Ik keek dan ook vreemd op toen ik laatst een brief van FC Utrecht op de –  in mijn geval spreekwoordelijke – deurmat vond. De boodschap van de brief is geen nieuwe, namelijk dat voetbalsupporters voor overlast zorgen. In dit geval wordt geen woord rerept over het compleet slopen van binnensteden, maar doelt men over de parkeeroverlast die de hooligans supporters veroorzaken.

De supporters van FC Utrecht hebben het blijkbaar niet zo op het openbaar vervoer en pakken en masse de auto naar het stadion. En aangezien ook supporters luie mensen zijn, parkeren ze de auto het liefste zo dicht mogelijk bij het stadion. Omdat we het over Nederlanders hebben, willen ze voor die parkeerplek bovendien ook zo min mogelijk (lees: niets) betalen.

En dus worden de Peugeotjes 206 en de Golfjes op dagen dat het – per definitie kansloze – provincieclubje moet voetballen in woonwijken gestald. Gratis. Tot grote ergernis van de bewoners van die wijken.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, FC Utrecht vindt dat vervelend. Waarschijnlijk niet eens vanwege de overlast voor de bewoners, maar vooral omdat ze een dealtje hebben gesloten met de buschauffeurs van het GVU. En dus alle supporters voortaan met de bus en omdat supporters bekend staan als eigenwijs, helpen FC Utrecht en de gemeente Utrecht een handje mee door op dagen dat er gevoetbald wordt (raak vooral het met de brief meegeleverd vodje met de speeldata niet kwijt!) alle woonwijken hermetisch af te sluiten. Leuk dat jullie meedenken, maar dit is toch geen oplossing!

De omgekeerde wereld, dat is het. Omdat supporters mensen in woonwijken tot overlast zijn, worden niet de supporters aangepakt maar de woonwijken afgesloten. Alsof dát niet voor overlast zorgt! Vooral niet omdat de enige manier om met een gemotoriseerd voertuig een wijk in te komen bestaat uit een lelijk veignet met een enorm FC Utrecht logo erop…

Om te beginnen kun je een programma dat om klokslag 01:00 uur is afgelopen met de beste wil van de wereld geen museumnacht noemen. De avond werd geopend op de Neude door het zwaar ongemotiveerde Rotterdamse enfant terrible Elle Bandita. Een Rotterdamse ja. Vervolgens liet Aleid Wolfsen zich het podium oprijden met een Harley Davidson om even de populaire jongen uit te hangen.

En toen was het de stad door slenteren naar de spaarzame hoogtepunten van het programma. Allereerst kwamen we op weg naar Sonneborgh een wit schepsel tegen dat, getekend aan stenen, eenzaam moest vechten voor elke meter. Passenger, een beeldende performance. Vervolgens op het dak van Sonneborgh wat moderne dans en percussie van Percossa en Dansgroep Amsterdam gezien.

Vervolgens vonden we het tijd voor het hoogtepunt van het magere programma, namelijk Shrink van de Belg Lawrence Malstaf. Een man, twee grote stukken plastic en een vacuümpomp, als dat geen kunst is. Een kwartier voor aanvang bleek het echter al vol en werd er vrij bot verteld dat je maar voor de volgende voorstelling moest komen over een uur.

Uit pure ellende dus maar even het Centraal Museum in, dat voor een groot deel afgesloten bleek te zijn ter ere van de Museumnacht. Het toegankelijke deel bestond vooral uit kinderlijke krabbeltjes uit de Middeleeuwen, tot overmaat van ramp ‘opgeleukt’ door interactieve koorzangers. De dames en heren van het Centraal Museum snappen hoe het werkt.

Een ruim half uur later weer voor de deur bij Shrink. En weer hetzelfde verhaal. Wat een gebrekkige organisatie. Dan maar naar iets dat Platwormsex heet. Een soort theaterstukje van Adhoc om het pleps kennis te laken maken met de sfeer zoals die tijdens sommige hoorcolleges is. Aardig, maar tien minuten was wel genoeg.

En weer voor de deur bij Shrink. Drie maal bleek scheepsrecht. En toen een kwartier lang in een bloedhete zaal met 200 man met wijdopen ogen naar een Belg kijken die zichzelf vacuüm trekt tussen twee grote vellen plastic.

Natuurlijk waren er op zich wel enkele dingen de moeite waard, maar over het geheel genomen is de Musumnacht in Utrecht deze keer alles nét niet. De organisatie was knullig en beroerd, het bier was lauwwarm, Aleid Wolfsen was er (en durfde op het podium nog censuurgrapjes te maken ook), Maarten van Rossum was er. Best Utrecht, sla volgend jaar maar weer over (net als 2008). Misschien tot in 2011, tot die tijd vermaak ik me wat betreft de Museumnachten wel in de andere grote steden.

Omslachtig en niet erg voor de hand liggend, maar doeltreffend. En daar gaat het om. In het kader van de wereldverbetering heb ik, op de valreep, ook nog een suggestie. Ik meen oprecht dat de wereld een betere plaats is als de plaats Bunnik tot de grond toe gelijk gemaakt zal worden. Niemand zal het missen.

Zelden heb ik zo’n dodelijk aggregaat van lelijkheid (architectuur) en onvriendelijkheid (de mensen die in die lelijke gebouwen huizen) gezien. En wat dat laatste betreft ben ik wel wat gewend (zoals vermeld, was ik van de zomer in Tsjechië).

Door een van de vele denkfouten die de dames en heren van de IB-groep rijk zijn, moest ik dit jaar mijn OV-jaarkaart ophalen in bovengenoemde  Hellepoort. Niet in een postkantoor, zoals dat gebruikelijk is, maar in een donkere totaal verlaten sigarenzaak ergens in een ‘winkelstraat’ van zelfde levendigheid. Binnen, aan de linkerkant van de winkel, stond een norse man van middelbare leeftijd voor zich uit te staren en de tijd te doden door in gedachten twee getallen van onder de 10 bij elkaar op te tellen, dit combinerend met rechtop staan met de handen in de zakken. Aan de rechterkant van de muffe sigarenwinkel, waar overigens ook handtassen en prullaria verkocht werden, een onbemande oranje desk. Dit was blijkbaar het postkantoor van Bunnik. Op de desk het bord ‘Gesloten’. Een kwartier te laat.

Ik leg beleefd en geduldig de situatie uit, dat ik een uur door de koude heb gelopen en vraag beleefd of er echt niets aan te doen valt, zo de dag voor kerst. Of de man niet even de drie meter van de ene naar de andere kant van de winkel zou willen overbruggen. Te veel moeite. Of met zijn woorden: ”Wat denk je zelf!?”.Wat denk ik zelf? Dat de wereld een heel stuk mooier zal zijn zonder zo’n man. Had ik maar van te voren op de deur moeten kijken naar de openingstijden. De openingstijden van een winkel op een openstaande deur. En hij ging onverstoord weer verder met zijn bezigheid van het pogen op te tellen van de getallen drie en vijf.

Precies dit soort gedrag, het niet buiten een hokje kunnen en willen denken, zelfs niet indien je mensen daar erg mee kunt helpen, zelfs als het geen enkele moeite kost, zelfs als iemand slechts een kwartiertje te laat is, is precies het gedrag waarom er in dit land, 65 jaar geleden zoveel mensen naar kampen zijn gestuurd. En waarom de wereld beter af is zonder Bunnik. Afzinken die boel zeg ik.

Medestanders kunnen een bijdrage overmaken op giro 26000.

Update: In het postkantoor van Bunnik is men bovendien zo sympathiek om de overgebleven gratis pennen van het ‘Onderzoek openbaar vervoer‘ te verkopen voor 35 cent per stuk.

Gummbah keek sip de amper gevulde zaal in, terwijl hij zich droefgeestig bedacht hoe bar weinig mensen nìet op de gastenlijst gestaan zullen hebben.

Bertolf kennen we allemaal niet van zijn Top-40 hit ‘Another day’.

Als een der drie gitaristen van de vijftien-in-een-dozijn-band ‘The horse company’, geen vriendin heeft om zijn rug liefdevol te strelen, doen zijn zijdezachte lokken dat wel.

Leon Verdonschot probeerde vergeefs te bewijzen dat voorlezen ook heel erg ‘rock ‘n roll’ kan zijn.

Nadat Denvis jaren geleden op een duits karaokefeest met zijn blote lul uit een taart sprong en het nummer ‘I got erection’ zong, dacht hij het dieptepunt van zijn carrière wel bereikt te hebben.

Het is elk E- dan wel WK eigenlijk hetzelfde. Het hele land verliest zich in de voetbalwaanzin en is zonder uitzondering lyrisch en wekenlang in de ban van voetbal, de kleur oranje en een of andere lompe actie van Albert Heijn. Ook mensen waarvan je beter zou mogen verwachten. Als ik eenmaal weer zit, informeer ik uit beleefdheid naar de stand. Het antwoord gaat natuurlijk volkomen langs me heen omdat ik met andere dingen bezig ben. Me afvragen wat ik hier doe bijvoorbeeld. Uit verveling ga ik bij mezelf te rade ga waarom ik toch die kampioenschappen elke twee jaar zo vreselijk vind. Is het dat ik niet zo chauvinistisch ben en niet zoveel geef om dit land? Is het omdat ik gewoon niet graag blind opga in een massa? Dat mijn tenen gaan krommen als ik zie hoe supporters van Nederlandse en anderlandige afkomst zich uitdossen in rare pakjes, zich te buiten gaan aan veel te veel drank en zich – al dan niet verbaal in drie verschillende liederen, meer zit er niet in – misdragen waar het maar kan. Advocaten, vuilnismannen, politici, artsen, ambtenaren, de mensen die een dag of wat later weer strak in het pak verantwoordelijk zijn voor ons geld, onze gezondheid. Alle lagen en onderlagen van de bevolking zijn vertegenwoordigd. Stuk voor stuk mensen die dit land normaliter draaiende houden. Zou het dan een soort noodzakelijke ontlading zijn? Al die verantwoordelijke volwassen mensen die het grootste deel van het jaar strikt in het gareel lopen, hebben af en toe wat ontspanning nodig. En thuis gaat dat vaak niet, kinderen, vrouw, familie, sportclub et cetera. Thuis gaat het werk vaak gewoon door. En dan ga je zoeken naar andere uitlaatkleppen. Ik besluit dat hele EK eigenlijk dus wel wat weg van carnaval (maar dan ook voor mensen die geen geloof aanhangen waarbinnen misbruik van kinderen oogluikend wordt toegestaan en afgekocht).

Ik drink mijn derde biertje op en ga redelijk tevreden op huis aan. Verhelderend zo’n avondje voetbal op een terrasje. Nu nog even fijn hersenloos televisie kijken, zappen en Nederland 1 vermijden. Die uitslag hoor ik morgen wel in de lift (weer eens wat anders dan de gênante stilte die daar doorgaans heerst) en anders ongetwijfeld in de koffiepauze.

Het tempo bij de bediening zat er in het begin goed in, en tijdens het opnemen van onze drankkeuze vroeg de serveerster of we meteen aan het voorgerecht wilden beginnen. Omdat we naar de Ekko gekomen waren voor het eten en niet voor de cybergothic piekendisco Cyberia, wilden we dat uiteraard wel. Niet veel later stond er een bordje sinaasappelcouscous voor onze neuzen. Zoals altijd met couscous was die vrij droog (want: zonder sausje). Maar de smaak was wel goed.

De volgende ronde was het hoofdgerecht, malfatti met paprikasaus en gevulde ui met pilav en een stuk brood. Erg lekker, al kon de pilav wel iets gekruider. De paprikasaus was zelfgemaakt en erg goed. Malfatti pastte hier prima bij. Na het hoofdgerecht kwam weer de vraag of we meteen door wilden gaan met het toetje. Nadat we kenbaar hadden gemaakt dat we dat wilden en vervolgens een lange tijd hadden gewacht – het begrip meteen heeft blijkbaar niet overal dezelfde betekenis – kwam het toetje. Mangolassie, met als verrassing een blaadje munt. Smakelijk en luchtig.

Als je niet te veel geld hebt uit te geven maar toch ergens uit eten wilt, als je tegen enigszins alternatieve mensen kunt, als je het niet erg vindt om niet altijd vlees te eten, dan kun je goed terecht in Ekko. Maar alleen op donderdag- en vrijdagavond tussen 18 en 19 uur, de andere dagen van de week zul je elders moeten eten.

De avond begon met Blaudzun, die ‘opende voor de meisjes’. Blaudzun, inderdaad vernoemd naar de bekende Deense wielrenner, wie heeft er geen poster van deze legendarische bekendheid boven de bedstede hangen. Singer/songwriter Blaudzun bracht onder begeleiding van onder andere een accordeon, vrij zware – soms te klagend klinkende – liedjes die veelal beëindigd worden met een vaste pose van de zanger op zijn kruk. Een pose die in de verte doet denken aan dat bekende werk van Rodin. Op zich best mooie dromerige muziek. Dat vond de jongeman die vlak voor ons rustig een sigaretje opstak ook. Toen plots bleek dat de muziek bij vlagen best stevig is, schrok hij hevig op en liet daarbij bijna z’n shaggie vallen. Grappig moment. En dat houdt het allemaal wat afwisselender en beter verteerbaar. Al denk ik niet dat ik een hele plaat zou opzetten om even gezellig te beluisteren.

Na een korte onderbreking werd het podium vol schemerlampen beklommen door een zestal jonge gasten voor hun tweede optreden in Ekko. In gebrekkig Engels en drie woorden meer Nederlands dan The Tellers (Walen spreken nu eenmaal vooral Frans) worden energieke nummers van de oude (From here to there) en de nieuwe plaat (Plan your escape) aan elkaar gepraat. Suns of the son en Bored van de nieuwe cd zijn heerlijke zomerliedjes en ook de andere liedjes zijn erg mooi. Aan weerszijden van het podium staan zes aftandse tv’s  (doortrekken van het huiskamereffect?) die, alsook op het scherm achter de band, ingetogen bijpassende beelden vertoonden. Een klein kereltje op het strand, een meisje in een oerhollands weiland, een starende vrouw van middelbare leeftijd. De muziek lijkt er bijna voor gemaakt. Live klinken de heren nog een stuk energieker en origineler dan op album. Een voorbeeld hiervan was een instrumentaal nummer van de nieuwe cd – ik meen Road to Luna- waarbij twee van de zes heren het drumstel onder handen namen, terwijl de overige heren springend en stuiptrekkend – bijna Mars Volta-achtig – gitaar spelen. In één woord geweldig (vrees niet, ik zal geen streepjes tussen de lettergrepen zitten). Ook de zang werd afwisselend door andere bandleden gedaan. De zaal, gevuld met redelijk jong publiek, ging uit zijn dak. En dat ondanks dat ik in het begin het gevoel had dat de meeste mensen geen flauw idee hadden voor welke band ze gekomen waren. Nadat de twee frontmannen ‘de vier kinderen naar bed hadden gestuurd’, kwam er nog een toegift, een mooi rustig nummer dat de veelzijdigheid van Girls in Hawaii nog eens goed benadrukte.

Zoals bij wel meer bandjes vraag ik me ook nu weer af waarom Girls in Hawaii niet wat (verdiend) bekender is in Nederland. Vooral als je bedenkt dat prutgroepen als Di-rect en Kane wel erg groot zijn en dat Girls in Hawaii in Frankrijk en Wallonië al jaren alle zalen uitverkopen. Zou (het leeuwendeel van) Nederland dan gewoon geen smaak hebben? Hoe het ook zij, het selecte publiek gisteravond in Ekko heeft in ieder geval volgens mij een erg leuke avond gehad.

Voordat Zuco 103 begon hadden we alle tijd om rustig en ongegeneerd om ons heen kijken. Het aanwezige publiek bestond vooral uit jonge ouders met designer-kinderwagens, dragers van paarse en rode broeken en kleine kinderen met namen als Olivier en Reinier. Heel veel kleine kinderen. En die vergen aandacht en energie, zoveel zelfs dat je zomaar zou kunnen vergeten om het labeltje van je nieuwe zwarte truitje af te knippen. Of zodat je het de volgende dag terug kunt brengen naar de dure maar o-zo trendy winkel omdat het je ‘toch niet zo leuk staat’. Jammergenoeg wees iemand de vrouw erop en moest ze het kaartje – met een rood hoofd – verwijderen.

Toen de aanwezige hamburgerbakker zijn elektrische bakplaten had uitgezet zodat de rest van het park ook weer genoeg stroom had, kon het programma verder gaan. Zuco 103 klonk geroutineerd en multicultureel en precies zoals je van Zuco 103 kunt verwachten. Er werd door de papa’s en mama’s, met kinderen op de nek en biertje in de hand, gedanst. Aardig zo’n dag van het park en een goed initiatief (daarom niet geheel verrassend afkomstig uit België), maar ik geloof niet dat Marianne en ik helemaal tot de doelgroep behoorden…

Zijn muzikale repertoire onderweg, hij had namelijk een kleine cd-speler bij zich, bleek echter geen Queen te bevatten. Wel veel muziek uit hetzelfde spectrum en dan met name heel erg veel Abba, waarvan hij de meeste nummers zacht – doch luidkeels – meezong. En zong hij niet, dan floot hij wel. Vlak voor het eindpunt van de lijn, waar de chauffeurs altijd even ‘gezellig een bakkie doen’ en wat praten, wordt de muziek abrupt uitgezet. Dit was zijn kleine geheim. Voor ik uitstapte wenste ik hem nog een fijne dag en vroeg hem of hij nog een drankje ging doen op een terrasje straks. Dat ging hij, een Heineken. Een lekkere Freddy!

En dat kon maar één ding betekenen. Kut. Nee hè! Heb ik weer! Jawel hoor, een blije Christen die mij – uitgerekend mij – wil delen in de liefde voor zijn Heiland. Een Christen met een Boodschap, en net als ik snel een boodschap, zonder kapitaal, nodig heb.

Of ze mij iets mochten vragen. Vooruit, maar wel snel dan. Ik ben een en al hoffelijkheid vandaag. Of ik een wens had, dan wilde het gelovige tweetal wel voor mij en mijn wens bidden. Ik vind het maar een raar idee om onderwerp van een gebed te zijn, doorgaans is mijn persoon het voorzetsel voorwerp wanneer samen met het verbum bidden (tot) in een zin genoemd.

“Ik heb eigenlijk niets te wensen”, probeer ik het gesprek snel – doch beleefd – dood te doen als een festivalbiertje. “Wat voor wens dan ook!”, probeert het meisje. “Over je werk of je studie of je tentamens of over iets anders, wij gaan dan voor jouw wens bidden!”, de jongen weer, “je hebt toch wel iets te wensen?”. Ik begon mijn geduld te verliezen en zag dat de jongen inmiddels een flyer van de studentenkerk tevoorschijn had gehaald en aanstalten maakte mij die aan te reiken.

“Nee, ik heb echt niets te wensen hoor! Ik vind dat het allemaal zo ontzettend goed gaat! En niet alleen met mij en mijn leven, maar vooral ook met heel de wereld. Vooral met Afrika. Als mensen zich daar niet de dood in vechten om de een of andere futiliteit, dan sterven ze wel van de honger. En anders is er altijd nog AIDS. Nog steeds duizenden doden en nieuwe besmettingen per dag! Of anders wel een andere smerige ziekte. Mogelijkheden genoeg! Prachtig! Nee, ik vind het eigenlijk wel goed geregeld allemaal! Ontzettend goed zelfs. Die hypothetische opperentiteit heeft alles al zó ontzettend goed geregeld, je hoeft toch helemaal nergens voor te bidden in deze wereld! Laat staan voor mij en mijn tentamens! Hoeveel zin heeft al dat bidden? Ga toch iets leuks doen met je leven!”

En heel even stond de wereld op zijn kop, was er eindelijk echt iets veranderd. Voor het eerst in mijn leven kon ik eens blijven staan terwijl het de flyeraars waren die hoofdschuddend van mij wegliepen. Bidden voor Frank of zijn tentamens? Nee, bedankt, Frank redt zich wel. En toen was het eindelijk tijd voor de boodschap waar het allemaal om begonnen was, een half bruin.