Bijvoorbeeld bij Turks ‘grandcafé restaurant’ Nazar te Rotterdam. Ik geloof alleen niet dat deze mensen het concept helemaal snappen. Los van het feit dat er in krap vijf kwartier vier gangen doorheen gejaagd werden, was het personeel kortaf en onbeleefd. Op zich ondergeschikt aan het eten, ware het niet dat dat matig was en het nagerecht bestond uit een kant-en-klare panna cotta van de Albert Heijn geserveerd in een plastic wegwerpbakje. En dat is bepaald geen reclame!

Ik blijf me erover verbazen hoe ontzettend veel zinloos, ongeschoold en onbehulpzaam personeel de RET heeft rondlopen. Minstens 12 miljoen per jaar kost die melkertbanengrap en ondertussen dreigen met het opheffen van lijnen…

Chapeau! Ahmed Aboutaleb en de gemeente Rotterdam hebben duidelijk lering getrokken uit het drama van 22 augustus bij het gratis stamp-feestje Sunset Grooves in deelgemeente Hoek van Holland. Afgelopen zaterdag was er wederom een gratis festival – what’s in a name – in het centrum van de stad.

Om rellen, ouderwets gegooi met lijken naar politieagenten, maar vooral stille tochten na afloop te voorkomen werd er zaterdag groots uitgepakt tijdens het jubileumfeestje van Tocado Records. Kosten noch moeite werd gespaard, tientalle dwanghekken werden geplaatst en er was maar liefst 15 (!) man beveiliging op de been om een even zo groot publiek in toom te houden. Dat is snel omgerekend één geel hesje per bezoeker.

Maar zeggen dat er sprake is van geldverspilling is uiteraard te makkelijk, want er waren de hele middag geen ongeregeldheden en dat verdient wel een pluim met zo’n enorm publiek…

Overigens was het optreden van Harry Merry geweldig, ik had pijn in kaak en buik van het lachen (al weet ik nog steeds niet of dat nou het beoogde effect was).

Het thema van de museumnacht van dit jaar was het vage ‘RE:’. Dat komt van ‘reply’ en dat kennen we allemaal als die irritante afkorting die titel van een e-mail zo onleesbaar maakt nadat deze enkele keren is beantwoord. Het thema is waarschijnlijk een poging om extra jongeren aan te spreken.

Omdat de nacht van 20.00 tot 02:00 duurt en er dit jaar meer dan 40 musea en dergelijke  mee doen, is het zaak een programma te maken. Enkele hoogtepunten, in willekeurige volgorde:

De nacht begon bij het NAi – na een lange middagwandeling om kaartjes buttons. Niet dat de tentoonstelling van maquettes en bouwtekeningen binnen per se zo ontzettend interessant is, maar het is gewoon een mooi modern gebouw. Welfare State (van het collectief Democracia) in Roodkapje is een videoinstallatie op vier grote schermen waarin onder luid gejuich van toeschouwers en opzwepende muziek de sloppenwijk Salobral in Madrid met de grond gelijk wordt gemaakt. Aspect Ratio in TENT. was – ook door de interactieve  Lightbox Sequencer 2.0 – de moeite waard. Ook de fotoexpositie van Otto Snoek over het gezicht van Rotterdam en de mix der culturen kon er mee door.

In V2 staat Liquid Space 6.0, een door Daan Roosegaarde geknutseld stuk techniek. Of toch niet! Liquid Space lijkt namelijk helemaal geen techniek, maar organisch. ‘Hij’ reageert op en interacteert met de omgeving. Lekker relaxt met een biertje in een zitzak kijken hoe mensen proberen de blauwe driepoot te doorgronden.

MAMA presenteerde de eerste videosolo van de Duiter Wayne Horse. German Swinehundt is opgebouwd rondom twee korte films, Elefantos en Elefant Boy, waarin geweld, sociale klassenverschillen, celebrity cultuur, overconsumptie en pornografie centraal staan. Apart.

In Boijmans Van Beuningen (zie ook hier) kon op de sokken in het halfdonker tussen de witte gordijnen door gelopen worden. Pipilotti Rist had er wat beamers opgehangen met psychonautische filmpjes. En het was nog mooi ook. Eenmaal de schoenen weer aan komen we ook langs ‘The Islanders: An Introduction‘ van de Schot Charles Avery. Een prachtig verhaal (door de drukte helaas niet aan toegekomen volledig te lezen) over een eiland. In woord, geweldige tekeningen en bijpassende voorwerpen komen we langzaam aan meer te weten over een fascinerend eiland waar Lost bij verbleekt. Een leuke verrassing.

Tot zover dit Libelle-avontuur, zoals werkschuwtuig-collega Mathijs dit stukje ongetwijfeld zal bestempelen.

Lees verder op werkschuwtuig.nl

Wat er nou allemaal precies zo duurzaam is aan WATT zou ik niet (meer) kunnen vertellen, maar gestookt wordt er – de sneeuwval ten spijt – in ieder geval niet. Met als gevolg dat de zaal – ondanks het toch vrij grote publiek – bij vlagen echt koud was. Een extra-gratis tip is dan ook om gewoon lekker een trui of longsleeve aan te doen mocht je in de wintermaanden eens langs willen gaan.

De avond begon met de enthousiaste John & Jehn, een tweetal uit London dat leuke muziek maakte met slechts een synthesizer, gitaar en drumcomputertje. Soms een beetje jaren zestig. Leuk. Het tweetal had het zichtbaar naar de zin en was verbaasd over de opkomst. Na afloop werd er nog even voorgesteld om bij iemand in een huiskamer verder te spelen.

Na een korte pauze was het de beurt aan Noah and the Whale (geen duo, wel een woordgrapje), een groep ergens uit een voorstadje van eerdergenoemde stad. Noah and the Whale kun je kennen van het bescheiden hitje ‘5 years time‘. Compleet met accordeon en viool weten de heren (de mevrouw van eerder genoemd hitje mocht niet mee) de zaal goed te vermaken. Al wordt het wel een beetje heel erg hillbilly af en toe. Maar wie weet kwam dat ook wel door het rood-geblokte overhemd van de gitarist. Nog mooier was de verwassen rozerode trui met tijgerprint èn overhemd eronder van de violist.

Het kan haast niet anders of de afsluiters in WATT waren de uitvinders van de uitdrukking ‘too gay to function’. Hit me TV eat your heart out. De heren van Late of the Pier maken snelle, energieke glamrock. Na enkele nummers nodigden de langelokte heren het publiek uit op het podium. Een oproep waar natuurlijk vooral de aanwezige pubermeisjes (incluis Spongebob shirtjes) van de voorste rij gehoor aan gaven. Gedurende de rest van de show waren ze er niet meer weg te slaan, tot het de band vlak voor het laatste nummer dan toch lukte. De muzikale potpourri was, hoewel geregeld echt ontzettend over de top, toch best verfrissend, net als de temperatuur van de zaal – en de sneeuw buiten – overigens. En toen was de cirkel weer rond.

Zo brachten Marianne en ik afgelopen woensdag ook een bezoek aan het museum, vooral omdat wij de expositie Mirrored Years van de Japanse kunstenares Yayoi Kusama wilden zien. We hadden hier een paar keer een poster van zien hangen en waren zo nieuwsgierig geworden. MIrrored Years is een expositie waarin installaties, videobeelden, sculpturen en tekeningen uit de jaren ’60 en later met elkaar – en met de bezoekers – geconfronteerd worden (aldus zoiets in het programmaboekje). Videobeelden van orgies, ruimtes met grote opblaasbare ‘stenen’, grote metalen bollen, die stuk voor stuk een erg aparte sfeer creeëren.

Een van de meest indrukwekkende onderdelen van de expositie zijn de installatie ‘Infinity Mirror Room – Phalli Field’ uit 1965 en de recentere ‘Fireflies on the Water’. Beide installaties zijn kleine kamertjes van een paar vierkante meter waarbij alle wanden (inclusief de deur) bekleed zijn met grote speigels. Hierdoor ontstaat de illusie van een oneindig grote ruimte vol herhaling. In de eerstgenoemde, met groenachtig schijnsel verlichte, kamer ligt de grond bezaaid met fallusvormige witte ‘knuffels’ met rode stippen. Ook in de tweede kamer zijn de wanden bekleed met spiegels. Op de grond ligt een laag water, en in de kamer zelf hangen heel veel gekleurde lampjes aan draadjes, als vuurvliegjes. Wanneer de deur dicht is en je in het donker staat tussen al die psychedelisch gekleurde lichtjes, zo ver je kunt kijken, lijkt het even of je in een oneindige LSD-trip zit.

Wij verlaten op een gegeven moment, na een minuut of wat, maar erg onder de indruk, ‘Fireflies on the Water’ en lopen wat verder. Ik zie een bejaarde man heel voorzicht de kamer binnenstappen en vertel hem heel vriendelijk dat de deur ook dicht kan. Dan ervaar je het kunstwerk pas écht. Dus ik doe de deur dicht voor de beste man en wij gaan – toch even wat karmapunten gescored – een eindje verderop naar wat culturele orgie kijken. Na een minuut of wat orgie, lopen we terug, weer langs het vuurvliegjeskamertje. Ik hoor de deur een beetje piepen, en even later hoor ik dat er op de deur geklopt wordt. Nieuwsgierig als ik ben, open ik de deur. Daar is, tot mijn verbazing, diezelfde oude man weer, een licht panische blik in zijn ogen dit keer. “Je moet me toch niet opsluiten!?”, brengt hij uit. Ik vertel hem dat dat nou juist de bedoeling was van de hele installatie en dat de deur van binnenuit gewoon open gaat door er licht tegenaan te duwen. En dat dat gewoon op het bordje naast de installatie staat. “Oh, maar dat had ik toch niet gelezen!”, en bozig loopt hij weg.

Ik denk dat de eeuwigheid, of de schijn daarvan, toch iets te vroeg en iets te dichtbij kwam naar de smaak van deze meneer. Misschien keek hij de dood wel in de ogen, zag hij wel zijn hele leven aan zich voorbijschieten in die paar minuten. Mirrored Years is dus inderdaad confronterend, maar op een andere manier dan ik -en wellicht ook de kunstenares – had gedacht.

Tomaten gooien naar een schrijver, is dat een grapje? Ja misschien wel, maar het gebeurde toch echt! En grappig was het ook. Afgelopen donderdag was alweer de laatste editie van dit jaar en op het programma stond onder andere de langharige Hugo Borst. Helaas had deze afgezegd (de vreselijke verhalen over het ongemanierde publiek dat de tomaat te hand neemt als een moordwapen werden Hugo waarschijnlijk te veel). Gelukkig hadden Renske de Greef (oversekst schrijfstertje van Spunk) en uitgever (annex vertaler van Russiche niemandalletjes) Arie van der Ent en Saskia de Coster (Belg) meer ballen. Samen met organisator Ernest van der Kwast (schrijver/columnist) hadden zij wèl het lef om bekogeld te worden met tomaten. Tussen de voordrachten door, werd er gezongen en kon er met rozen in plaats van tomaten gegooid worden naar de zangeres.

Het begon bij Renske de Greef die er redelijk van langs kreeg tijdens haar monologen over stinkende vagijnen en feminisme. Ernest van der kwast beledigde zijn publiek in een brief naar zijn pasgeboren zoon, Huckleberry Finn. Zelf had ik een mooie treffer bij Arie van der Ent, die een of ander vrij saaie opsomming maakte van een typering van Russen (maar zijn dochter, oh la la!). De voltreffer kwam me op bijna meer applaus te staan dan de arme man voor zijn voordracht kreeg. Vervolgens was het aan Belg Saskia de Coster om de avond af te sluiten. Zij hield een of ander monoloog dat weinig coherent te noemen was. Echt gegooi bleef echter, ook tot haar verbazing, uit. Ze dacht dat het publiek te beleefd was om tomaten haar richting uit te gooien. Toen bleek dat de tomaten gewoon op waren, verdween ze snel van het podium en was een mooi evenement ten einde… Volgend jaar weer!

Op weg naar het Zuiderpark viel het meteen op dat er nogal wat blauw op de been was om alles, nors kijkend en met de armen over elkaar, in goede banen te leiden. Achter ons in de lange rij festivalgangers hoorden we iemand ‘in burger’ praten over een persoon met witblond haar en zwart/wit geblokt vest. Toen we nog een keer omkeken was deze jongen inderdaad uit de rij gepikt door een drietal snorren in geel fluorescerende hesjes. Nieuwsgierig als we zijn vroegen we ons natuurlijk af wat deze jongeman op zijn kerfstok had. Misschien zou zijn shirt voor te veel verwarring zorgen bij de aanwezige schakers/dammers? Misschien had hij stiekem een blikje bier in zijn broekzak. Misschien was het wel een Amsterdammer. Misschien een cartoonist. Wie zal het zeggen.

Enfin, als eerste, lekker liggend in het gras, Triggerfinger gezien. Belgische band, dus bijna per definitie al leuk. Vervolgens naar de eveneens Belgische Kania Tieffer (epileptici waarschuwing). En dat was erg verfrissend. Men neme een klein meisje met schattig blauw jurkje (op de foto bovendien met een arm voor haar gezicht), een computer, een microfoon en een gitaar. Vrolijke, energieke bliepjes, gedreun en (politiek getint) geschreeuw, soms in het Engels, soms in het Frans. De meeste mensen stonden gebiologeerd doch wat verbaasd te kijken. Anderen wisten niet hoe snel ze verder moesten lopen. Marianne en ik vonden het geweldig. Nina Hagen met een computer!

Verder op het programma stond de Nederlandse festivalslet Voicst. Maar daar hadden we niet zo’n behoefte aan, liever wat rondlopen en het terrein verkennen. En bovendien, als ene Weemer op last.fm zegt dat het bandje enorm door de mand viel (eindelijk!), dan neem ik dat zo aan. De rest in vogelvlucht, Emmy the Great was op zich wel lief maar wat te saai. Harry Merry & The Must, stond vermeld als singer/songwriter, maar klonk niet zo. Bovendien hadden de heertjes ‘s avonds een CD-release en vonden ze het nodig dat om de paar zinnen te roepen en te laten flyeren. Kleine Jay & Cartes komen uit Tilburg. GMB maakt hiphop die best te pruimen is. En van bandjes als The Jeremy’s – momenteel bekend van de soundtrack van de puberfilm Hoe overleef ik mezelf – gaan er flink wat in een dozijn, maar prima vermaak.

En toen het eveneens Nederlandse (maar Belgische producers) Hit me TV. Leuke electro-pop. Ik vermoed dat Mathijs wel gelijk had, toen hij zei dat Hit me TV als voorprogramma het enige leuke van het optreden van GEM (een soort Voicst) was. Op naar het volgende, alweer Belgische bandje. Ditmaal de heren Jan en Dries van The Black Box Revelation. Dit duo maakt onwijs energieke rock met gave solo’s en rockte de tent plat. Bovendien vraag je je door duo’s als deze af waarom sommige bands uit 4 of 5 man (m/v) moeten bestaan. Zeker als ze, op de drummer na, allemaal een gitaar in handen en een microfoon voor hun neus hebben.

Vervolgens bami en twee loempia’s gegeten uit een kartonnen doosje, het begint bijna vaste prik te worden. Het is nu eenmaal een betere maaltijd dan een zakje friet of een broodje beenham. En gezien de opmerkingen (“doe mij maar wat zij hebben” en “waar hebben jullie dat vandaan?”) dachten meer mensen daar zo over. We zouden wel een extra loempia mogen hebben voor al die gratis reclame voor de festivalwokker.

Vervolgens Lekker in het gras zitten en wat bladeren door de LiveXS (Marianne) en naar de New Yorkse maagden van the Virgins kijken (ondergetekende).  Niet echt heel druk, maar best leuk. Vervolgens het tweede duo van vandaag, dit maal uit Engeland, Blood Red Shoes. Laura-Mary en Stephen maken leuke punk/rock, jammer dat het veldje best leeg liep toen er een paar druppels water uit de hemel vielen. Afhakers. Afsluiter van deze fijne dag was DeVotchKa. Een vierkoppige groep uit Denver, die punk vermengen met onder andere zigeuner, Griekse, Balkan, Bolero en Mariachi invloeden. Inclusief contrabas, viool en tuba. Geweldig mooi en swingend.

Metropolis is echt een geweldig festival, op een mooie lokatie en met een fijne sfeer. Het gaat hier nog echt om de muziek. De Haagse mensen van Parkpop mogen dan wel het grootste gratis festival van Europa hebben (250.000 bezoekers tegenover de ‘slechts’ 40.000 van Metropolis), ze kunnen nog veel leren van hun Rotterdamse conculega’s.

Kaartjes
Normaal gesproken kost alleen de toegang tot het terrein al €6, maar als je voor 17u lokale tijd op het terrein was, was de toegang in ieder geval gratis, al mocht je het terrein niet echt meer af (geen stempel). Na wat rondgekeken te hebben en het programmaboekje (€1) hebben doorgenomen, besluiten we naar de lezing Bollywoodstories (€3,50) van Ernst van der Kwast (speciale gast: Kluun) en de voorstelling Celluloid Fever: The Goddess (€8), over Rita Hayworth, te gaan en alvast kaartjes te kopen. De kassière leek wat afwezig en rekende – zoals we ons een half uur later bedachten – vijf euro te veel. Gelukkig kregen we dat later terug.

Eten
Maar eerst wat eten. Omdat niet echt duidelijk is dat je bij de kassa geld kunt pinnen, omdat we al gegastpind hadden, en omdat ik rood stond, moesten we met weinig geld onze magen zien te vullen. Normaal is dat nooit een probleem, maar wel op de Parade. Of het nou een politiek statement, pure commercie, decadentie of een van pessimistische toekomstvisie getuigende kunstzinnige uiting om ons alvast voor te bereiden op wat komen gaat met de stijgende voedselprijzen is, het eten op de Parade is in ieder geval écht duur te noemen. Voor een klein godsvermogen kochten we enkele stukken brood en wat boter. Terloops wordt een van de vaste waarden uit mijn jeugd verbrijzeld, voor me stond Hakim en hij bleek gewoon te kunnen praten. Enfin, de broodjes hebben we ergens achteraf aan het water en in het zonnetje gezellig opgegeten.

Ergens op een terrasje bovenop een tot eettent omgetoverde zeecontainer kwam een vader (vadsig, gekleurde broek, overhemd met trui, dure zonnebril) met zijn jonge zoontje een of ander exclusief Japans gerecht eten. Het kleine kereltje nam traag kleine hapjes en vond het duidelijk een stuk minder lekker dan zijn vader, die zijn eigen portie in no-time op had en toen al rap aan het rieten mandje van zijn zoontje begon. Fijne ouder ben je dan, geef zo’n kereltje toch een bord poffertjes of zo.

Bollywoodstories
Ernest van der Kwast controleerde, getooid met een enorme tulband in de deuropening van een klein achteraf zaaltje, zelf de kaartjes. Nooit geweten dat er zoveel mensen in zo’n klein zaaltje pasten. Na het nodige heen en weer geschuif (steeds dichter op de buren), kwam ook Kluun, in een veel te wit pak dit keer. Om beurten lazen de heren elkaar een brief voor uit een stekende briefwisseling over het verstandshuwelijk tussen Kluuns jongste dochtertje en de nog ongeboren zoon van Ernest. Af en toe erg plat en wat makkelijk, maar wel erg hilarisch. Helaas niet langer dan een goed kwartier.

Celluloid Fever: The Goddess
Geregiseerd door EAST74, voorzien van de prachtige live(!) muziek van Coparck, vertolkt Monique van Haasteren in deze voorstelling het leven van actrice Rita Hayworth. Het publiek komt binnen een een middelgrote tent. Langs de wanden staan zes enorme schermen, in een hoek van de tent zit Coparck, in het middel van de zaal staat een klein rond podium met daarop een vliegtuigstoel. Rita Hayworth zingt ons toe. Gedurende een uur zien we hoe Rita Hayworth zingend en in indrukwekkende monologen langzaam ten onder gaat aan de ziekte van Alzheimer. Door de schermen die rondom staan opgesteld en door de energieke en driedimensionale manier van spelen van Monique van Haasteren wordt het publiek echt meegezogen in de steeds vreemdere wereld van Rita. Een indrukwekkende voorstelling, erg mooi.

Duur
De Parade is zoals ik al zei een circus, maar dan leuk. De diversiteit, zowel qua voorstellingen en op culinair gebied is verfrissend. Wat ik wel erg jammer vind is dat de Parade toch lijkt te mikken op de wat meer vermogende medemens. Het is allemaal echt ontzettend duur. Drie euro voor een mandje brood met een plasticje boter. Er is nergens een ‘goedkoop’ frietkraampje of zo (niet cultureel genoeg?). De prijzen voor de voorstellingen (waarvan de meeste niet langer duren dan hooguit een uurtje) is vrij hoog. Et cetera. En dat is jammer, zo blijft cultuur voor jongeren een vies woord en komen ze er nooit mee in aanraking – musicals daargelaten – en blijven ze die oude filmpjes van Jack Spijkerman (wie?) hun hele leven voor ‘cabaret’ aanzien. Als de man met de cowboyhoed nu eens wat extra subsidie zou geven, konden de prijzen vast wat omlaag (studentenkorting?). En toch kan ik niet wachten tot de Parade Utrecht aan doet…