En nu we dan toch over eieren zijn komen te spreken, onlangs hoorde ik iemand bij de koffieautomaat vertellen dat zij geen eieren at. Dat vond ze maar vieze dingen. Na doorvragen van haar gesprekspartner bleek ze wel vlees te eten, een grappig detail aangezien een groot deel van de vegetariërs er tegengesteld eetgewoonten op na houdt; geen vlees, wèl eieren.

Die avond was ik laat thuis, had ik geen zin om (uitgebreid) te koken en besloot ik wat eieren te bakken. Roomboter in de pan, mooi bruin laten worden en dan eieren open tikken en in de pan. Beetje zout erover. Eén ei in de pan, en na het breken van de schaal van het tweede ei zag ik opeens een bloedpropje op de dooier zitten. Hoewel dit niet zegt dat het een bevrucht ei, en dus potentieel leven, betreft, was het een onsmakelijk gezicht en even moest ik denken aan de practica ontwikkelingsbiologie enkele jaren geleden.

Een ei is eigenlijk maar een raar en onbewerkt natuurproduct, het tegenbeeld van de paas-tegenhanger. En terwijl een stukje vlees vaak een onherkenbaar en abstract plakje dood beest is, is een ei gewoon niets anders dan een onbevruchte eicel. Zo uit het ovarium met een beetje kalk erom. Even snapte ik de dame bij de koffieautomaat en snapte ik een groot deel van de vegetariërs nog net even wat minder. Uiteraard heb ik vervolgens mijn spiegeleieren smakelijk opgegeten en zal ik dit ook zeker in de toekomst niet laten. Een moment van bezinning, ook dat is Pasen.