De avond begon met Blaudzun, die ‘opende voor de meisjes’. Blaudzun, inderdaad vernoemd naar de bekende Deense wielrenner, wie heeft er geen poster van deze legendarische bekendheid boven de bedstede hangen. Singer/songwriter Blaudzun bracht onder begeleiding van onder andere een accordeon, vrij zware – soms te klagend klinkende – liedjes die veelal beëindigd worden met een vaste pose van de zanger op zijn kruk. Een pose die in de verte doet denken aan dat bekende werk van Rodin. Op zich best mooie dromerige muziek. Dat vond de jongeman die vlak voor ons rustig een sigaretje opstak ook. Toen plots bleek dat de muziek bij vlagen best stevig is, schrok hij hevig op en liet daarbij bijna z’n shaggie vallen. Grappig moment. En dat houdt het allemaal wat afwisselender en beter verteerbaar. Al denk ik niet dat ik een hele plaat zou opzetten om even gezellig te beluisteren.

Na een korte onderbreking werd het podium vol schemerlampen beklommen door een zestal jonge gasten voor hun tweede optreden in Ekko. In gebrekkig Engels en drie woorden meer Nederlands dan The Tellers (Walen spreken nu eenmaal vooral Frans) worden energieke nummers van de oude (From here to there) en de nieuwe plaat (Plan your escape) aan elkaar gepraat. Suns of the son en Bored van de nieuwe cd zijn heerlijke zomerliedjes en ook de andere liedjes zijn erg mooi. Aan weerszijden van het podium staan zes aftandse tv’s  (doortrekken van het huiskamereffect?) die, alsook op het scherm achter de band, ingetogen bijpassende beelden vertoonden. Een klein kereltje op het strand, een meisje in een oerhollands weiland, een starende vrouw van middelbare leeftijd. De muziek lijkt er bijna voor gemaakt. Live klinken de heren nog een stuk energieker en origineler dan op album. Een voorbeeld hiervan was een instrumentaal nummer van de nieuwe cd – ik meen Road to Luna- waarbij twee van de zes heren het drumstel onder handen namen, terwijl de overige heren springend en stuiptrekkend – bijna Mars Volta-achtig – gitaar spelen. In één woord geweldig (vrees niet, ik zal geen streepjes tussen de lettergrepen zitten). Ook de zang werd afwisselend door andere bandleden gedaan. De zaal, gevuld met redelijk jong publiek, ging uit zijn dak. En dat ondanks dat ik in het begin het gevoel had dat de meeste mensen geen flauw idee hadden voor welke band ze gekomen waren. Nadat de twee frontmannen ‘de vier kinderen naar bed hadden gestuurd’, kwam er nog een toegift, een mooi rustig nummer dat de veelzijdigheid van Girls in Hawaii nog eens goed benadrukte.

Zoals bij wel meer bandjes vraag ik me ook nu weer af waarom Girls in Hawaii niet wat (verdiend) bekender is in Nederland. Vooral als je bedenkt dat prutgroepen als Di-rect en Kane wel erg groot zijn en dat Girls in Hawaii in Frankrijk en Wallonië al jaren alle zalen uitverkopen. Zou (het leeuwendeel van) Nederland dan gewoon geen smaak hebben? Hoe het ook zij, het selecte publiek gisteravond in Ekko heeft in ieder geval volgens mij een erg leuke avond gehad.

Om toch een beetje beslagen ten ijs te komen, snel het een en ander gegoogled. Wat bleek, de naam The Tellers zei mij (noch Marianne) weliswaar niets, maar hun muziek kende ik al. Het nummer Second Category is namelijk door Canon gebruikt in een of andere reclame. The Tellers, ofwel de Brusselse Charles Blistin en Ben Bailleux-Beynon (over aliteratie gesproken) maken vrolijke britpopachtige feelgood (meisjes)muziekjes zoals bijvoorbeeld ook The Kooks dat doen. Maar dan iets rommeliger en akoestischer. En dat heeft zeker zijn charme.

Vlak voordat we op weg gingen naar Tivoli zagen we op de site dat er nog een voorprogramma was, een bandje uit Meppel, Theux (in de bus konden we niet meer op de naam komen, dus was het de rest van de avond Teut). Toen we bij Tivoli aankwamen, zat Ben (“Ik ben Ben”), hoe rock ‘n roll, uit het raam van de bovenverdieping in de vensterbank te roken. Bij binnenkomst was Theux al enthousiast bezig voor een niet heel volle zaal. Het viertal speelt, soms een beetje onhandig de gitaren vasthoudend, een ruim half uur eigen nummers waar de zaal niet echt heet of koud van leek te worden. Met uitzondering van de meegebrachte familieleden op de eerste rij natuurlijk. Op zich zeker niet slecht, maar niet bijzonder en om met Marianne te spreken, nihil aha-erlebnis.

Enfin, toen was het tijd voor The Tellers, live uitgebreid tot viertal en een stuk energieker dan op de plaat. Waren de heren in het begin wat ingetogen, naarmate de tijd verstreek werd het steeds losser. Alle ‘bekende’ nummers nummers kwamen langs, Second Category, Hugo, More. Een van de hoogtepunten was He gets high waarvoor de drummer achter het drumstel vandaan kwam om het publiek aan te sporen mee te klappen, Charles akoestische gitaar en mondharmonica speelde, het derde bandlid xylofoon speelde (rock ‘n roll zonder standaard) en Ben zong. Charles zag er overigens het hele optreden flink beroerd uit en er moest een pauze worden ingelast waarin de overige twee bandleden hem wat opkalefaterden (Colombiaans marcheerpoeder?). Onderwijl bleef Bailleux-Beynon grapjes makend liedjes spelen. Afsluiter was Memory (Me-me-memory) en ondanks dat de zaal niet echt heel erg gevuld was, kwam het ook nog tot een toegift van Ben (The Darkest Door), omdat dat ‘toch maar een liedje van een minuut of zo’ was. Na afloop was het overgebleven drietal (rara wie viel er af) in de lobby voor een Frans-Engelse babbel en een drankje en een t-shirtje of een cd/lp.

Live zijn The Tellers  afwisselend, origineel, vrolijk en energiek en ook prima in staat te boeien. Bailleux-Beynon en de zijnen zouden best wat meer bekendheid – en uitverkochte zalen – verdienen. Marianne en ik hebben in ieder geval een leuke avond gehad, net als de rest van de aanwezigen. Een select gezelschap (naast de familieleden van Theux) van connaisseurs, minderjarige groupies en vrijkaartwinnaars.

Overigens excuses voor de abominabele kwaliteit van de foto’s, het zou mooi zijn als ik zomaar van iemand gratis een nieuwe telefoon, zeg een SE K850i, zou krijgen, maar ja, zo zit de wereld natuurlijk niet in elkaar. Betere foto’s van zowel The Tellers als Theux zijn onder andere gemaakt door Jorg Roosma. Verder lezen over deze avond? Op deze site, staat ook een recensie.

Edit 24 mei: Links naar foto’s en andere recensie toegevoegd.

Toen ik enige tijd geleden hoorde dat Woodface, het nieuwe bandje van Gert, dinsdag 13 mei samen met Sarah Bettens zou optreden in Vredenburg, dacht ik meteen aan een soort K’s Choice reunie. Kaartjes (ik wist Marianne te strikken) kopen dus! Later werd a balladeer (kleine letters) toevoegd aan het voorprogramma en besloten bestuurder/cententeller Bob en chemicus/amateurfotograaf Mathijs ook te gaan.  Gistermiddag dus even snel iets gegeten met Marianne in de stad – ik zou bijna zeggen traditiegetrouw – bij een lokale wokker, Bob opgewacht bij de bus en in een veel te warme, veel te volle bus 28 op weg naar het kubistische (en bij daglicht toch wel erg rode) nieuwe Vredenburg alwaar Mathijs ons als een Jehova’s getuige voor de deur stond op te wachten.

A balladeer trapte af met een korte set (een half uurtje) van voornamelijk nieuwe nummers. Veel serieuze en wat rustigere nummers (vol – zoals Marianne opmerkte – Christelijke thematiek?) die weliswaar allemaal best goed waren, maar toch niet helemaal tot hun recht kwamen in het nieuwe Vredenburg. Misschien ook door de akoestiek en de overheersende drums of omdat het nog te nieuw was allemaal. Of omdat het toch meer luistermuziek is. Muziek waar je goed voor moet gaan zitten en die je goed op je moet laten inwerken. Hoe dan ook, de gespeelde ‘oude’ nummers zoals het bescheiden hitje Swim with Sam – van de cd Panama –  klonken wel erg goed en gebalanceerd.

Vervolgens kwam Woodface, de band van Gert Bettens. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik nog niets van het solowerk van Gert gehoord had. Gert maakt tegenwoordig een soort vrolijke poprock met jazzy invloeden. Niet echt onaardig, maar toch niet bepaald K’s Choice en best wel wennen. Na een paar nummers vertelt Gert hoe blij hij is hier te mogen zijn en zingen en wenst hij het publiek alvast veel plezier met zijn zus straks. Dus toch geen reünie?! Niets ten nadele van de beide soloprojecten, maar solo is door geen van beide artiesten ooit het enorme succes van K’s Choice geëvenaard. En dat zegt stiekem toch wel iets.

Na Woodface komt Sarah Bettens (en band). En Sarah heeft absoluut ballen en weet wat rocken is – waarschijnlijk meer dan alle kerels op het podium bij elkaar, dat valt niet te ontkennen. Ondanks dat het merendeel van de nummers uit nieuwer solowerk bestaat – waar de zaal overigens best enthousiast op reageert, komen ook de nodige K’s Choice klassiekers voorbij. Believe, Not an addict, Too many happy faces. En hoe aardig het solowerk ook is, bij de oudere nummers wordt er pas echt gefeest. Toch speelt Gert niet mee, hoewel dat van te voren tijdens de verkoop natuurlijk wel min of meer gesuggereerd werd door eerst van een special guest te spreken en dan van Woodface. Sarah Bettens en Woodface zijn niet zomaar twee willekeurige artiesten zonder connectie.

Enfin, na iets meer dan een uur houdt Sarah er mee op, maar niet voor op te biechten dat vanavond in haar top 10 van meest favoriete concerten staat. En dat geloof ik wel, ik kan me niet voorstellen dat ze in Amerika  elke avond voor zaal staat die even gevuld en enthousiast is als Vredenburg vanavond. De aanwezige tuinbroekenbrigade (Sarah heeft een grote schare lesbische fans) weet de zaal na afloop dusdanig af te breken dat het tot een toegift komt. En dan gebeurt er toch eindelijk waar de hele zaal stiekem de hele avond op heeft zitten wachten; Sarah en Gert spelen weer samen! Voor heel even bestond K’s Choice weer. Ze speelden onder andere het geweldige Everything for free (youtube link!) en en Butterflies instead en wat klonk dat goed. Hoewel het voor mij – en waarschijnlijk voor een groot deel van de zaal – best meer K’s Choice had mogen zijn dan die paar nummers. Dat was heimelijk toch wel een beetje waar ik – en velen met mij, geef maar toe!- de kaartjes voor gekocht had. Na afloop van de toegift begonnen de tuinbroeken en andere aanwezigen weer net zo lang te schreeuwen en te stampen tot Sarah het podium weer betrad, dit maal zonder band en met een akoestische gitaar. Ze speelde een liefdesliedje, stelde met veel gevoel voor humor haar inmiddels afwezige band nog even voor en maakte nog wat reclame voor een tour in november en deelde mee dat er zo na afloop merchandise verkocht zou worden.

En dat gaf de hele avond toch onbedoeld een beetje een goedkoop nasmaakje. Een artiest van zo’n kaliber hoeft toch niet goedkoop reclame zitten te maken voor wat shirtjes en cd’s. Je zou zelfs bijna denken dat Sarah en Gert de mogelijkheid van een K’s Choice reünie gebruikt hebben om beide solocarrières (maar vooral die van Gert) een zetje in de goede richting te geven. Maar goed, al zou dat daadwerkelijk zo zijn, het is haar vergeven, ze blijft een van mijn helden, want wat kan zij toch ontzettend rocken!

De weg naar de enige hoofdstad zonder parlement viel eigenlijk op 20 minuten in de rij staan voor de kaartjesautomaat na, erg mee. Pas het OV uit, ergens op een of ander plein, viel de drukte nog erg mee, maar de koninginnedaglooproutes waren vooral erg druk. Dus ter ontspanning even lekker buitengezeten, want het weer viel ondanks de weerprofeten ook zeker niet tegen en wat zatte mensen gekeken. Een oude man geboeid door gele hesjes afgevoerd zien worden. (Met koninginnedag lijkt het rooibos drinkende politiecorps van ome Job opeens te bruisen van de daadkracht.) De ene na de andere ambulance voorbij zien komen. En toen naar binnen.

We kwamen halverwege The Stutters binnen. Een driekoppig punkbandje waarvan de bassist prominent in het midden stond en niet één blik in de zaal heeft durven werpen. Vervolgens was de beurt aan Silvery. Een erg origineel en energiek bandje, met een aardige dosis humor, dat het zeker nog wel eens gaat maken. Jammer van de vroege programmering, Silvery had later op de avond met gemak voor een groter – meer beschonken – publiek kunnen staan. Een eindje verderop in het publiek staat een jongen met een wit shirt voor levend standbeeld te spelen (behalve wat gegaap en gekijk op zijn horloge). De rest van de zaal komt gelukkig best in beweging.

Peggy Sue and the pirates was een beetje de vreemde eend in de bijt. Zo’n tien minuten te laat klimmen er twee meisjes met een akoestische gitaar en grote rugzak het podium op. De inhoud van de rugzak wordt op een tafel uitgestald en blijkt uit tal van instrumenten, waaronder een mondacordeon, te bestaan. Het tweetal brengt tedere liedjes waarbij dankbaar gebruik wordt gemaakt van de inhoud van de rugzak en hun verschillende stemmen. En gezegd moet dat ze dat op zich best leuk deden.

Nadat we vervolgens besloten hadden Cheeky Cheeky and the nosebleeds verstek te laten gaan ten gunste van een snelle maaltijd bij de twijfelachtige snackbar op de hoek, schoof er een identiek gekleed H&M-hip-emo-stelletje met een bakje friet aan bij ons tafeltje. En ik maar denken dat uniseks synoniem was voor fleecetrui. Mede ook door de nieuwe schoenen van eerdergenoemde Amsterdammer weet ik inmiddels beter. Het tweetal besprak de kwaliteit van de friet en van de concerten. Alles kwalificeerde bij hen als ‘paupergeil‘, waardoor Marianne en ik ons de hele avond hebben afgevraagd of dat woord nou een positieve of juist een negatieve connotatie had. De friet was namelijk vrij beroerd, maar de concerten niet. We zullen het wel nooit meer te weten komen.

Na nog even snel een ijsje bij de bekende ijsboer te hebben gehaald, was het tijd voor Forward Russia! in de grote zaal. Eigenlijk de vernoeming op dit gouden stukje internet nauwelijks waard. Maar ik ben de beroerdste niet. Een op het spastische af – doch zonder de charme van Joe Cocker – bewegende overschreeuwende zanger en een agressieve muur van gitaren. Na twee nummers hadden we het allebei wel gezien (en vooral gehoord). Later lazen we in de LiveXS een review van het laatste album Life Processes van deze band en Arnold Scheepmaker weet het gevoel dat je krijgt van deze band treffend te verwoorden: “Echt, ik word hier heel erg naar van”.

Dan maar een stukje van het gelijktijdig geprogrammeerde Nederlandse Scram C Baby bekijken. Volgens Marianne “een vreselijke bak herrie”, maar ik weet er niet veel meer over te schrijven dan de aanwezigheid van wat inmiddels bij ons bekend stond als ‘de jongen met het witte shirt’, en dat zegt ook wel iets.

Tussen alle in meer of mindere mate amateuristische bandjes stond ook Bettie Serveert geprogrammeerd. Al bijna twee decennia bestaat deze band van de blonde Carol en de bebrilde Herman alweer, en ze rocken nog steeds. En hoe. Daar verandert zelfs een luid brullende gezette fan van meer dan twee meter in midlifecrisis die per se vooraan wil staan eigenlijk niets aan (“Heeeeuy! Liefde bestaat niet!”).

Vervolgens was de beurt aan respectievelijk The Courteeners en Hatcham Social. Van die laatste band is het vooral noemenswaardig dat het tweede deel van de naam vermoedelijk een sterk stukje ironie is. Los van de spaarzame zang was het enige dat uit de mond van de zanger kwam het bericht dat hij niet van zins was te gaan praten. Hoogtepunt was eigenlijk toch wel het onstage vervangen van een gesprongen snaar door de zanger terwijl de overige twee bandleden gespannen doorspeelden.

Afsluiter van deze volle dag was het bandje The young knives. Een drietal in nerderige pakken dat grappige nerderige rock maakt. En nog praten tussendoor ook. Voor ons ging – tot zijn plotselinge verdwijning – zelfs de jongen met het witte shirt onbeweeglijk uit zijn dak. Tot hij plotseling midden in het optreden spoorloos als sneeuw voor de zon verdwenen was en wij ons – heel ouderlijk – bijna zorgen begonnen te maken waar hij gebleven zou kunnen zijn. En toen was de koek op, de afterparty rave hebben we deze keer maar overgeslagen. Hoewel ook die zonder twijfel ‘paupergeil’ was.

Eenmaal buiten is het alsof we in een Zuid-Amerikaanse sloppenwijk beland zijn, of er willekeurig tonnen afval neergesmeten zijn overal, of er maandenlang geen afval opgehaald is, of mensen opeens niets meer geven om de doorgaans zo trendy milieu- en klimaatproblematiek, bijna zelfs wel of er honderdduizend bezopen mensen door de stad zijn getrokken. Wat natuurlijk gezien de datum ook zo is. Wat een smerigheid. Onderweg naar CS waren sommige straten ondergedompeld in een laag vocht. Maar het had toch helemaal niet geregend? Toen ik die gedachte goed en wel gevormd had, ademde ik in en besefte ik dat het geen regenwater was, maar urine. Vele liters urine. Straten vol urine. Wat worden mensen toch een varkens als ze eenmaal in het oranje gehuld zijn. Al met al een geslaagde koninginnedag, een geslaagde editie van London Calling, met veel leuke (en enkele minder leuke) bandjes. Een koninginnedag die eigenlijk geen echte koninginnedag was, maar we hebben ons prima vermaakt. Sommige mensen hebben gewoon geen liters bier en oranje kleding nodig om het naar hun zin te hebben.

En inderdaad, voor de deur van Paradiso stond om 20:30 een vrij lange rij. Eenmaal binnen, na keuring van de garderobe (je laat niet zomaar overal je spullen achter), bleek het zelfs door de grote drukte een hele opgave om de kleine zaal binnen te komen. Eenmaal binnen hebben we, naast ‘nummerkes’ van het nieuwe album Voor rijpere jeugd, een titel die prima bij de doelgroep lijkt te passen als ik in Paradiso om me heen kijk, ook alle bekende nummers van weleer (het lieve Lieve kleine piranha, Anja, Joerie, Soms vraagt een mens zich af) meegekregen. Je hoort er goed aan af dat Gorki al 18 jaar bezig is, het klinkt erg goed allemaal en Luc (de Vos) praat alles erg grappig – op het flauwe af, maar dat lag misschien aan de wijn – en quasistuntelig aan elkaar (“Ik heb mijn angst gesublimeerd door op een podium te kruipen”).

Na iets meer dan een uur was de koek echter op. Na enige aarzeling kwamen Luc, Luc, Eric en Erik terug voor de toegift. Deze bestond uit Kortjakje op gitaar, United Kashmir (in ruil voor het plectrum van Luc dapper gezongen door een meisje uit het publiek), Schaduw in de schemering en het werkelijk prachtige Mia. Na afloop van het concert liep Luc, na een schoon shirt te hebben aangetrokken, relaxt de zaal in voor een drankje en een praatje. Ik zie het een Nederlandse band niet zo snel doen.

Al met al hebben we, M. vond het ook erg leuk, een fijne – maar toch wel een beetje korte – avond gehad, tussen Gorki en de rijpere jeugd (waar we misschien inmiddels zelf met onze 20+ ook al wel tussen gerekend mogen worden). Veronica komt naar je toe deze zomer!

Edit: In de Metro van dinsdag 29 april stond een bespreking van het concert, waarin Luc de Vos zegt dat zijn Nederlandse fans (hooguit 1000 in aantal) louter bestaan uit mooie, jonge en intelligente mensen. En gelijk heeft hij!

Edit: Dit stuk staat als zeer ingekorte blogrecensie op bladzijde 59 in nummer 24 van de Nieuwe Revu, hetgeen mij een telefoon heeft opgeleverd. En dat is mooi natuurlijk.

Het voorprogramma werd verzorgd door Teitur en Nico Muhr die inderdaad klassiek met pop probeerden te vermengen. Aardig geprobeerd, hoewel vermengen meestal meer betekent dan om en om een nummertje klassiek en pop spelen. Bovendien niet waarvoor de meeste mensen op de rottige stoeltjes van het nieuwe Vredenburg hadden plaatsgenomen. M. & ik in ieder geval niet.

Daarna kwam de prachtige BBC-documentaire Parallel Worlds, Parallel Lives waarin Mark Oliver Everett in een uur door heel Amerika reist op zoek naar de psyche van zijn vader, de geniale natuurkundige Hugh Everett, die hij eigenlijk nooit echt gekend heeft. E doet een paar stappen opzij van het graf van zijn moeder, “Oh, hmm this is the grave of my sister, never seen that before”.

Na afloop van de documentaire viel het doek en kwam E het podium op, speelde  een paar nummers en riep toen ‘The Chad’ het podium op. De rest van de avond speelde het tweetal in een soort muzikale stoelendans uitgeklede versies van alle hits die ruim 12 jaar Eels hebben opgeleverd. En dat zijn er nogal wat. Ter afwisseling worden brieven van fans, recenties en stukken van de biografie (Things the grandchildren should know, luister ook vooral het gelijknamige nummer) voorgedragen. De fijnsnarige zwarte humor van E en de prachtige nummers zorgen voor een geweldige, indrukwekkende avond.

Bijna 2 uur later, incluis 2 toegiften (“I know it’s very uncool”), staan we weer in de voyer van Vredenburg. Daar staat nu een meneer achter een laptop techno te combineren met klassieke samples. Ohja, het was een festival, niet alleen een avondje met Eels. En dat zou je door de overweldigende E bijna vergeten zijn als je niet met stampende beats cold turkey terug naar de realiteit zou worden getrokken.

Edit: Op Youtube duiken langzamerhand beelden op.