Een handige tip in deze is om – hoe weinig tijd er ook rest – alles nog even na te lopen. Ook de kleine dingen. Bijvoorbeeld of de inhoudsopgave nog klopt.

(klik voor een vergroting)

Met dank aan R. voor de tip.

Zulke goede vrienden zelfs dat ik via deze weg, ook een soort open brief, nog een les voor de toekomst zal aanbieden. En daar wordt het krantje ook beter van. En wel een les over een veelgebruikt communicatiemiddel in de media. Vorige week nog een verondersteld dronken schrijver, de week daarvoor ik.

Want wat is nu zo een open brief? Een open brief is een vaak kritische – of humoristisch – geschreven brief die welliswaar gericht is aan een persoon, of aan een kleine groep, maar die verspreid wordt in de media en die vooral bedoeld is voor een grotere groep. Een beetje zoals dit epistel. Of precies als deze. Het doel van zo’n open(bare) brief is het creeëren van een mogelijkheid om een mening te uiten over een bepaald onderwerp en om dit onderwerp zo onder de aandacht en ter discussie te brengen bij een groot publiek. En daar worden we allemaal beter van. Mits de open brief geplaatst wordt…

Met verschuldigde hoogachting,

Geacht departementsbestuur Biologie van de universiteit Utrecht,

het gaat niet goed met uw studenten. U mag zich dan wel in uw handen zitten te wrijven dat er de afgelopen jaren een stijgende lijn in het aantal nieuwe studenten zit, maar met name de (meerderejaars) studenten die veel in het H.R. Kruytgebouw aan opdrachten, verslagen, presentaties en al zo meer moeten werken hebben het vreselijk zwaar. Er wordt echt onvoorstelbaar geleden onder de biologen. De situatie in het Kruyt gebouw vergelijken met de situatie in China is natuurlijk totaal niet comme il faut, want al met al is het in China zo erg niet, zij hebben tenminste De Spelen nog, en lekker eten (sambal bij?).

De oorzaak van al dat biologenleed is niet de werkdruk, die ligt niet al te hoog bij onze studie, dat weet u natuurlijk ook. Nee, de oorzaak van de hoge irritaties, de frustraties, het hoge ziekteverzuim, de lage tentamencijfers, de lekkages, de opnames in geloten afdelingen van psychiatrische klinieken, de matige kwaliteit van de door studenten ingeleverde verslagen, het totale gebrek aan motivatie, het bulderend geschreeuw van kreten en krachttermen – door  kantine en computerleerzaal - dat zelfs menig zeeman tot blozen krijgen, de enorme alcoholconsumptie, ligt op de vijfde verdieping. Specifieker: in de zuidvleugel van deze verdieping, en nog specifieker in de computerleerzalen, Z528, Z530 en Z532.

De computerleerzalen zijn namelijk als het Belgische wegennet. Beiden zijn ooit een keer in een prestigieuze opwelling aangelegd, maar sindsdien is er nooit meer naar omgekeken. De manier waarop uw studenten daar moeten werken is ronduit ten hemel schreiend. Wanneer een snelle typer (denk aan meer dan 10 woorden per uur) een zin heeft getypt, duurt het dikwijls een seconde of 20-30 voordat de zin volledig op het scherm te zien is. Het scrollen door een gedownload artikel in PDF formaat duurt ongeveer even lang als de auteurs naar alle waarschijnlijkheid aan het artikel geschreven hebben. Bestanden waar je uren – zoniet dagen – op hebt zitten typen zijn opeens spoorloos verdwenen als de computer er weer eens om totaal onverklaarbare wijze de geest aan geeft. Personeel is niet aanwezig of niet bereid te helpen. Ik kan uren zo door gaan, maar aangezien ik dit type in een van de bewuste zalen en de computer nu al rare geluiden begint te maken, zou dat simpelweg te veel jaren van mijn leven kosten.

Het kan zo echt niet langer. En ik denk dat elke student dat wel met mij eens is. Ik pleit er dan ook voor om alle computers in de computerleerzalen in het H.R. Kruyt gebouw per direct bij het grof vuil te zetten. Misschien is het organiseren van een rituele verbranding of steniging ook een idee om de gemoederen onder uw studenten te sussen. Zie het als een verwerkingsproces, genoegdoening voor alle geleden schade. Zowel fysiek, op de cijferslijst, als emotioneel.

En daarna natuurlijk nieuw materiaal kopen. Ja, zoiets kost veel geld, en ja er moet natuurlijk bezuinigd worden. Maar zie het als een investering. Ik zag laatst de teleurgestelde blikken van de middelbare scholieren – die hier een dagje kwamen meelopen – toen ze in de computerleerzalen een opdrachtje kwamen maken om ze warm te krijgen voor de Biologie. (“Is dit nou een universiteit?”) Ook in de zaal, een paar computers verderop, tierende studenten die spontaan in huilen uitbarsten omdat er weer eens spontaan een verslag verdwijnt. Dat noem ik geen goede reclame voor een studie, of een universiteit. Drie zaaltjes vol niet (of verkeerd) werkende computers uit het jaar 1992. Als mensen zeggen dat 1992 een goed jaar was, best departementsbestuur, hebben ze het doorgaans over wijn of andere alcoholische dranken (eveneens op de vijfde heeft een van uw medewerkers een vrij aardige collectie port), niet over computers. Computers die een weldenkend mens uit schaamte nog niet eens aan Polen of een andere bananenrepubliek cadeau zou durven doen.

Die arme Hugo Rudolph Kruyt zou zich omdraaien in zijn graf als hij wist wat u uw studenten aandoet. En dat nog wel in een gebouw dat Zijn Naam draagt!

Edit 7 april: Enthousiaste reactie van hoofdredactrice, stuk wordt waarschijnlijk geplaatst.

Edit 10 april: A titre personnel reactie van een niet bij naam te noemen departementsbestuurder “Ik neem aan dat de redactie een dergelijk cynisch artikel ook niet plaatst zonder verificatie en weerwoord.”

Edit 15 april: Telefoon (is mijn 06-nummer daar bekend?) van de hoofdredactie, het stuk wordt toch niet geplaatst.

Edit 17 april: Grappig dat de kwaliteit van de computerleerzalen, ondanks het niet geplaatst worden van dit stuk, toch opeens op de agenda van het komende studentenberaad staat.

Edit 25 april: Alhier.