En nu we dan toch over eieren zijn komen te spreken, onlangs hoorde ik iemand bij de koffieautomaat vertellen dat zij geen eieren at. Dat vond ze maar vieze dingen. Na doorvragen van haar gesprekspartner bleek ze wel vlees te eten, een grappig detail aangezien een groot deel van de vegetariërs er tegengesteld eetgewoonten op na houdt; geen vlees, wèl eieren.

Die avond was ik laat thuis, had ik geen zin om (uitgebreid) te koken en besloot ik wat eieren te bakken. Roomboter in de pan, mooi bruin laten worden en dan eieren open tikken en in de pan. Beetje zout erover. Eén ei in de pan, en na het breken van de schaal van het tweede ei zag ik opeens een bloedpropje op de dooier zitten. Hoewel dit niet zegt dat het een bevrucht ei, en dus potentieel leven, betreft, was het een onsmakelijk gezicht en even moest ik denken aan de practica ontwikkelingsbiologie enkele jaren geleden.

Een ei is eigenlijk maar een raar en onbewerkt natuurproduct, het tegenbeeld van de paas-tegenhanger. En terwijl een stukje vlees vaak een onherkenbaar en abstract plakje dood beest is, is een ei gewoon niets anders dan een onbevruchte eicel. Zo uit het ovarium met een beetje kalk erom. Even snapte ik de dame bij de koffieautomaat en snapte ik een groot deel van de vegetariërs nog net even wat minder. Uiteraard heb ik vervolgens mijn spiegeleieren smakelijk opgegeten en zal ik dit ook zeker in de toekomst niet laten. Een moment van bezinning, ook dat is Pasen.

Lees verder op werkschuwtuig

Joop, eigenaar van twee restaurants in Amsterdam, moet namelijk al zo op een houtje bijten. Joop eet louter droog brood, en dat zie je terug in zijn figuur. Dat buikje is niet bourgondisch, maar het resultaat van vergevorderde Kwashiorkor. Zo moet Joop bijvoorbeeld uit pure armoede, om toch nog wat kaviaar (eiwit) op dat droge brood te kunnen smeren, zelfs reclame maken voor een of andere toiletverfrisser. Wat heeft deze man het toch zwaar. Terwijl Afrika honger lijdt, spoelt Joop zijn toilet door met rozemarijn, munt en sinaasappel.

Om af en toe wat anders binnen te krijgen dan droog brood met kaviaar, móet de uitgerangeerde tv-kok, die over zichzelf zegt verlegen en bescheiden te zijn, tot overmaat van ramp alle feestjes af om zich te goed te doen aan de gratis hapjes en drankjes. Vreselijk vindt hij dat, maar ja, het is dat of de hongerdood. Wat zou jij doen?

En ook laatst was het weer raak, men moest die arme Joop weer hebben en de kookgek was weer volop in het nieuws. Het leek de puberale televisiemakers van BNN’s Try Before You Die namelijk ‘lekker gek’ om eens te onderzoeken hoe het voelt in een restaurant van Joop voor enkele honderden euro’s bourgondisch te tafelen, de rekening te vragen en dan (met een met kaviaar en champagne gevulde maag) weg te rennen. Persoonlijk zou ik het eten in een restaurant van iemand die idolaat is van toiletverfrissers al genoeg uitdaging vinden, maar goed. De heertjes van BNN hebben het in ieder geval goed geweten dat ze nou net Le Garage als doelwit voor hun ‘ding dat je gedaan moet hebben voor je dood gaat’.

Een dag later kopten de media namelijk dat de kookgek boos was op BNN. En terecht hoor. Maar Joop zou de (kook)gek niet zijn als hij er niet een rare draai aan zou geven. Zo leek het in de eerste plaats wel of hij vooral boos was op zijn personeel. Bij dergelijke gebeurtenissen, waarbij een klant wegloopt zonder te betalen, laat Joop de rekening gewoon betalen door zijn personeel, uit de fooienpot. Dit volstrekt onredelijke regiem heeft BNN doen besluiten om de rekening (meer dan 400 euro) alsnog te betalen, op kosten van de Nederlandse belastingbetaler. En toen begon Joop alleen maar harder te schelden bij de heren Pauw & Witteman. Totdat hij in de gaten had dat er misschien wel weer ergens wat geld te verdienen viel en hij begon over Holliday on Ice, waar hij ook wat voor schnabbelt. Ja, de (kook)gek heeft het zo zwaar…

Het tempo bij de bediening zat er in het begin goed in, en tijdens het opnemen van onze drankkeuze vroeg de serveerster of we meteen aan het voorgerecht wilden beginnen. Omdat we naar de Ekko gekomen waren voor het eten en niet voor de cybergothic piekendisco Cyberia, wilden we dat uiteraard wel. Niet veel later stond er een bordje sinaasappelcouscous voor onze neuzen. Zoals altijd met couscous was die vrij droog (want: zonder sausje). Maar de smaak was wel goed.

De volgende ronde was het hoofdgerecht, malfatti met paprikasaus en gevulde ui met pilav en een stuk brood. Erg lekker, al kon de pilav wel iets gekruider. De paprikasaus was zelfgemaakt en erg goed. Malfatti pastte hier prima bij. Na het hoofdgerecht kwam weer de vraag of we meteen door wilden gaan met het toetje. Nadat we kenbaar hadden gemaakt dat we dat wilden en vervolgens een lange tijd hadden gewacht – het begrip meteen heeft blijkbaar niet overal dezelfde betekenis – kwam het toetje. Mangolassie, met als verrassing een blaadje munt. Smakelijk en luchtig.

Als je niet te veel geld hebt uit te geven maar toch ergens uit eten wilt, als je tegen enigszins alternatieve mensen kunt, als je het niet erg vindt om niet altijd vlees te eten, dan kun je goed terecht in Ekko. Maar alleen op donderdag- en vrijdagavond tussen 18 en 19 uur, de andere dagen van de week zul je elders moeten eten.

Maar nu even geen heilige oorlog. Ook niet tegen de supermarkt met de haast ironische naam PLUS (Smaragdplein) omdat de kwaliteit van de appels daar niet al te goed is. Niet om over naar huis te schrijven zelfs. En toch doe ik juist dat nu. Desalniettemin geen gezeur dat zo’n 2 kg verpakking van die rode ronde vruchten niet echt te bewaren is omdat de appels op moment van kopen eigenlijk al tegen het overrijpe aanzitten. En zeker geen zelfverwijten dat ik toch zo stom ben geweest zo’n grote zak (want: eenpersoonshuishouden) te kopen.

Het is namelijk een prachtig excuus om weer eens zelf appelmoes te maken. Met kaneel ook. Lekker altmodisch.

Recept: appels schillen, in stukken snijden, klokhuizen verwijderen. In een pan doen met een beetje water en zachtjes 15-20 minuten laten koken. Voorzichtig roeren, niet laten aanbranden. Naar smaak suiker en kaneel erbij. Een kind kan de was doen. Warm opeten of af laten koelen en dan opeten. Wat jij wilt, het is ook een beetje jouw feestje.