Om toch een beetje beslagen ten ijs te komen, snel het een en ander gegoogled. Wat bleek, de naam The Tellers zei mij (noch Marianne) weliswaar niets, maar hun muziek kende ik al. Het nummer Second Category is namelijk door Canon gebruikt in een of andere reclame. The Tellers, ofwel de Brusselse Charles Blistin en Ben Bailleux-Beynon (over aliteratie gesproken) maken vrolijke britpopachtige feelgood (meisjes)muziekjes zoals bijvoorbeeld ook The Kooks dat doen. Maar dan iets rommeliger en akoestischer. En dat heeft zeker zijn charme.

Vlak voordat we op weg gingen naar Tivoli zagen we op de site dat er nog een voorprogramma was, een bandje uit Meppel, Theux (in de bus konden we niet meer op de naam komen, dus was het de rest van de avond Teut). Toen we bij Tivoli aankwamen, zat Ben (“Ik ben Ben”), hoe rock ‘n roll, uit het raam van de bovenverdieping in de vensterbank te roken. Bij binnenkomst was Theux al enthousiast bezig voor een niet heel volle zaal. Het viertal speelt, soms een beetje onhandig de gitaren vasthoudend, een ruim half uur eigen nummers waar de zaal niet echt heet of koud van leek te worden. Met uitzondering van de meegebrachte familieleden op de eerste rij natuurlijk. Op zich zeker niet slecht, maar niet bijzonder en om met Marianne te spreken, nihil aha-erlebnis.

Enfin, toen was het tijd voor The Tellers, live uitgebreid tot viertal en een stuk energieker dan op de plaat. Waren de heren in het begin wat ingetogen, naarmate de tijd verstreek werd het steeds losser. Alle ‘bekende’ nummers nummers kwamen langs, Second Category, Hugo, More. Een van de hoogtepunten was He gets high waarvoor de drummer achter het drumstel vandaan kwam om het publiek aan te sporen mee te klappen, Charles akoestische gitaar en mondharmonica speelde, het derde bandlid xylofoon speelde (rock ‘n roll zonder standaard) en Ben zong. Charles zag er overigens het hele optreden flink beroerd uit en er moest een pauze worden ingelast waarin de overige twee bandleden hem wat opkalefaterden (Colombiaans marcheerpoeder?). Onderwijl bleef Bailleux-Beynon grapjes makend liedjes spelen. Afsluiter was Memory (Me-me-memory) en ondanks dat de zaal niet echt heel erg gevuld was, kwam het ook nog tot een toegift van Ben (The Darkest Door), omdat dat ‘toch maar een liedje van een minuut of zo’ was. Na afloop was het overgebleven drietal (rara wie viel er af) in de lobby voor een Frans-Engelse babbel en een drankje en een t-shirtje of een cd/lp.

Live zijn The Tellers  afwisselend, origineel, vrolijk en energiek en ook prima in staat te boeien. Bailleux-Beynon en de zijnen zouden best wat meer bekendheid – en uitverkochte zalen – verdienen. Marianne en ik hebben in ieder geval een leuke avond gehad, net als de rest van de aanwezigen. Een select gezelschap (naast de familieleden van Theux) van connaisseurs, minderjarige groupies en vrijkaartwinnaars.

Overigens excuses voor de abominabele kwaliteit van de foto’s, het zou mooi zijn als ik zomaar van iemand gratis een nieuwe telefoon, zeg een SE K850i, zou krijgen, maar ja, zo zit de wereld natuurlijk niet in elkaar. Betere foto’s van zowel The Tellers als Theux zijn onder andere gemaakt door Jorg Roosma. Verder lezen over deze avond? Op deze site, staat ook een recensie.

Edit 24 mei: Links naar foto’s en andere recensie toegevoegd.