Veertig minuten, en enkele glibberpartijen beiderzijds later, mochten we ons verheugen op nogmaals een kwartier wachten voor de deur van Ekko. We waren zowaar te vroeg! Gelukkig mochten we daarna een minuut of wat wachten in het gangetje, omdat de portier het, met welgeteld vijf man, te druk vond voor de kassa. Mijns inziens is een portier bij een gelegenheid als Ekko, op een avond als deze, volstrekt overbodig, maar dat terzijde. Na lang smeken mochten we onze volgeprinte A4-tjes laten scannen en konden we nog even genieten van een biertje voordat het fantastische voorprogramma zou beginnen.

En wat voor een voorprogramma! Heel de amper gevulde zaal was blij verrast met de depressieve klanken van de twee dertigers van Pondertone, die zonder drumstel, maar met gitaar en yamahakeyboard, de zaal probeerde te vermaken met eentonige liedjes over echte mannenthema’s als chocolaatjes eten en katers. Het hoogtepunt was nog wel een (waarschijnlijk) serieus bedoelde poging het ultieme kerstgevoel op te wekken bij het bevroren publiek, door de Duitse tekst van de welbekende hitklassieker ‘Stille nacht’ uit te delen, en hier vervolgens een wanstaltige versie van te produceren. Jezus had zich omgedraaid in zijn mandje.

Gelukkig kwam niet al te lang daarna Absynthe Minded op het podium, nadat de heren bijgekomen waren van de lachstuipen opgewekt door het voorprogramma. We waren blij verrast over deze vijfkoppige band met drum, nieuwerwets Hammondorgel, basgitaar/contrabas, viool en zang/gitaar. Dit leverde een spannende en energieke poprock op met een vleugje jazz en gypsy. Bijna net zo leuk waren de bekende rustigere singles ‘envoi’ en ‘my heroics, part one’. Het hoogtepunt was vanzelfsprekend de ecstatische ontlading in de toegift, met trompet in plaats van viool zelfs.

Helemaal warm van binnen van deze mooie muziek gingen we met een zeer tevreden gevoel naar huis, over een witte, maar lege Catherijnebaan, op weg naar de laatste tram die we zowaar gehaald hebben.

Het tempo bij de bediening zat er in het begin goed in, en tijdens het opnemen van onze drankkeuze vroeg de serveerster of we meteen aan het voorgerecht wilden beginnen. Omdat we naar de Ekko gekomen waren voor het eten en niet voor de cybergothic piekendisco Cyberia, wilden we dat uiteraard wel. Niet veel later stond er een bordje sinaasappelcouscous voor onze neuzen. Zoals altijd met couscous was die vrij droog (want: zonder sausje). Maar de smaak was wel goed.

De volgende ronde was het hoofdgerecht, malfatti met paprikasaus en gevulde ui met pilav en een stuk brood. Erg lekker, al kon de pilav wel iets gekruider. De paprikasaus was zelfgemaakt en erg goed. Malfatti pastte hier prima bij. Na het hoofdgerecht kwam weer de vraag of we meteen door wilden gaan met het toetje. Nadat we kenbaar hadden gemaakt dat we dat wilden en vervolgens een lange tijd hadden gewacht – het begrip meteen heeft blijkbaar niet overal dezelfde betekenis – kwam het toetje. Mangolassie, met als verrassing een blaadje munt. Smakelijk en luchtig.

Als je niet te veel geld hebt uit te geven maar toch ergens uit eten wilt, als je tegen enigszins alternatieve mensen kunt, als je het niet erg vindt om niet altijd vlees te eten, dan kun je goed terecht in Ekko. Maar alleen op donderdag- en vrijdagavond tussen 18 en 19 uur, de andere dagen van de week zul je elders moeten eten.

De avond begon met Blaudzun, die ‘opende voor de meisjes’. Blaudzun, inderdaad vernoemd naar de bekende Deense wielrenner, wie heeft er geen poster van deze legendarische bekendheid boven de bedstede hangen. Singer/songwriter Blaudzun bracht onder begeleiding van onder andere een accordeon, vrij zware – soms te klagend klinkende – liedjes die veelal beëindigd worden met een vaste pose van de zanger op zijn kruk. Een pose die in de verte doet denken aan dat bekende werk van Rodin. Op zich best mooie dromerige muziek. Dat vond de jongeman die vlak voor ons rustig een sigaretje opstak ook. Toen plots bleek dat de muziek bij vlagen best stevig is, schrok hij hevig op en liet daarbij bijna z’n shaggie vallen. Grappig moment. En dat houdt het allemaal wat afwisselender en beter verteerbaar. Al denk ik niet dat ik een hele plaat zou opzetten om even gezellig te beluisteren.

Na een korte onderbreking werd het podium vol schemerlampen beklommen door een zestal jonge gasten voor hun tweede optreden in Ekko. In gebrekkig Engels en drie woorden meer Nederlands dan The Tellers (Walen spreken nu eenmaal vooral Frans) worden energieke nummers van de oude (From here to there) en de nieuwe plaat (Plan your escape) aan elkaar gepraat. Suns of the son en Bored van de nieuwe cd zijn heerlijke zomerliedjes en ook de andere liedjes zijn erg mooi. Aan weerszijden van het podium staan zes aftandse tv’s  (doortrekken van het huiskamereffect?) die, alsook op het scherm achter de band, ingetogen bijpassende beelden vertoonden. Een klein kereltje op het strand, een meisje in een oerhollands weiland, een starende vrouw van middelbare leeftijd. De muziek lijkt er bijna voor gemaakt. Live klinken de heren nog een stuk energieker en origineler dan op album. Een voorbeeld hiervan was een instrumentaal nummer van de nieuwe cd – ik meen Road to Luna- waarbij twee van de zes heren het drumstel onder handen namen, terwijl de overige heren springend en stuiptrekkend – bijna Mars Volta-achtig – gitaar spelen. In één woord geweldig (vrees niet, ik zal geen streepjes tussen de lettergrepen zitten). Ook de zang werd afwisselend door andere bandleden gedaan. De zaal, gevuld met redelijk jong publiek, ging uit zijn dak. En dat ondanks dat ik in het begin het gevoel had dat de meeste mensen geen flauw idee hadden voor welke band ze gekomen waren. Nadat de twee frontmannen ‘de vier kinderen naar bed hadden gestuurd’, kwam er nog een toegift, een mooi rustig nummer dat de veelzijdigheid van Girls in Hawaii nog eens goed benadrukte.

Zoals bij wel meer bandjes vraag ik me ook nu weer af waarom Girls in Hawaii niet wat (verdiend) bekender is in Nederland. Vooral als je bedenkt dat prutgroepen als Di-rect en Kane wel erg groot zijn en dat Girls in Hawaii in Frankrijk en Wallonië al jaren alle zalen uitverkopen. Zou (het leeuwendeel van) Nederland dan gewoon geen smaak hebben? Hoe het ook zij, het selecte publiek gisteravond in Ekko heeft in ieder geval volgens mij een erg leuke avond gehad.