Minstens vijftigduizend dode, drie miljoen gewonde en dakloze Haïtianen zijn namelijk helemaal niet zo interessant voor de Nederlandse sensatie-media. Vijftigduizend doden op een klein eilandje ergens ver weg is dan wel een grote ramp, maar het is klein nieuws. Waarom? Het zijn dode Haïtianen, geen dode Nederlanders.

Daarom was niet de aardbeving in Haïti en alle daardoor gemaakte doden, gewonden en vermisten, het grote nieuws afgelopen week, maar het feit dat van al die honderdduizenden mensen er maar liefst tweeëntwintig (ongeveer zevenduizendste van een procent) van hen een Nederlands paspoort hebben! Tweeëntwintig Nederlanders! Vermist, misschien wel dood! Dát is blijkbaar het échte drama. Bah.

Daar sta je dan in een vreemd land, ergens midden in de rimboe, proberen een ezel te kopen. Dat beest was eigenlijk geen cent meer waard dan zijn tweede vrouw, maar de monopoliepositie van de ezelhandelaar, gecombineerd met de brandende noodzaak terug te keren naar huis, zorgden ervoor dat hij een godsvermogen voor het armzalige beest neerlegde. Na een lange reis keer de afgezette president terug in Honduras.

Niettegenstaande het feit dat hij zijn broer zojuist een flinke vuistslag in het aangezicht had gegeven, verkocht zou zijn onverwachtse gulheid geen recht doen, deed Hendrik zijn gulp open, waarop hij zijn topzware roede tevoorschijn haalde en Willem, zijn broer, de mond vol zeek. “Het blijft toch je broer he”, verzuchtte hij. Morgen had had Hendrik in ieder geval een mooi onderwerp voor zijn opstel.