Mo is de chef

Frank — Wed, 06 Aug 2008 09:10:27 +0000

Dat het ‘s zomers meestal geen zin heeft je televisie aan te zetten voor wat vermaak, is algemeen bekend. Tijdens de komkommertijd worden vrijwel uitsluitend slappe herhalingen uitgezonden. De vierenzeventigste rerun van Friends, et cetera. De enkele nieuwe programma’s zijn van zo een abominabele kwaliteit (met dito presentatoren) dat de zenderbazen het niet zouden durven ze in de rest van het jaar uit te zenden. Kijk doordeweeks rond kwart over zeven des avonds even naar RTL4 en je snapt meteen wat ik bedoel. Ene Nicolette van Dam, niet gehinderd door enig tact of inzicht, die dan heel journalistiek aan een huilende vrouw – die net heeft verteld dat haar moeder onlangs is overleden – vraagt of ze soms haar moeder mist.

En toch zitten er heel soms ook programma’s tussen die er met kop en schouders bovenuit steken en die eigenlijk op het eerste gezicht niet thuis lijken te horen in de komkommertijd. Ook op RTL4 is er namelijk het overgesponsorde feelgood kookprogramma Wie is de chef. In dit programma koken vier vreemden beurtelings voor elkaar. Eén van hen is een professioneel chefkok, de andere drie zijn amateurkok en dus in het dagelijks leven eigenlijk huisvrouw, dansleraar, automonteur of accountant. Aan hen de taak om aan de hand van deze maaltijden te achterhalen wie de chefkok in het gezelschap is. Subtiele kruisverhoren, onzekerheid, slecht acteurschap, uitgedachte spelletjes, soms leuke gerechten, homoseksuelen met wansmaak, mensen met de complete bibliografie van Adolf Hitler in de kast, rauwmensen en ga zo maar door. Ja, dit is naar komkommerbegrippen best een leuk concept.

Wie is de chef kent echter, het was bijna te verwachten, een groot manco. Een misplaatst gebruik van dramatische ironie. De kijker weet namelijk steeds vanaf het begin welke van de vier kookliefhebbers de chefkok is. En dat is jammer, het zou leuk zijn geweest om te proberen, thuis vanaf de bank, te achterhalen wie van de vier nou zijn of haar brood verdient achter de kachel. Een soort whodunnit. Maar helaas, dat gaat niet. Sterker nog, kijken hoeft eigenlijk niet eens meer. Nu weten we namelijk al op maandag dat vrijdag zal blijken dat Mo (echte naam Ali) de chefkok is.

De kromme komkommer-tijd

Marianne — Wed, 18 Jun 2008 12:50:36 +0000

Over wat voor futiliteiten kan een EU regelgeving verzinnen? Veiligheid van gebouwen, minimumloon, bescherming van streekproducten a là. Maar dat de kromming van een komkommer maximaal 10% mag beslaan om in de winkel te mogen liggen, dat deed me toch vooral voor als een flauw grapje. Toch maakte de man van wie ik dit feit vernam – vermoedelijk winkeleigenaar – op de beste radiozender van de wereld (eigenlijk hoef ik niet eens te vermelden dat dat Studio Brussel is), zich hier bijzonder druk over. Over het àfschaffen van deze regels wel te verstaan. Hij kwam zelf niet met de beste argumenten waarom deze regelgeving in stand gehouden moest worden, daarom ben ik zelf wat na gaan denken over wat het argument van deze man zou kunnen zijn.

Sinds die regelgeving (ik weet niet hoe lang dit al bestaat, maar ik denk wel minstens zo lang als ik boodschappen doe), heb ik best een duidelijk beeld van een komkommer. Hij past prima in m’n groentela, is zo’n beetje te omvatten met duim en wijsvinger en is recht. De enige afwijking in winkels hierop die ik kan bedenken zijn de monsterlijke dingen die je nog wel eens aantreft in prijsvechters als aldi en lidl. Gelukkig gebruik ik komkommers alleen voor consumptie, dus kwamen de giganten alsnog in m’n winkelmandje terecht. Recht waren ze wel allemaal. Toch bekroop me het gevoel dat een komkommer niet zo groot ‘hoort’ te zijn.

Mijn beeld van de komkommer verstoorde verder toen ik – in het kader van zowel gezondheidsverbeterende als budgettaire redenen – besloot vaker een bezoek te brengen aan de markt. De Rotterdamse markt wel te verstaan. Tijdens mijn eerste bezoeken daar vielen mij een aantal dingen op:

Hoe GROOOOOOT het er wel niet is!
Het verschil in verhouding tussen licht en donker getinte mensen tussen de doordeweekse (dinsdag) en zaterdagmarkt. Volgens sommigen is dit echter minder verbazingwekkend.
De prijzen! Hoe kon ik het ooit normaal vinden om in de winkel zonder morren € 1,98 neer te leggen voor een zestal waterige tomaten, als één euro per kg. op de markt geen bijzonderheid is voor smakelijke pomodori’s die – volgens empirische ervaring – niet minder lang houdbaar zijn?
Hoogstwaarschijnlijk samenhangend met punt 3 misschien wel, is het uiterlijk. Op de markt zijn sinaasappels wel eens walgelijk groot, appels erg klein, hebben paprika’s een ‘tumor’, zijn de bananen recht en gaan de komkommers juist bijna in het rond.

Met dat laatste puntje zijn we weer aangekomen bij waar ik begon: De kromheid van de komkommer. Op de markt is dit blijkbaar geen probleem, in de winkel wel.
De pers (mijn favoriete gratis krantje), schrijft erover dat de landbouwcommissaris van de EU (ene Deense mevrouw Fischer Boel) de regels aan wil passen en alleen die wetten wil aanhouden die ervoor zorgen dat ‘wat je in de winkel koopt niet vies, ziek of rot is’. Dat dit ook met de huidige wetgeving niet altijd het geval is, bewijst een voormalig werkgever (zonder fratsen), maar ook andere supers kunnen er wat van. Net als op de markt soms trouwens, maar het is ook daar meer uitzondering dan regel èn de prijs is aangepast op de houdbaarheid.

Ja, daar hebben we hem, de prijs, daar gaat het uiteindelijk om. De voedselprijzen stijgen (heeft u hier iets van gemerkt, behalve vanuit de media?) en daarom vindt Boel het zonde om al dat afgekeurde eten niet meer te verkopen.

Wat zou er dan kunnen gebeuren? Eten dat normaal de EU niet inkwam omdat het niet mooi genoeg was, wordt nu wel afgescheept naar Europa. Omdat wij hier meer ervoor kunnen en willen betalen (het is alsnog minder duur dan het klasse I alternatief, de rechte komkommer), blijft er minder over in het land van herkomst.
Voelt u hem al? Minder voedsel in de armere productielanden, dus hogere prijzen daar, omdat wij een ietsjepietsje meer betalen, terwijl 90% van de consumenten de prijsverhogingen niet eens voelt. Het aloude Wij zijn rijk want zij zijn arm is helaas nog niet van tafel.

Wat mij betreft mogen die regels – hoe belachelijk ze ook zijn – dus eigenlijk nog best blijven.

Tot slot: Als iemand mij kan vertellen waar ik – met mijn studentenbudget (biologische groenteboer is dus uitgesloten) en gebrek aan zowel tuin als groene vingers – het meest verantwoord mijn groente en fruit kan kopen, vertel het me, want ik weet het niet meer.

(een egalog)

FrankLeonard.nl » komkommertijd

Mo is de chef

De kromme komkommer-tijd