FrankLeonard.nl » Studie

Ambtenaren vervangen computers

Frank — Thu, 23 Feb 2012 09:34:43 +0000

De medische bibliotheek (dagelijks geopend tot 22 uur) heeft hier een stuk of 30 ‘studie-cabines’, kleine afsluitbare hokjes met een bureau en een computer. Handig om wat rustiger te studeren. Dinsdag aan het eind van de middag wordt er op de hokjes geklopt. Of iedereen weg wil gaan omdat de pc’s vervangen worden. Vervolgens doen twee slonzige IT-mannetje alle cabines op slot. En gaan naar huis. Woensdagochtend, de cabines zijn weer open. De computers zijn niet vervangen. Eind van de dag dezelfde exercitie, alleen nu worden de computers na ontruiming van de cabines ook daadwerkelijk afgesloten. Donderdagochtend, de cabines zijn weer open. Oude computers. Weer geklop. Of iedereen weer weg wil gaan want de computers worden vervangen. Over een maand.

Managers

Frank — Fri, 01 Jul 2011 13:44:31 +0000

Aangezien wetenschap hoog in het vaandel staat bij mijn studie, krijgen we af en toe een praatje van een van de hoge heren. Inmiddels stond hij, hoofd van een van de grote onderzoekslijnen, al een uur te praten over bestuurslagen, impact-factors, organisatie, organogrammen, speerpunten, pijlers en dat het onderzoek beter moet. Dat onderzoek niet voor patiënten is, maar voor de wereld. Dat kwaliteit in kwantiteit ligt.
Na afloop gaat er in de zaal één vinger omhoog. Of hij eens een voorbeeld kan geven van enkele onderzoeken die er momenteel lopen op zijn afdeling. En toen was het stil. Stamelend wordt er om de hete brij gedraaid. En zo bewijst hij op de valreep waarom (en hoe) het onderzoek beter kan.

Cum laude, sine rosa

Frank — Sun, 30 Jan 2011 07:50:35 +0000

Ergens afgelopen november zat ik op een zekere woensdagmiddag in de aula van het Academiegebouw nabij de Dom. Na de nodige uitreikingen was de sessie ten einde en klom een onhandig mantelpakje het podium op voor ‘enkele laatste woorden van de studievereniging’. Tijdens het pseudo-eloquente gebrabbel werd duidelijk dat bij de aansluitende borrel alle geslaagden een hand zouden krijgen van het bestuur van de vereniging. Voor de cum laude kandidaten was er bovendien een roos. Even later stond ik met aanhang bij de borrel toen ik in mijn ooghoek de mantelpakjes zag verschijnen. Dan stoot de ene de andere aan; “Nee, deze niet, deze is geen lid!”. Ze draaien zich om lopen snel verder. Dat scheelt weer een roos. En een hand.

Scriptie

Frank — Fri, 30 Jul 2010 16:06:01 +0000

De laatste loodjes van de (huidige) MSc bestaan (voor mij) uit het schrijven van een scriptie. Nee, het gaat niet over koffie.

Koffie gaat door!

Frank — Mon, 05 Jul 2010 08:00:37 +0000

Weer of geen weer, er moet geschreven worden. En veel ook. En waar geschreven moet worden, moet koffie worden gedronken. Weer of geen weer.

Toekomst

Frank — Tue, 01 Jun 2010 18:24:35 +0000

Vandaag kreeg ik voor het eerst in mijn, niet zo heel erg korte leven een fles wijn in een mooi houten kistje. Een Franse Merlot uit 2006, E. bedankt. Volgens haar moest ik daar maar vast aan leren wennen. Voor later, want dan zouden er ongetwijfeld nog vele volgen. Dat valt natuurlijk nog maar te bezien, net als dat het nog maar de vraag is of ik later ook in lederen schoeisel met gaatjes, pantalons van Dockers en overhemden met stropdassen ga lopen (wellicht zelfs vakkundig geknoopt in een dubbele Windsor). Desalniettemin is het krijgen van een gekiste rode wijn een grote stap richting een serieus, volwassen leven vol verantwoordelijkheid. Maar voor het zover is, tijd voor een glaasje wijn.

Stempel

Frank — Sun, 02 May 2010 09:39:50 +0000

Onlangs had ik een kopie nodig van een van mijn diploma’s. Gewaarmerkt, dus voorzien van stempel. Vol goede moed stond ik klokslag negen uur des ochtends bij het stempelorgaan van de universiteit. Studiezaken stond er op de deur. Binnengekomen kreeg ik direct te horen dat het een vrij problematisch verzoek betrof omdat ik de gestempelde kopieën diezelfde dag al nodig had. Bij hoge uitzondering kon ik ze later op de dag ophalen, maar dan wel pas ná vieren. Mopperend gaf ik toe. Zeven uur later klopte ik op dezelfde deur. Mijn papieren lagen nog op dezelfde plaats als waar ik ze had achtergelaten. “Ohja,” zei de vrouw en pakte een stempel en inktkussen uit de bovenste lade van haar bureau…

Zoeken

Frank — Wed, 27 Jan 2010 21:05:40 +0000

Vandaag had ik, voor het eerst in een jaar of vijf, opeens mijn VWO-diploma weer nodig. Geen probleem, in de doos ‘Belangrijk papier‘, bij de andere diploma’s, certificaten, contracten en facturen. Zo gepiept. Dacht ik. Lichte wanhoop volgde. Na minstens vier keer alle papieren in die doos bekeken te hebben, talloze andere dozen en kasten overhoop gehaald te hebben vond ik dan eindelijk waar ik naar zocht. Ongeveer. Een telefoontje naar mijn thuiswonende broertje bracht verlossing, gewoon netjes, georganiseerd op het bureau van mijn oude kamer. Nu maar weer zorgen dat het hier ook weer zo netjes wordt na die urenlange Ὀδύσσεια van net.

Koffie voor de wetenschap

Frank — Wed, 26 Aug 2009 08:36:16 +0000

Rekenen aan lijstje-Gerritse

Frank — Mon, 02 Mar 2009 16:52:24 +0000

Het is crisis. Zegt men. En dus moeten we dat allemaal voelen. De burgers als jij en ik dan. De bestuurders blijven lekker in de Bentley met chauffeur rondrijden, op pluche zitten en bedenken wat ze nu weer kunnen declareren. Enfin, crisis dus. En dus kwam er een commissie. Zo doet men dat in Den Haag.

En die commissie heeft nu iets bedacht. De burger gaat de crisis gewoon helemaal betalen als het aan de commissie ligt. Zo moet er bezuinigd worden op de zorg, AOW, WW, hypotheekrenteaftrek (maar alleen boven de miljoen), moeten we allemaal 2 jaar langer gaan werken en gaat het collegegeld omhoog. Als het aan de commissie-Gerritse ligt, gaat de buikriem flink aangetrokken worden. Laten we eens wat rekensommetjes maken aan de hand van het lijstje met plannen…

Het verhogen van het collegegeld zou de staatskas 0,1% van het bruto binnenlands product moeten gaan opleveren. Eén procent bbp is momenteel maar liefst 6 miljard euro. Een simpel rekensommetje leert dat 0,1% dan 600.000.000 (zeshonderdmiljoen) euro is. Zeshonderdmiljoen euro die door de studenten en HBO’ers moet gaan worden opgehoest. In Nederland volgden vorig studiejaar (2007/2008) volgens het CBS 584.980 mensen een studie/opleiding aan het hogere onderwijs. 584.980 mensen die – vaak in een kamertje van luttele vierkante meters wonen en – samen even 600 miljoen euro mogen gaan ophoesten. Ofwel, €1025,67 de man. Afgelopen jaar (2008/2009) bedroeg het collegegeld voor een voltijd inschrijving €1565. Een verhoging daarvan met €1025,67 komt neer op een stijging van 65,5%! En dat is ‘iets meer’ dan de 0,8% die de economie het laatste kwartaal van 2008 kromp.

Soortgelijke rekensommetjes kunnen gemaakt worden voor de andere maatregelen van het lijstje van de commissie-Gerritse, maar die sommetjes laat ik aan anderen over. Ik heb genoeg gerekend aan deze waanzin. Over enkele weken moeten Balkenende et al. een keuze maken uit de adviezen van de commissie. Ik houd mijn hart vast…

Niet al te hoog…

Frank — Thu, 30 Oct 2008 16:06:43 +0000

… maar ook niet de laagste. Dat is de titel die ik gisteren tijdens een onpersoonlijke, gehaaste en ontzettend rommelige ‘ceremonie’ in ontvangst mocht nemen. Volgens een van de sprekende bollebozen, kwam het uit het ‘Latijns’ en betekende het zoveel als dat ik een laurierbessenboer was en nu kon gaan tuinieren. Intellectueel dan. De slechte metaforen waren niet uit de lucht. Evenals de ingestudeerde grapjes. Over het handen krijgen van bollebozen, en ze vooral ook terug moeten geven. Je kent het wel, wat een bulshit (sic). Wikipedia houdt het overigens op “iemand van nobele of gegoede afkomst met een sociale of maatschappelijke status die niet al te hoog is maar ook niet de allerlaagste”. Over die afkomst en status valt nog te twisten, maar ik ben in ieder geval – volgens mij – geen laurierbessenboer. Felicitaties mogen desalniettemin hieronder.

Op audiëntie

Frank — Tue, 14 Oct 2008 18:38:19 +0000

Ik stap het kantoor van de grote baas binnen, terwijl buiten twee administratoren wachten op zijn oordeel over mij. Mijn lot in hun (zijn) handen. Ik laat mijn ogen wennen aan de gifgroene vloer – een grapje van de architect, die rigoreus gebroken heeft met het in de architectuur heersende dogma dat gebouwen functies moeten hebben – en knipper wat en dan lokaliseer ik hem in een hoek van het vertrek, achter zijn opgeruimde bureau met zijn rug naar het raam. Of ik wil gaan zitten. Ik groet en geef de man netjes een hand en ga dan zitten. Met mijn rug tegen de muur, een positie waar ik gedurende het hele gesprek niet meer uit kom. Ik was namelijk vorige week te laat met het inleveren van een of ander formulier. Niet – volledig – door mijn schuld, maar omdat een of andere bureaucratische onbenul van mijn vorige studie ernstig in gebreken is gebleken. Frits Laridae had mij eind augustus toegezegd dat alles ‘morgen geregeld’ zou worden door hem persoonlijk. Half oktober blijkt dat dan opeens niet gebeurd te zijn, waardoor ik met wat pech en bureaucratische onwil eigenlijk pas in februari zou kunnen beginnen met de volgende studie, in plaats van per afgelopen september. Typisch.

“De reden waarom Ik je hier bij mij heb geroepen is de volgende; ik ben altijd erg benieuwd hoe iemand – waarvan je mag aannemen dat hij redelijk intelligent is, maar die te stom blijkt om de meest simpele formulieren in te vullen – er in het echt uitziet”, dat compliment kan ik alvast in mijn zak steken. Dat ik ‘redelijk intelligent’ ben, komt in zijn visie, omdat ik een master volg die extra geld krijgt, en daarom een extra superlatief aan zijn naam plakken. In de wandelgangen had ik gehoord dat hij zulke masters eigenlijk maar belachelijk vindt. Om over de mensen die zo een master volgen – ik – nog maar te zwijgen. Overigens houdt een dergelijke master in de praktijk in dat je je onbetaald kapotwerkt in een laboratorium naar keuze (en niet per se jouw keuze).

“Welnu, hij zit tegenover u”, en ik leg hem mijn situatie voor. Voor de fout van Frits is hij – in het bezit van een smal emotioneel spectrum – volstrekt ongevoelig en ik merk dat ik het – wil ik geen half jaar studievertraging oplopen – over een andere boeg zal moeten gooien. En zo kruip ik door het stof, neem alle verantwoordelijkheid op me. Minutenlang. Tot groot genoeg van de man tegenover mij. Hij heeft het zichtbaar naar zijn zin. En gelukkig maar, een kwartier later sta ik weer buiten. Ik ben ‘gematst’ en mag, tot grote verbazing van de twee dames die me vlak voor de deur opwachtten (“dat was ook snel!”), per oktober (nu) beginnen. Alsof ik nog niet allang begonnen was. Maar nu dus echt. En Frits die spreek ik nog wel een keer…

In de goot

Frank — Thu, 27 Mar 2008 20:57:45 +0000

Gisteren gebeurde het onvermijdelijke, er is weer een vooroordeel bevestigd Nee, niet de film van die xenofobe Limburger, dat was vandaag. En daar ga ik het voorlopig niet over hebben, vergeleken bij wat ik heb meegemaakt is het gewoon niet interessant genoeg (Windows Movie Maker iemand?) Misschien was het je ontgaan, maar het gaat hier immers over mij.

Na bijna drie jaar Biologie ben ik namelijk letterlijk in de goot beland. Ja, ik weet het, ik had het ook eerder verwacht, maar het duurde nou eenmaal even. Gisteren stond ik namelijk – heel genânt naast het UMC – met een stel blauwbekkende lotgenoten en een overenthousiaste docent (20+ porties gratis chocolademelk per dag) rietstengeltjes en blubber te verzamelen in een drassige sloot.

En waarom in godesnaam? Omdat we voor een cursus een paar weken gaan ‘werken’ met een elektronenmicroscoop (ter waarde van een semiprefab rijtjeshuis in de Meern). De grap wil echter dat je met zo’n stuk overprijzig apparatuur eigenlijk alleen dood materiaal kunt bekijken. Leuk voor geologen en andere pseudowetenschappers, maar biologen, en andere mensen die zich bezig houden met leven, kunnen er niet zoveel mee.

Of toch wel? De reden voor het afduiken in de sloot was namelijk het verzamelen van rare eencellige wieren, welke dan de rest van de tijd bekeken gaan worden.

Ofwel, een heerlijk zinvol dagje Diatomeeën kijken. “Deze heeft de vorm van een lepel!”, “en deze lijkt op een colablikje”, “kijk een vliegtuig!”. Soms weet je gewoon dat je collegegeld, en alle overheidssubsidie, goed besteed wordt.

PS. Wikipedia, de rekening voor alle linkjes in bovenstaand verhaal, en de resulterende honderdduizenden hits jullie kant op, wordt per omgaande verstuurd.