Jammer, want muziektelevisie is best een mooi iets. Gewoon goede muziek met wat beeld erbij voor tijdens een avondje gezelligheid of voor op de achtergrond.

Internet zou internet niet zijn als er niet wat dames en heren waren die hier wat voor zouden bedenken, en dus is er Cull.tv. Met Cull (Engels voor kiezen, selecteren, verzamelen) kunnen (muziek)videokanalen worden samengesteld met behulp van Youtube en Vimeo et al. Om u de moeite te besparen zelf te moeten samenstellen en u tevens (alsnog) wat muzikale opvoeding mee te geven heb ik twee muziekkanalen voor u samengesteld, met alle krenten uit de muziekpap van (vroeger en vooral) nu:

1. Just good music
2. Nederlandstalig (maar niet kut)

Beide kanalen worden geregeld voorzien van verse muziek. Extragratis tip: de F11-knop op uw toetsenbord maakt het beeld schermvullend. Suggesties voor materiaal zijn altijd welkom. Veel luister- en kijkgenot.

Veertig minuten, en enkele glibberpartijen beiderzijds later, mochten we ons verheugen op nogmaals een kwartier wachten voor de deur van Ekko. We waren zowaar te vroeg! Gelukkig mochten we daarna een minuut of wat wachten in het gangetje, omdat de portier het, met welgeteld vijf man, te druk vond voor de kassa. Mijns inziens is een portier bij een gelegenheid als Ekko, op een avond als deze, volstrekt overbodig, maar dat terzijde. Na lang smeken mochten we onze volgeprinte A4-tjes laten scannen en konden we nog even genieten van een biertje voordat het fantastische voorprogramma zou beginnen.

En wat voor een voorprogramma! Heel de amper gevulde zaal was blij verrast met de depressieve klanken van de twee dertigers van Pondertone, die zonder drumstel, maar met gitaar en yamahakeyboard, de zaal probeerde te vermaken met eentonige liedjes over echte mannenthema’s als chocolaatjes eten en katers. Het hoogtepunt was nog wel een (waarschijnlijk) serieus bedoelde poging het ultieme kerstgevoel op te wekken bij het bevroren publiek, door de Duitse tekst van de welbekende hitklassieker ‘Stille nacht’ uit te delen, en hier vervolgens een wanstaltige versie van te produceren. Jezus had zich omgedraaid in zijn mandje.

Gelukkig kwam niet al te lang daarna Absynthe Minded op het podium, nadat de heren bijgekomen waren van de lachstuipen opgewekt door het voorprogramma. We waren blij verrast over deze vijfkoppige band met drum, nieuwerwets Hammondorgel, basgitaar/contrabas, viool en zang/gitaar. Dit leverde een spannende en energieke poprock op met een vleugje jazz en gypsy. Bijna net zo leuk waren de bekende rustigere singles ‘envoi’ en ‘my heroics, part one’. Het hoogtepunt was vanzelfsprekend de ecstatische ontlading in de toegift, met trompet in plaats van viool zelfs.

Helemaal warm van binnen van deze mooie muziek gingen we met een zeer tevreden gevoel naar huis, over een witte, maar lege Catherijnebaan, op weg naar de laatste tram die we zowaar gehaald hebben.

De avond begon met The Bony King of Nowhere, melancholieke en inventieve neofolk, volgens de mensen die er verstand van hebben. En op zich klopt dat wel. De naam van de band komt niet voor niets van een liedje van Radiohead.Mooi, jammer dat de zaal nog voor driekwart leeg was, de koningen verdiende beter. Daarna was het aan de 16 jarige Jasper Erkens – tienermeisjesdroom – die eerst een kwartier lekker stond te soundchecken voor een toen al goed gevulde kleine zaal. Wat een showmannetje, hoewel de vaak licht puberale teksten als “when we were young” soms een beetje op de lachspieren werken, krijgt hij de kleine zaal goed aan het meezingen met Crazy en blaft hij er lekker op los met Waiting like a dog. En dat alles onder nauwlettend toezicht van het blonde meisje vooraan met de videocamera van pappa.

Selah Sue stond terecht in de grote zaal geprogrammeerd en wist die dan ook goed te vullen. Het enthousiaste publiek hing aan haar lippen. Selah Sue, blond meisje, maakt hiphop, maar dan zoals het bedoeld is; met gitaar en lief stemmetje.

Verrassing van de avond was Barbie Bangkok. Bij het eerste nummer was de kleine zaal bomvol. En vanaf dat eerste nummer was de hele zaal in beweging. Nummers als New Delhi, People And Geometry en I Remember als hoogtepunt. Leuke, swingende – bij vlagen erg foute – poprock. Minpunt – los van het onbeschofte Nederlandse continu pratende publiek – was dat gaande de set de zaal langzaam leegliep omdat mensen niets wilde missen van Headphone, die daarna zouden spelen.

Headphone, als laatste band, bleef natuurlijk heus wel wachten op Barbie Bangkok. De muziek van Headphone van bevat vele elementen, de experimenteerdrift van Radiohead en The Notwist (gezien op Dour 08), het swingende van Soulwax en Hot Chip en het melodieuze van Travis en Novastar. Plus een stampende – bijna industrial – beat. En hoewel Headphone bij vlagen net iets te pretentieus op het podium staat (het is per slot van rekening dEUS niet) zetten de heren een erg gave show van bijna een uur neer. Vreemd genoeg liep overigens ook tijdens dit optreden de zaal geleidelijk leeg. Dat moet iets met een laatste trein te maken hebben gehad, want de heren speelden gewoon goed.

De avond werd afgesloten door een live set van The Subs, maar daar kon wegens huisfeestelijke verplichtingen (hoi Tim) helaas niet heen worden gegaan.

Al met een al een goed bestede €14. Al ben ik er nog steeds niet uit wat Belgische banden hebben dat zoveel van hun Nederlandse concolega’s laken. Zou het iets met het overal doorheen pratende publiek te maken hebben?

Zo ook in Barcelona. Meestal iemand met een accordeon of een gitaar en gehaaste versies van bekende liedjes (vooral Yann Tiersen is erg geliefd). Op zich prima, beter dan opdringerig Straatnieuws verkopen of bedelen (dat is blijkbaar niet hetzelfde). Tot tranen roeren zal zo’n stukje muziek je zelden, maar vaak zijn het desalniettemin redelijke uitvoeringen en daarmee een aangename afwisseling op het zoemen en bonken van metaal op metaal in donkere tunnels.

Maar soms heb je pech en stapt er een muzikant van een heel ander kaliber in. Een uitgemergelde heroïne verslaafde blokfluiter in stinkende bevlekte vodden bijvoorbeeld. Ik had hem al in zien stappen een eindje verderop en hij begon zich nu in onze richting te bewegen, onsamenhangende valse tonen producerend. Het gezicht van alle medepassagiers op begon langzaam te betrekken.

Op het moment dat de junk tussen mij en de gezette twee meter lange Pakistaan, die tegenover me zat, doorloopt begint het gefluit bijna onverdragelijk te worden. Precies dan legt de Pakistaan rustig zijn grote hand op de schouder van de verslaafde musicus en, op het moment dat die zich omdraait, houdt de Pakistaan, zonder één woord te spreken, de wijsvinger van zijn andere hand voor zijn mond. Blijkbaar een universeel gebaar, want het gefluit stopt vrijwel direct en de junk loopt haastig, met angst in zijn ogen, verder de metro door, af en toe achterom kijkend. Pas als hij uit het zicht is klinken de tonen weer. Heel vaag in de verte.

Ik was onder de indruk van het effect van zo’n simpel gebaar en spontaan kwam er een brede glimlach op mijn gezicht. De grote Pakistaan bemerkte dit, moest ook lachen en gaf me een knipoog. De eerstvolgende halte stapte hij uit, lachte nog naar me en stak zijn duim op. En stapte de metro uit. Ik draaide me om en probeerde te kijken waar hij heen ging. Maar hij was opeens verdwenen als sneeuw voor de zon. Waar hij vandaan kwam en waar hij heen gaat, het blijft een mysterie.

In het liedje is een wanhopige fan aan het woord, Michael hoeft zich geen zorgen te maken, het komt allemaal wel goed. De zanger is nog steeds zijn grootste fan, wil deel uitmaken van Jordans grote plan, wat dat ook moge zijn, en heeft zelfs de originele Nike Air Jordans nog.

Toen bedacht ik mij dat dit liedje van Superlijm niet het eerste licht melancholische liedje is over Michael Jordan. Jaren terug, in 2000, had singer/songwriter John Ondrasik, beter (on)bekend als Five for Fighting, ook al een droevig liedje dat de naam van de gewezen basketballer droeg.

Hierin wordt Jordan op een voetstuk gezet, tot een ikoon gemaakt, een symbool van pure hoop. De ‘ik’ van het liedje zou alles geven om te zijn als Michael Jordan. Maar waarom? Wat maakt Michael Jordan zo interessant? Is hij zo plots en zo hard van zijn voetstuk gevallen?

Zijn laatste wedstrijd speelde Jordan in 2003, en aan het einde van die wedstrijd kreeg hij een staande ovatie van 21,257 fans. Dus dat kan het niet zijn. Of toch wel? Jordan was op dat moment, met zijn 40 jaar, bijna twee keer zo oud als de meeste spelers en bovendien had hij er reeds twee ‘pensioenen’ in de basketballerij op zitten.

Michael Jordan is nooit gestopt op, of zelfs in de buurt van, zijn hoogtepunt (zo scoorde hij in 1988 maar liefst 69 punten in één wedstrijd), in ieder geval nooit voor lang, Jordan bleef terugkomen. Natuurlijk heeft hij na de comeback na zijn eerste pensioen nog goede wedstrijden gespeelt, en misschien zelfs nog wel een paar na zijn tweede comeback, maar het kwaad was al geschied. Het publiek heeft Jordan namelijk langzaam oud zien worden, achteruit zien gaan. Af zien takelen misschien zelfs wel.

En dat is precies waarom Michael Jordan zo’n interessant onderwerp is. Hij is een van de weinige sporters, Lance Armstrong lijkt ook dat pad ingefietst, die men zo in detail oud heeft zien worden. De meeste bekendheden, zeker in de sport, verdwijnen zodra ze minder beginnen te presteren gewoon uit beeld. Gaan ergens achter een kassa staan of, als ze het erg goed hebben gedaan, rentenieren. En niemand hoort of ziet ooit nog wat van deze mensen, uit het oog uit het hart.

Maar niet Michael Jordan, Michael gaat door en door en door en door en is daarmee het vleesgeworden bewijs van Neil Youngs gelijk. It’s better to burn out than to fade away. Maar of  de club van 27 nou zo’n goed alternatief is…

Na een ijsje bij de Whopper-schuur is het naar Paradiso,  waar bij binnenkomst het voorprogramma Expatriate (een Australische Kane) alvast zonder ons begonnen is. En gelijk hebben ze. Van bandjes als dit gaan er minstens 13 in een dozijn. Zeker als voorprogramma van dEUS tekende het wel erg schril af.

Stipt op tijd betreden Tom, Mauro en de rest rokend het podium. Echte halfgoden van de rock ‘n roll hebben lak aan een rookverbod. Hoe zwaar de heren ook rocken, je merkt toch dat het oudere werk het publiek wat beter ligt dan het nieuwere. De zaal is niet meteen vanaf het begin helemaal mee, maar naarmate de avond vordert en er meer ouder werk (zie de setlist hieronder) voorbij komt, gaat het dak er helemaal af. dEUS speelt de sterren van de hemel en hoe geroutineerd ook, Tom et al. blijft verrassen en vernieuwen en gaat nooit vervelen.

Na ruim een uur verlaten de heren het podium. Uiteraard om terug te komen voor een toegift. En wel een van bijna drie kwartier. Helemaal verrassend is De Jeugd van Tegenwoordig die tijdens het laatste nummer Suds & Soda het podium beklimt om Hollereer te doen, en wat een feest. Ook naar de haute couture van Tom Barman wordt zuur gekeken.

Nadat Willie Wartaal (nog gescored met die brunette?), Freddy en P. Fabergé het podium weer verlaten hadden, pakte de Belgische halfgoden Suds & Suda weer op alsof er niets gebeurd was. Geweldig! Een avond die me nog lang zal heugen. België mag trots zijn op zo’n band van wereldformaat.

Setlist:
(Na)genieten met de setlist (bedankt Jordy), waar mogelijk voorzien van een Youtube-link – eventueel van 3 of 4 december.

1. When She Comes Down
2. Everybody’s Weird
3. Fell Off The Floor, Man!
4. Slow
5. Smoker’s Reflect
6. Theme From Turnpike
7. The Architect
8. Favourite Game
9. Let’s See Who Goes Down First
10. Magdalena
11. Bad Timing
12. If You Don’t Get What You Want
13. Instant Street
14. Morticiachair
15. Eternal Woman
16. Little Arithmetics
17. Oh Your God
18. Roses
19. What We Talk About (When We Talk About Love)
20. Suds & Soda (+Jeugd van Tegenwoordig)

Update: Inmiddels staat het hele concert van woensdag 3 december op fabchannel.com !

Wat er nou allemaal precies zo duurzaam is aan WATT zou ik niet (meer) kunnen vertellen, maar gestookt wordt er – de sneeuwval ten spijt – in ieder geval niet. Met als gevolg dat de zaal – ondanks het toch vrij grote publiek – bij vlagen echt koud was. Een extra-gratis tip is dan ook om gewoon lekker een trui of longsleeve aan te doen mocht je in de wintermaanden eens langs willen gaan.

De avond begon met de enthousiaste John & Jehn, een tweetal uit London dat leuke muziek maakte met slechts een synthesizer, gitaar en drumcomputertje. Soms een beetje jaren zestig. Leuk. Het tweetal had het zichtbaar naar de zin en was verbaasd over de opkomst. Na afloop werd er nog even voorgesteld om bij iemand in een huiskamer verder te spelen.

Na een korte pauze was het de beurt aan Noah and the Whale (geen duo, wel een woordgrapje), een groep ergens uit een voorstadje van eerdergenoemde stad. Noah and the Whale kun je kennen van het bescheiden hitje ‘5 years time‘. Compleet met accordeon en viool weten de heren (de mevrouw van eerder genoemd hitje mocht niet mee) de zaal goed te vermaken. Al wordt het wel een beetje heel erg hillbilly af en toe. Maar wie weet kwam dat ook wel door het rood-geblokte overhemd van de gitarist. Nog mooier was de verwassen rozerode trui met tijgerprint èn overhemd eronder van de violist.

Het kan haast niet anders of de afsluiters in WATT waren de uitvinders van de uitdrukking ‘too gay to function’. Hit me TV eat your heart out. De heren van Late of the Pier maken snelle, energieke glamrock. Na enkele nummers nodigden de langelokte heren het publiek uit op het podium. Een oproep waar natuurlijk vooral de aanwezige pubermeisjes (incluis Spongebob shirtjes) van de voorste rij gehoor aan gaven. Gedurende de rest van de show waren ze er niet meer weg te slaan, tot het de band vlak voor het laatste nummer dan toch lukte. De muzikale potpourri was, hoewel geregeld echt ontzettend over de top, toch best verfrissend, net als de temperatuur van de zaal – en de sneeuw buiten – overigens. En toen was de cirkel weer rond.

We hebben uiteraard ontzettend veel goede en minder goede bandjes gezien. Om dit verlate (sorry!) verslag toch niet te lang te maken, Pukkelpop 2008 in vogelvlucht.

Soko oogt en klinkt wel heel erg onprofessioneel, of is het geen act? The Infadels vallen hard tegen. Al snel komt er een cover, die ze niet eens als zodanig presenteren, namelijk ‘Steady as she goes’ van de (Amerikaanse!) Raconteurs. Dit zegt vast genoeg over het eigen mat klinkende werk. Dat een cover niet altijd een slecht idee hoeft te zijn bewijst – het ons tot dan toe onbekende - Hadouken! Een stuiterende cover van ‘Breathe’ van hun ‘best band of the world’ the Prodigy. Heerlijk! Hoe anders dan het deprimerende monotone geluid van de Editors.

Ook Mercury Rev kenden we nog niet echt, en ook dit was echt prachtig. Zo mooi zelfs dat Roisin Murphy (de zangeres van wijlen Moloko) daarna aanvoelde als een enorme anticlimax. Was ze maar gewoon bij Moloko gebleven, want solo redt ze het niet. Daarna was het de beurt aan goede vriendjes van Mercury Rev, The Flaming Lips. Een enorm feel-good spektakel met werkelijk prachtige visualisaties op een groot scherm, grote ballonnen, confetti, teletubbiepakjes en aliens. De muziek was ook wel leuk (maar stiekem toch wat ondergesneeuwd door het spektakel). Daarna was het aan The Killers om de donderdag af te sluiten op het hoofdpodium. Daar hoorden ze eigenlijk niet echt thuis, maar heel slecht was het ook weer niet.

Vrijdag dan. Das Pop begint. Leuk Belgisch bandje, veel bekend werk. Michael Franti is erg weerconform (zonnig!) en ook leuk. We hebben er Girls in Hawaii zelfs voor laten schieten. Arsenal maakt erg mooie popmuziek! The Dø is wel aardig net als de Cold War Kids. Ook de Stereophonics zijn wel oke en The Breeders kennen we eigenlijk alleen van dat ene liedje ‘Cannonball’. Dat vrijdag ook de dag was dat de Texanen van Metallica hun optreden hadden, viel nauwelijks te missen. Het hele terrein was vergeven van de mensen met zwarte Metallica-shirtjes. Metallica viel, met veel roze vuurwerk en liefdesbetuigingen aan het publiek, wat minder ruig uit dan verwacht, maar spelen kunnen de heren. Het nieuwe werk was beduidend slechter dan het oude.

Zaterdag. De Black Kids blijken hun naam eer aan te doen en zijn echt black! En best leuk, ze hebben goed geluisterd naar hun favorieten (o.a. Arcade Fire en The Cure). MGMT (Formerly known as The Management) had een erg leuk optreden. Het publiek was behoorlijk uitzinnig! Enige minpunt is dat het eigenlijk veel te kort was. Manic Streat Preachers werd dan weer vrij lauw beantwoord, ook niet raar als je Umbrella van Rihanna covert. Dat heeft zo’n band toch niet nodig! Uiteraard werd er bovendien vrij misplaatst op de valreep nog even een politieke boodschap meegeven over een of andere Spaanse demonstratie. Yelle is leuke Franse electro en niet alleen de tektonic die we kennen, zodat zelfs de househater (ik) het best leuk vond. Bloc party speelde alle singles en dat was leuk! Wát een energie! Sigur Ròs dan. Ook dat was mooi, maar energiek was het niet te noemen. Wel vrij lang en te serieus en te veel glitters en veertjes en dingen. We Are Scientists daarna voelde in ieder geval aan als een verademing. Grappige jongens met punkrock. De opblaaspop die iemand uit het publiek had meegenomen kreeg alle aandacht van de heren, die in tijden niet zo’n sexy vrouw gezien hadden.

Soulwax sloot de zaterdag –  en daarmee Pukkelpop 2008 – af en dat was eigenlijk stiekem best jammer. Soulwax bleek echt niet Soulwax, maar ‘Soulwax Radio’. Ofwel, als band spelen ze zwaar elektronische house in de stijl van 2manydjs. Op zich zeker niet slecht, maar een zware anticlimax als je ‘de oude Soulwax’, met singles verwachtte. Bovendien niet echt een waardig afsluiter. Vandaar de matig enthousiaste reactie van het publiek.

Desalniettemin was Pukkelpop 2008 weer erg geslaagd!

In het kort:

• Leuke verrassingen: Mercury Rev, Hadouken!
• Leuk: The Flaming lips
• Saai: Editors (maar blijkbaar goed genoeg om Lowlands af te sluiten)
• Prachtig weer

Een beetje verlaat, ik wijt het aan het weer. Met een kop die qua kleur flinke gelijkenis vertoont met de groente uit het logo van de Maoïstische Partij zat ik maandagochtend – zonder ontbijt – in de trein vanuit Saint Ghislain (tegen de Franse grens in het regeringloze België) terug naar Nederland na een lang – maar o-zo leuk – weekendje Dour. Ik had namelijk vorige week weer een mailtje van Mike van LiveXS (een van de betere gratis muziek tijdschriften) gekregen dat ik twee combitickets had gewonnen. Mike, bedankt! Ik weet niet wat het is, maar ik lijk de laatste tijd over een bijna onuitputtelijke dosis geluk te bezitten (zelf houd ik het denk ik maar op karma).

Al leek het geluk eigenlijk nog best mee te vallen, aangezien de gewonnen tickets exclusief camping bleken te zijn en Dour Festival – vooral sinds vorig jaar – de naam heeft nogal een ranzige bende te zijn. Bovendien hadden de weerprofeten niet al te gunstige voorspellingen voor het weekend gedaan. Dat het weer een stuk beter was dan verwacht had ik al verklapt door te verhalen over mijn verbrande hoofd. En ach, die paar tientjes voor de camping waren ook niet zo’n ramp. Bovendien bleek Dour allerminst een ranzige bende, maar daar kom ik zo verder op. Eigenlijk had ik dus best wel geluk (en Marianne met mij).

Toen wij vrijdagochtend (de wekker op half 7) aankwamen, was het festival al een dag bezig en waren de eerste drie campings al vol en moesten we ons tentje opzetten op de verste vierde camping. Op zich een goed teken, die drukte. Wat, eenmaal op het terein aangekomen, meteen opviel was de overzichtelijke inrichting van het vrije schone terrein. Wat verder opvalt aan Dour is de enorm gevarieerde programmering, er is werkelijk voor ieder wat wils. Of je nu houdt van pop, rock, reggae, hiphop, dance of boze mannen muziek, op Dour kun je je prima vermaken. Deze variatie was ook goed te zien op internationaal vlak. Het publiek beston uit Vlamen, Walen, Fransen, Nederlanders (“Hollandse hoereh”), Britten en nog wat nationaliteiten. De Hanekam liep hier naast het t-shirt met glimmende opdruk en de broek waarvan het kruis letterlijk op de enkels hing. Elke subgroep was vertegenwoordigd, en op welk ander festival zul je zoiets zien? Ik zal je een lijst besparen van alle bands die we wel en niet gezien hebben en me beperken tot een paar leuke ontdekkingen.

Dour is namelijk een ontdekkingsreis, veel van de bandjes zullen bij een groot deel van de bezoekers niet echt een belletje doen rinkelen, maar wat is er nu leuker dan nieuwe dingen ontdekken? Onbekend maakt nog steeds onbemind. Maar eerst even kort wat tegenvallers. Jasper van Arid was te geforceerd bezig met het in het Frans toespreken van het publiek. Bovendien verviel de zang vaak een beetje in een klaaglijk gejammer en speelden ze niet eens Everlasting Change. Ice Cube en de Wu-tang clan lieten zien hoe conservatief ze zijn. Meneer ijsblokje (niet te verwarren met de Nederlandse meneer ijsblokje) is namelijk anno 2008 nog steeds zo’n ouderwetse rapper die niet veel meer doet dan ‘fuck’, ‘west side’ en vooral zijn eigen naam roepen. Ook Lagwagon was erg beroerd. De heren Punkers hadden er duidelijk – wel conform de geldende punkinstelling – weinig zin in en lieten dat goed blijken.

Tot zover het ‘slechte nieuws’,  het goede nieuws is dat de ranzigheid dit jaar echt heel erg meeviel. Dour festival was deze editie zelfs redelijk schoon te noemen. Geen pislucht, geen modder, geen vechtpartijen, helemaal niets. De sfeer was gemoedelijk en erg ontspannen. Leuke gesprekjes en gratis bier. Lekker liggen suffen en kroelen in het (voormalige) gras. Bovendien werd er niet lullig gedaan over zelfmeegebracht eten en drinken. De met wijn gevulde katheterzakken waren overal aanwezig.

Maandagochtend om zes uur schrikken we wakker door het gebrul van een stel Vlamen die een half uur lang leuzen over ‘Hollandse hoeren’ scanderen. Eentje probeert met ‘Doureeeeh’ nog een woordgrapje in te zetten, maar daarvoor bleek het nog te vroeg. Het duurde even voor er reactie kwam. Hoeeeereeeeh! Weer wat geleerd.

Ook op muzikaal gebied hebben we de nodige leuke ontdekkingen gedaan. Ik noem een Battles (doet in de verte denken aan The Mars Volta), een Notwist (gave elektro-rock uit Duitsland), de heren in paarse pakken van The (International) Noise Conspiracy (leuke punk, bekend van de Punk-o-rama cdtjes van vroeger), The Moonshine Playboys (hillbilly covers van klasiekers), The Raveonettes, Superlux (een soort Waalse Viva la fête). Afsluiter (voor ons) was Gogol Bordello op zondagavond. Het zat allemaal net iets te gelikt in elkaar, en er was misschien iets te weinig variatie (zoals Devotchka dat bijvoorbeeld wel heeft), maar desalniettemin is dit soort muziek met zigeuner invloeden (zie ook Devotchka) altijd wel in staat om het publiek goed op te zwepen.

Het mooie van Dour is bovendien dat dit festival een van de goedkoopste festivals in zijn soort is. Voor 4 dagen (donderdag-zondag) betaal je slechts 100 euro (inclusief camping) en is het bier ‘slechts’ 2 euro. Vergelijk dat maar eens met Pinkpop, Lowlands of Werchter. Dour festival is het – in Nederland helaas niet zo bekende – bewijs dat goedkoop lang niet altijd duurkoop hoeft te zijn. Dour is een echte aanrader voor wie er van houdt zelf nieuwe bandjes te ontdekken. En zeg nou zelf, dat is toch heel wat leuker dan iemand als Giel Beelen vertrouwen jou te voorzien van leuke nieuwe muziek?

Op weg naar het Zuiderpark viel het meteen op dat er nogal wat blauw op de been was om alles, nors kijkend en met de armen over elkaar, in goede banen te leiden. Achter ons in de lange rij festivalgangers hoorden we iemand ‘in burger’ praten over een persoon met witblond haar en zwart/wit geblokt vest. Toen we nog een keer omkeken was deze jongen inderdaad uit de rij gepikt door een drietal snorren in geel fluorescerende hesjes. Nieuwsgierig als we zijn vroegen we ons natuurlijk af wat deze jongeman op zijn kerfstok had. Misschien zou zijn shirt voor te veel verwarring zorgen bij de aanwezige schakers/dammers? Misschien had hij stiekem een blikje bier in zijn broekzak. Misschien was het wel een Amsterdammer. Misschien een cartoonist. Wie zal het zeggen.

Enfin, als eerste, lekker liggend in het gras, Triggerfinger gezien. Belgische band, dus bijna per definitie al leuk. Vervolgens naar de eveneens Belgische Kania Tieffer (epileptici waarschuwing). En dat was erg verfrissend. Men neme een klein meisje met schattig blauw jurkje (op de foto bovendien met een arm voor haar gezicht), een computer, een microfoon en een gitaar. Vrolijke, energieke bliepjes, gedreun en (politiek getint) geschreeuw, soms in het Engels, soms in het Frans. De meeste mensen stonden gebiologeerd doch wat verbaasd te kijken. Anderen wisten niet hoe snel ze verder moesten lopen. Marianne en ik vonden het geweldig. Nina Hagen met een computer!

Verder op het programma stond de Nederlandse festivalslet Voicst. Maar daar hadden we niet zo’n behoefte aan, liever wat rondlopen en het terrein verkennen. En bovendien, als ene Weemer op last.fm zegt dat het bandje enorm door de mand viel (eindelijk!), dan neem ik dat zo aan. De rest in vogelvlucht, Emmy the Great was op zich wel lief maar wat te saai. Harry Merry & The Must, stond vermeld als singer/songwriter, maar klonk niet zo. Bovendien hadden de heertjes ‘s avonds een CD-release en vonden ze het nodig dat om de paar zinnen te roepen en te laten flyeren. Kleine Jay & Cartes komen uit Tilburg. GMB maakt hiphop die best te pruimen is. En van bandjes als The Jeremy’s – momenteel bekend van de soundtrack van de puberfilm Hoe overleef ik mezelf – gaan er flink wat in een dozijn, maar prima vermaak.

En toen het eveneens Nederlandse (maar Belgische producers) Hit me TV. Leuke electro-pop. Ik vermoed dat Mathijs wel gelijk had, toen hij zei dat Hit me TV als voorprogramma het enige leuke van het optreden van GEM (een soort Voicst) was. Op naar het volgende, alweer Belgische bandje. Ditmaal de heren Jan en Dries van The Black Box Revelation. Dit duo maakt onwijs energieke rock met gave solo’s en rockte de tent plat. Bovendien vraag je je door duo’s als deze af waarom sommige bands uit 4 of 5 man (m/v) moeten bestaan. Zeker als ze, op de drummer na, allemaal een gitaar in handen en een microfoon voor hun neus hebben.

Vervolgens bami en twee loempia’s gegeten uit een kartonnen doosje, het begint bijna vaste prik te worden. Het is nu eenmaal een betere maaltijd dan een zakje friet of een broodje beenham. En gezien de opmerkingen (“doe mij maar wat zij hebben” en “waar hebben jullie dat vandaan?”) dachten meer mensen daar zo over. We zouden wel een extra loempia mogen hebben voor al die gratis reclame voor de festivalwokker.

Vervolgens Lekker in het gras zitten en wat bladeren door de LiveXS (Marianne) en naar de New Yorkse maagden van the Virgins kijken (ondergetekende).  Niet echt heel druk, maar best leuk. Vervolgens het tweede duo van vandaag, dit maal uit Engeland, Blood Red Shoes. Laura-Mary en Stephen maken leuke punk/rock, jammer dat het veldje best leeg liep toen er een paar druppels water uit de hemel vielen. Afhakers. Afsluiter van deze fijne dag was DeVotchKa. Een vierkoppige groep uit Denver, die punk vermengen met onder andere zigeuner, Griekse, Balkan, Bolero en Mariachi invloeden. Inclusief contrabas, viool en tuba. Geweldig mooi en swingend.

Metropolis is echt een geweldig festival, op een mooie lokatie en met een fijne sfeer. Het gaat hier nog echt om de muziek. De Haagse mensen van Parkpop mogen dan wel het grootste gratis festival van Europa hebben (250.000 bezoekers tegenover de ‘slechts’ 40.000 van Metropolis), ze kunnen nog veel leren van hun Rotterdamse conculega’s.