Ik keek dan ook vreemd op toen ik laatst een brief van FC Utrecht op de –  in mijn geval spreekwoordelijke – deurmat vond. De boodschap van de brief is geen nieuwe, namelijk dat voetbalsupporters voor overlast zorgen. In dit geval wordt geen woord rerept over het compleet slopen van binnensteden, maar doelt men over de parkeeroverlast die de hooligans supporters veroorzaken.

De supporters van FC Utrecht hebben het blijkbaar niet zo op het openbaar vervoer en pakken en masse de auto naar het stadion. En aangezien ook supporters luie mensen zijn, parkeren ze de auto het liefste zo dicht mogelijk bij het stadion. Omdat we het over Nederlanders hebben, willen ze voor die parkeerplek bovendien ook zo min mogelijk (lees: niets) betalen.

En dus worden de Peugeotjes 206 en de Golfjes op dagen dat het – per definitie kansloze – provincieclubje moet voetballen in woonwijken gestald. Gratis. Tot grote ergernis van de bewoners van die wijken.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, FC Utrecht vindt dat vervelend. Waarschijnlijk niet eens vanwege de overlast voor de bewoners, maar vooral omdat ze een dealtje hebben gesloten met de buschauffeurs van het GVU. En dus alle supporters voortaan met de bus en omdat supporters bekend staan als eigenwijs, helpen FC Utrecht en de gemeente Utrecht een handje mee door op dagen dat er gevoetbald wordt (raak vooral het met de brief meegeleverd vodje met de speeldata niet kwijt!) alle woonwijken hermetisch af te sluiten. Leuk dat jullie meedenken, maar dit is toch geen oplossing!

De omgekeerde wereld, dat is het. Omdat supporters mensen in woonwijken tot overlast zijn, worden niet de supporters aangepakt maar de woonwijken afgesloten. Alsof dát niet voor overlast zorgt! Vooral niet omdat de enige manier om met een gemotoriseerd voertuig een wijk in te komen bestaat uit een lelijk veignet met een enorm FC Utrecht logo erop…

Het is elk E- dan wel WK eigenlijk hetzelfde. Het hele land verliest zich in de voetbalwaanzin en is zonder uitzondering lyrisch en wekenlang in de ban van voetbal, de kleur oranje en een of andere lompe actie van Albert Heijn. Ook mensen waarvan je beter zou mogen verwachten. Als ik eenmaal weer zit, informeer ik uit beleefdheid naar de stand. Het antwoord gaat natuurlijk volkomen langs me heen omdat ik met andere dingen bezig ben. Me afvragen wat ik hier doe bijvoorbeeld. Uit verveling ga ik bij mezelf te rade ga waarom ik toch die kampioenschappen elke twee jaar zo vreselijk vind. Is het dat ik niet zo chauvinistisch ben en niet zoveel geef om dit land? Is het omdat ik gewoon niet graag blind opga in een massa? Dat mijn tenen gaan krommen als ik zie hoe supporters van Nederlandse en anderlandige afkomst zich uitdossen in rare pakjes, zich te buiten gaan aan veel te veel drank en zich – al dan niet verbaal in drie verschillende liederen, meer zit er niet in – misdragen waar het maar kan. Advocaten, vuilnismannen, politici, artsen, ambtenaren, de mensen die een dag of wat later weer strak in het pak verantwoordelijk zijn voor ons geld, onze gezondheid. Alle lagen en onderlagen van de bevolking zijn vertegenwoordigd. Stuk voor stuk mensen die dit land normaliter draaiende houden. Zou het dan een soort noodzakelijke ontlading zijn? Al die verantwoordelijke volwassen mensen die het grootste deel van het jaar strikt in het gareel lopen, hebben af en toe wat ontspanning nodig. En thuis gaat dat vaak niet, kinderen, vrouw, familie, sportclub et cetera. Thuis gaat het werk vaak gewoon door. En dan ga je zoeken naar andere uitlaatkleppen. Ik besluit dat hele EK eigenlijk dus wel wat weg van carnaval (maar dan ook voor mensen die geen geloof aanhangen waarbinnen misbruik van kinderen oogluikend wordt toegestaan en afgekocht).

Ik drink mijn derde biertje op en ga redelijk tevreden op huis aan. Verhelderend zo’n avondje voetbal op een terrasje. Nu nog even fijn hersenloos televisie kijken, zappen en Nederland 1 vermijden. Die uitslag hoor ik morgen wel in de lift (weer eens wat anders dan de gênante stilte die daar doorgaans heerst) en anders ongetwijfeld in de koffiepauze.