Enfin,  als er iets is waar het televisieprogramma debet aan heeft is het wel de explosieve groei van het aantal salontafel connaisseurs. Iedereen heeft opeens verstand van kunst (“maar dan niet van dat moderne“) en wil dat op het genânte af overal tentoonspreiden. Iedereen heeft wel zo’n vader, moeder, oom of tante die op verjaardagen iedereen lastig valt met gebakken lucht verpakt als een enorme culture kennis.

Tijd voor een klein gedachtenexperimentje. Hoe moeilijk is het om vaag te praten over ‘kunst’?

Bovenstaande is een foto die ik vanmiddag heb gemaakt, om het smakelijk te houden zal ik niet zeggen waar en wanneer. Wat zou een salontafel kunstkenner zeggen wanneer deze foto aan de muur hing bij een groot museum? Nou bijvoorbeeld iets als dit;

“Dit is duidelijk een werk dat zijn inspiratie, en wellicht oorsprong, vindt in de existentialistische gedachtegang. De symboliek van de rol toiletpapier, in beginsel maagdelijk wit, maar gaandeweg besmeurt om uiteindelijk te verdrinken in de viezigheid van het leven. We zien links God, perfect in al zijn eenvoud. Een volle, onaangebroken rol. Rechts zien we de mens, geschapen naar Zijn evenbeeld, maar minder Groots en duidelijk aangebroken, begonnen met leven. Mensen leven immers en het leven is eindig en wordt opgemaakt tot er niets rest dan de kern, de ziel zo u wilt, hier werkelijk prachtig afgebeeld als de kartonnen rol aan de binnenzijde van de rol. De tegeltjes, en de weerspiegeling van de rollen daarin, symboliseren de modulairiteit van het leven, waarbij de donkere verticale lijn, de levenslijn afbeeldt. Opvallend is verder dat er in essentie voor een bijzonder sober kleurgebruik is gekozen. Dit valt te verklaren door te bedenken de mens an sich kleurloos is, als het toiletpapier, maar kleur krijgt door te leven. De kunstenaar toont hier een werkelijk emotionele zoektocht naar de kern van het menselijk bestaan.”

Wie biedt een (betere, vagere) analyse van bovenstaande foto?