Zo ook in Barcelona. Meestal iemand met een accordeon of een gitaar en gehaaste versies van bekende liedjes (vooral Yann Tiersen is erg geliefd). Op zich prima, beter dan opdringerig Straatnieuws verkopen of bedelen (dat is blijkbaar niet hetzelfde). Tot tranen roeren zal zo’n stukje muziek je zelden, maar vaak zijn het desalniettemin redelijke uitvoeringen en daarmee een aangename afwisseling op het zoemen en bonken van metaal op metaal in donkere tunnels.

Maar soms heb je pech en stapt er een muzikant van een heel ander kaliber in. Een uitgemergelde heroïne verslaafde blokfluiter in stinkende bevlekte vodden bijvoorbeeld. Ik had hem al in zien stappen een eindje verderop en hij begon zich nu in onze richting te bewegen, onsamenhangende valse tonen producerend. Het gezicht van alle medepassagiers op begon langzaam te betrekken.

Op het moment dat de junk tussen mij en de gezette twee meter lange Pakistaan, die tegenover me zat, doorloopt begint het gefluit bijna onverdragelijk te worden. Precies dan legt de Pakistaan rustig zijn grote hand op de schouder van de verslaafde musicus en, op het moment dat die zich omdraait, houdt de Pakistaan, zonder één woord te spreken, de wijsvinger van zijn andere hand voor zijn mond. Blijkbaar een universeel gebaar, want het gefluit stopt vrijwel direct en de junk loopt haastig, met angst in zijn ogen, verder de metro door, af en toe achterom kijkend. Pas als hij uit het zicht is klinken de tonen weer. Heel vaag in de verte.

Ik was onder de indruk van het effect van zo’n simpel gebaar en spontaan kwam er een brede glimlach op mijn gezicht. De grote Pakistaan bemerkte dit, moest ook lachen en gaf me een knipoog. De eerstvolgende halte stapte hij uit, lachte nog naar me en stak zijn duim op. En stapte de metro uit. Ik draaide me om en probeerde te kijken waar hij heen ging. Maar hij was opeens verdwenen als sneeuw voor de zon. Waar hij vandaan kwam en waar hij heen gaat, het blijft een mysterie.

Als ik bij een wonder iemand zo ver heb gekregen wat ruimte te maken, zitten er twee hippies voor me. Een gezette mannelijke met ongewassen lang pluizig haar en een vlassig baardje. Naast hem, de tengere vrouwelijke, zijn ongewassen vriendin (hippies trouwen niet), tussen onze benen twee enorme backpacks en op het tafeltje Vincent, hun kind (enkele minuten eerder, toen ik nog stond, voorzien van een verse luier op datzelfde tafeltje). Hun klaarblijkelijk hongerige kind, want er komt al rap een Tupperware bakje, de conformisten!, met appelprut uit een van hun backpacks.

Vincent is niet zo van de appels, want na een paar hapjes houdt hij de lippen stevig op elkaar – de infantiele geluiden die zijn voerende vader uitkraamt ten spijt. Rondvliegende stukken geprakte appel het resultaat. De eerste paar kon ik nog ontwijken, maar er landden toch twee lepels op mijn broek. De hippies doen of ze niets zien, ik veeg mijn handen af aan een van hun tassen.

Als de kleine Vincent geen honger heeft, zal hij wel dorst hebben, de baardige pappa wordt wanhopig en staat op, bergt de appelprut op. Vervolgens komt er een volle jerrycan melk (Zaanse Hoeve, de conformisten!) uit de backpack. Echte baby’s drinken niet uit flessen maar uit jerrycans.

Wat er toen gebeurde laat zich makkelijk raden. Laat ik zeggen dat ik witheet met dito kleur vlekken op broekspijp én schoen de trein verliet. Overigens wens ik Vincent en (vooral) zijn ouders een fijne vakantie in hun kleine tentje, zonder de knuffel en speen van die kleine. Want die vergaten ze bij het uitstappen. Wat zal dat kereltje janken de komende weken.

Zijn muzikale repertoire onderweg, hij had namelijk een kleine cd-speler bij zich, bleek echter geen Queen te bevatten. Wel veel muziek uit hetzelfde spectrum en dan met name heel erg veel Abba, waarvan hij de meeste nummers zacht – doch luidkeels – meezong. En zong hij niet, dan floot hij wel. Vlak voor het eindpunt van de lijn, waar de chauffeurs altijd even ‘gezellig een bakkie doen’ en wat praten, wordt de muziek abrupt uitgezet. Dit was zijn kleine geheim. Voor ik uitstapte wenste ik hem nog een fijne dag en vroeg hem of hij nog een drankje ging doen op een terrasje straks. Dat ging hij, een Heineken. Een lekkere Freddy!