijd erg benieuwd hoe iemand – waarvan je mag aannemen dat hij redelijk intelligent is, maar die te stom blijkt om de meest simpele formulieren in te vullen – er in het echt uitziet”, dat compliment kan ik alvast in mijn zak steken. Dat ik ‘redelijk intelligent’ ben, komt in zijn visie, omdat ik een master volg die extra geld krijgt, en daarom een extra superlatief aan zijn naam plakken. In de wandelgangen had ik gehoord dat hij zulke masters eigenlijk maar belachelijk vindt. Om over de mensen die zo een master volgen – ik – nog maar te zwijgen. Overigens houdt een dergelijke master in de praktijk in dat je je onbetaald kapotwerkt in een laboratorium naar keuze (en niet per se jouw keuze).

“Welnu, hij zit tegenover u”, en ik leg hem mijn situatie voor. Voor de fout van Frits is hij – in het bezit van een smal emotioneel spectrum – volstrekt ongevoelig en ik merk dat ik het – wil ik geen half jaar studievertraging oplopen – over een andere boeg zal moeten gooien. En zo kruip ik door het stof, neem alle verantwoordelijkheid op me. Minutenlang. Tot groot genoeg van de man tegenover mij. Hij heeft het zichtbaar naar zijn zin. En gelukkig maar, een kwartier later sta ik weer buiten. Ik ben ‘gematst’ en mag, tot grote verbazing van de twee dames die me vlak voor de deur opwachtten (“dat was ook snel!”), per oktober (nu) beginnen. Alsof ik nog niet allang begonnen was. Maar nu dus echt. En Frits die spreek ik nog wel een keer…

Het is elk E- dan wel WK eigenlijk hetzelfde. Het hele land verliest zich in de voetbalwaanzin en is zonder uitzondering lyrisch en wekenlang in de ban van voetbal, de kleur oranje en een of andere lompe actie van Albert Heijn. Ook mensen waarvan je beter zou mogen verwachten. Als ik eenmaal weer zit, informeer ik uit beleefdheid naar de stand. Het antwoord gaat natuurlijk volkomen langs me heen omdat ik met andere dingen bezig ben. Me afvragen wat ik hier doe bijvoorbeeld. Uit verveling ga ik bij mezelf te rade ga waarom ik toch die kampioenschappen elke twee jaar zo vreselijk vind. Is het dat ik niet zo chauvinistisch ben en niet zoveel geef om dit land? Is het omdat ik gewoon niet graag blind opga in een massa? Dat mijn tenen gaan krommen als ik zie hoe supporters van Nederlandse en anderlandige afkomst zich uitdossen in rare pakjes, zich te buiten gaan aan veel te veel drank en zich – al dan niet verbaal in drie verschillende liederen, meer zit er niet in – misdragen waar het maar kan. Advocaten, vuilnismannen, politici, artsen, ambtenaren, de mensen die een dag of wat later weer strak in het pak verantwoordelijk zijn voor ons geld, onze gezondheid. Alle lagen en onderlagen van de bevolking zijn vertegenwoordigd. Stuk voor stuk mensen die dit land normaliter draaiende houden. Zou het dan een soort noodzakelijke ontlading zijn? Al die verantwoordelijke volwassen mensen die het grootste deel van het jaar strikt in het gareel lopen, hebben af en toe wat ontspanning nodig. En thuis gaat dat vaak niet, kinderen, vrouw, familie, sportclub et cetera. Thuis gaat het werk vaak gewoon door. En dan ga je zoeken naar andere uitlaatkleppen. Ik besluit dat hele EK eigenlijk dus wel wat weg van carnaval (maar dan ook voor mensen die geen geloof aanhangen waarbinnen misbruik van kinderen oogluikend wordt toegestaan en afgekocht).

Ik drink mijn derde biertje op en ga redelijk tevreden op huis aan. Verhelderend zo’n avondje voetbal op een terrasje. Nu nog even fijn hersenloos televisie kijken, zappen en Nederland 1 vermijden. Die uitslag hoor ik morgen wel in de lift (weer eens wat anders dan de gênante stilte die daar doorgaans heerst) en anders ongetwijfeld in de koffiepauze.

Door de hitte in de overvolle trein had ik niet de puf om op te staan en mijn rugzak uit het bagagerek te pakken teneinde mij wat leesvoer te verschaffen. Bovendien was ik bang in slaap te vallen bij al te lange blootstelling aan gortdroge vakliteratuur over nu nog doodsoorzaak nummer twee. Volgens ingewijden en mensen die daar na jaren van studie verstand van hebben duurt het niet lang meer voor deze ziekte van plaats heeft geruild met de huidige nummer een, maar dit verder terzijde. Om op en andere manier de tijd te lijf te gaan en mogelijk zelfs te doden besluit ik om me heen te kijken. Eerst uit het raam, maar (palindroom!) ik merkte dat ik na een minuut of wat begon te knikkebollen van al dat weiland. Dan maar mensen kijken, lotgenoten in deze warme, volle coupé.

Een chagrijnige student in polo, spelend met een dure telefoon, een oma met een kleinkind in de waarom-fase, een man in pak, een stel pubers. En meer van hetzelfde. Of toch niet. Mijn blik blijft gevestigd op een forse donkere vrouw in een felgekleurd gewaad met drukke bloemenprint. Naast haar, bij het raam, zit een ielige, tengere blanke man in korte broek met daarop een zwart t-shirt met Guns ‘n Roses logo. Zijn voeten gehuld in witte sportsokken van het merk Adidas, deze sportsokken op hun beurt weer gehuld in ergonomisch ontworpen sandalen. Zou deze man weten dat de naam van de zanger van de band op zijn t-shirt een anagram is voor ‘oral sex’? Zou deze man weten wat een anagram is? Zouden deze man en de vrouw naast hem…?

De in mijn afdwaling gestelde vraag wordt indirect min of meer beantwoord als de vrouw zich opeens tot de man wendt en in een rood pukkeltje, waar een zwarte haar uitsteekt op zijn gezicht, knijpt. De man slaakt een beschaafde kreet en wendt zijn gezicht af door naar buiten te kijken.

“Je moet dat haartje echt weghalen”, beveelt ze de man met zwaar Surinaams accent. De man kijkt haar serieus en licht geïrriteerd aan,”Dat kun je er toch niet zomaar uit trekken, dat moet ik afscheren. Maar dat kan niet, want vanochtend met het scheren deed het ook al erg veel pijn. Dus je moet er echt niet zo aan zitten trekken!”
“Vind je het niet leuk om je broer weer te zien? Zo kun je toch je broer niet gaan zien!”, verontwaardiging bij de vrouw, die haar jurk herschikt. “Jawel hoor”, het verstrooide antwoord van de man die inmiddels weer ongeïnteresseerd naar buiten kijkt. “Het is toch fijn hè, om weer echt met je familie te zijn!”, probeert de vrouw het gesprek op gang te houden. “Jij bent toch óók al 20 jaar mijn familie?”, de man pakt even haar hand beet. (Hiermee kwam ook het directe antwoord van mijn vraag van zo-even, ik ben toch wel een beetje verrast.) “Jawel, maar dat is toch anders, ik ben niet je échte familie. Echte familie is toch anders. Moet je je broer niet bellen dat we zo op het station van A. zijn?”. De trein is nog niet zo heel lang onderweg, en het duurt nog minstens 20 minuten – wind mee – voor de trein stopt op perron 1, het enige perron, van station A. De man schijnt dat ook te weten want hij maakt geen aanstalten te gaan bellen. “Hij woont vlakbij het station, ik bel wel als we er zijn.”
“Maar het zou toch zo leuk zijn als hij al op het station staat als wij de trein uit komen!”. De man mompelt wat en kijkt weer naar buiten. “Zou je broer een scheermes hebben dat je even mag lenen?”

De rest van de reis heeft er weinig verbale communicatie tussen het tweetal plaats. Als de conducteur op jolige wijze het station A. aankondigt (“A, stá-tion A.”), staat de man op, helpt zijn vrouw omhoog en loopt tussen de andere passagiers met bestemming A. richting het gangpad en verdwijnt uit het zicht.

Als de trein enige minuten later verder rijdt, kijk ik uit het raam en zie een kleine, maar forse Surinaamse vrouw in felgekleurde bloemetjesjurk, hand in hand met een slungelige telefonerende blanke man richting de uitgang van het station lopen. De rest van mijn reis vraag ik me nog maar één ding af. Zou de broer van de man een scheermes over hebben?

Niet veel later kwam er ook een Nederlandse variant, Vergeefmij.nl. Een slordig ogende site (vermoedelijk een haastklus om snel een niche te vullen) vol reclame en banners. Zo veelzijdig en goed verwoord de bekentenissen op de originele site zijn, zo eenzijdig en slecht geformuleerd zijn ze op vergeefmij.nl. Het lijkt wel of deze site lauter ‘bewoond’ wordt door vreemdgaande en onzekere huisvrouwen en depressieve pubers. Geen van deze twee hoofdcategorieën lijkt overigens in staat ook maar een zin correct gespeld op het scherm te krijgen. Van bekentenissen is eigenlijk ook meestal geen spraken, het zijn voornamelijk klaagbeden van droevige, eenzame mensen. Desalniettemin steunen de meeste bezoekers elkaar met opbeurende reacties. En eerlijk is eerlijk, tussen al het schier onleesbare zelfmedelijden zitten ook echte juweeltjes van bekentenissen.

Maar hoe ver gaat die steun nou eigenlijk? Tijd voor een eigen sociaal experiment. Want hoe zouden de bewoners van deze hechte site reageren op een ouderwetse biecht – een echte bekentenis, zonder al te veel egocentrisch geklaag? Een biecht die eens niet over vreemdgaan (pur sang) of puberaal liefdesverdriet gaat, maar die wel erg bizar is. Het eerste wat opviel was dat Vergeefmij.nl onder hevige moderatie staat. Alles – zowel bekentenissen als reacties – wordt gecontroleerd voor het daadwerkelijk op de site verschijnt. En hier valt op zich wel iets voor te zeggen, want er speelt een hoop emotie. Na ruim een dag duimendraaien werd de biecht toegevoegd. Weer een dag later verschenen de eerste reacties. Op moment van schrijven meer dan tien.

Het merendeel van de reagerende bezoekers heeft wel door – of minstens een vermoeden – dat het een stukje fictie betreft. Sommige lezers lijken oprecht beledigd dat een dergelijk verhaal door de moderatie heen is gekomen. Bij de meeste mensen overheerst echter de verbazing en het ongeloof. Een aardig aantal wist de biecht echter op waarde te schatten, lachen is immers gezond! Zelf heb ik uiteraard tijdens het schrijven ook geregeld zitten schaterlachen. En toch zitten er – zoals stiekem wel verwacht, maar ondanks de andere reacties – ook hele serieuze steunende en constructieve reacties bij.

Concluderend kan ik zeggen dat de steun van sommige mensen wel heel erg ver gaat. Dat kan ook niet anders als je bedenkt dat er door de vele reclame op vergeefmij.nl gewoon hard geld verdiend wordt over de rug van de lezers en klagers (“Snel geld lenen?” Zouden mensen die wat labiel van geest zijn, en die zeg hun lief en leed op een willekeurige website plaatsen, zich eerder in de schulden storten?). Een andere waarneming is dat verhalen over afwijkende voorkeuren van mannen worden afgedaan met honende reacties, terwijl verhalen over afwijkende voorkeuren van vrouwen beantwoord worden met oneerbare voorstellen. Ook is wel gebleken dat een groot deel van de bezoekers van vergeefmij.nl te veel met zichzelf bezig is om af en toe een portie absurdistische humor te waarderen. Sommige mensen kunnen gewoon nergens om lachen. Experiment volbracht.

Zijn muzikale repertoire onderweg, hij had namelijk een kleine cd-speler bij zich, bleek echter geen Queen te bevatten. Wel veel muziek uit hetzelfde spectrum en dan met name heel erg veel Abba, waarvan hij de meeste nummers zacht – doch luidkeels – meezong. En zong hij niet, dan floot hij wel. Vlak voor het eindpunt van de lijn, waar de chauffeurs altijd even ‘gezellig een bakkie doen’ en wat praten, wordt de muziek abrupt uitgezet. Dit was zijn kleine geheim. Voor ik uitstapte wenste ik hem nog een fijne dag en vroeg hem of hij nog een drankje ging doen op een terrasje straks. Dat ging hij, een Heineken. Een lekkere Freddy!

En dat kon maar één ding betekenen. Kut. Nee hè! Heb ik weer! Jawel hoor, een blije Christen die mij – uitgerekend mij – wil delen in de liefde voor zijn Heiland. Een Christen met een Boodschap, en net als ik snel een boodschap, zonder kapitaal, nodig heb.

Of ze mij iets mochten vragen. Vooruit, maar wel snel dan. Ik ben een en al hoffelijkheid vandaag. Of ik een wens had, dan wilde het gelovige tweetal wel voor mij en mijn wens bidden. Ik vind het maar een raar idee om onderwerp van een gebed te zijn, doorgaans is mijn persoon het voorzetsel voorwerp wanneer samen met het verbum bidden (tot) in een zin genoemd.

“Ik heb eigenlijk niets te wensen”, probeer ik het gesprek snel – doch beleefd – dood te doen als een festivalbiertje. “Wat voor wens dan ook!”, probeert het meisje. “Over je werk of je studie of je tentamens of over iets anders, wij gaan dan voor jouw wens bidden!”, de jongen weer, “je hebt toch wel iets te wensen?”. Ik begon mijn geduld te verliezen en zag dat de jongen inmiddels een flyer van de studentenkerk tevoorschijn had gehaald en aanstalten maakte mij die aan te reiken.

“Nee, ik heb echt niets te wensen hoor! Ik vind dat het allemaal zo ontzettend goed gaat! En niet alleen met mij en mijn leven, maar vooral ook met heel de wereld. Vooral met Afrika. Als mensen zich daar niet de dood in vechten om de een of andere futiliteit, dan sterven ze wel van de honger. En anders is er altijd nog AIDS. Nog steeds duizenden doden en nieuwe besmettingen per dag! Of anders wel een andere smerige ziekte. Mogelijkheden genoeg! Prachtig! Nee, ik vind het eigenlijk wel goed geregeld allemaal! Ontzettend goed zelfs. Die hypothetische opperentiteit heeft alles al zó ontzettend goed geregeld, je hoeft toch helemaal nergens voor te bidden in deze wereld! Laat staan voor mij en mijn tentamens! Hoeveel zin heeft al dat bidden? Ga toch iets leuks doen met je leven!”

En heel even stond de wereld op zijn kop, was er eindelijk echt iets veranderd. Voor het eerst in mijn leven kon ik eens blijven staan terwijl het de flyeraars waren die hoofdschuddend van mij wegliepen. Bidden voor Frank of zijn tentamens? Nee, bedankt, Frank redt zich wel. En toen was het eindelijk tijd voor de boodschap waar het allemaal om begonnen was, een half bruin.

Op het stoeltje zit een oude man met evenveel haren op zijn hoofd als vingers aan zijn hand. Hij weet niet waarom hij elke dag als beide wijzers van de klok voor de tweede maal op twaalf staan en, er een oorverdovende zoemer klinkt die de hele kamer laat trillen, opspringt uit zijn stoel en de dag van vandaag van de scheurkalender trekt, verfrommelt en achteloos in de hoek richting de prullenbak gooit. Hij weet dat het moet, het is zijn plicht, hij kan niet anders. Hij weet dat de dagen voorbij gaan zolang hij scheurt. Toch is hij oud en (het scheuren) der dagen zat. Maar hij moet, hij kan niet anders. Duizenden en duizenden dagen en gelijk aantal proppen geleden merkte hij dat het verval reeds was ingezet. Sindsdien kost het hem bijna per etmaal meer moeite en energie uit zijn zetel te rijzen voor zijn zware taak. Minstens twee maal heeft hij geprobeerd er een eind aan te maken. De eerste keer probeerde hij zich de lucht te ontnemen door zoveel mogelijk proppen in zijn mond en luchtpijp naar binnen te brengen. De tweede keer door zo lang hij kon met zijn hoofd tegen de muur te slaan. Twee pogingen en even zovaak vond hij zichzelf nog voor de zoemer bezweet en hevig snakkend naar adem terug in zijn stoel alsof hij wakker schrok uit een enge droom.

Zijn niveau van bewustzijn is afgevlakt tot een stabiele lijn, geen pieken geen dalen. Of hij slaapt of wakker is, of allebei of geen van beiden, hij denkt er al heel lang niet meer over na. Of over al te veel andere dingen. Basaal is abstract geworden. Hij wil wel schreeuwen, zo hard hij kan, maar als hij het probeert gebeurt er niets. Het geluid sterft af nog voor het zijn mond verlaten heeft. De enige geluiden die hij nog kent worden gemaakt door de klok, de zoemer en het scheuren van dagen.

De oude kale man kijkt op naar de klok. Vijf voor twaalf. Droevig slaat hij zijn hoofd neer als hij opeens iets nieuws, iets onbekend hoort achter zich. Hij draait zich om en beseft nu pas dat er op de deur geklopt wordt. Drie maal. Dan opent de deur en is de kamer in een fractie van een seconde gevuld met fel licht. De oude man ziet niets meer van de kamer om hem heen, alles is wit. Als zijn ogen gewend zijn aan de overmaat aan fotonen ziet hij een schim in de deuropening staan. De schaduw nadert en blijkt – aan de bouw te zien – een mens, waarschijnlijk een man. De schim nadert. Een prachtig zwart maatpak. Zeker een man. Zijn gezicht kan de oude man niet zien, het is gehuld in een vage waas. In zijn linkerhand heeft de man een of ander klein, maar dik, boek. De oude man zit nog steeds in zijn stoel en huivert. Snel kijkt hij over zijn schouder naar de klok, hij heeft nog enkele minuten.

De vreemdeling komt rustig op de stoel afgelopen en de oude man is doodsbang, al weet hij niet preies waarom. Bij wijze van vluchtpoging staat hij op uit zijn stoel. Als de vreemdeling voor de bevende oude man tot stilstand komt duikt deze ineen. De schim torent nu zeker een halve lichaamslengte boven de man uit en werpt een blik op de klok. Rustig brengt hij zijn linkerarm omhoog en opent het boek met zijn andere hand. Hij bladert wat tot hij gevonden heeft wat hij zocht. “Het is volbracht”, zegt hij nu. Zijn stem klinkt vreemd in de oren van de oude man, en toch vertrouwd. Nu heft de schim zijn rechterhand en reikt uit naar het kale hoofd van de kalenderscheurder. De hand van de schim raakt de man tussen de ogen. De oude man voelt voor het eerst iets dat op geluk lijkt. Binnen enkele tikken van de klok vertrekt zijn gezicht echter tot een grimas en zakt de man in elkaar. Op zijn gezicht staat pijn te lezen, de plek tussen zijn ogen waar de schim hem heeft aangeraakt wordt versierd door een zwarte vlek.

Elders drukt een man, eveneens in maatpak, vastberaden, tegen alle adviezen van zijn raadgevers in, op een knop waarop een rood lampje begint te knipperen en een luide pieptoon klinkt. Nog geen minuut later klinkt op diverse plaatsen een luid gedonder en schieten honderden puntige metalen cilinders de lucht in. Witte rooksporen in de lucht achterlatend.