Bottled conditions

In het artistieke wereldje gaat het al lang niet meer om kwaliteit of zelfs om kwantiteit. Nee, originaliteit, dat is het nieuwe sleutelwoord. Waar men vroeger bejubeld werd om realisme (kwestie van techniek), abstractie (appeltje-eitje), en later om een vloer besmeerd met pindakaas (aanbieding afwachten), een goudvis in een blender (niet op de knop drukken!) of een zelfportret geschilderd met doorbloede tampons (vrouwendingetje), is dit tegenwoordig niet meer toereikend. Lees verder →

Replica fantastica

“Goedemorgen meneer,” zei de postbode toen Leo Frégoli voorbij liep. Leo zei niets terug en liep snel verder, het was lang geleden dat hij buiten was geweest en precies deze postbode was daar de oorzaak van. Hij probeerde zo snel mogelijk te lopen en zo min mogelijk op te kijken. Toen hij achterom keek, zag hij de postbode in de verte. Snel stapte hij een willekeurige tram binnen, kocht een kaartje bij de postbode (nu in een ander uniform) en ging naast de postbode op een stoeltje zitten. De postbode knikte. Hij knikte terug. Op hem en de postbode na was de tram leeg. De hele wereld was leeg op hem en de postbode na. Het zweet brak hem uit.

Kwakstages voor Utrechtse geneeskunde­studenten

Eerder verschenen in het Nederlands tijdschrift tegen de kwakzalverij (#4/2015)

Op veel punten loopt de diergeneeskunde altijd een beetje achter haar ‘humane’ zus aan. Echter wat betreft sommige zaken zouden veel geneeskunde opleidingen absoluut een voorbeeld kunnen nemen aan de veterinaire collega’s. Enige tijd geleden heeft de faculteit diergeneeskunde (Utrecht) onder bezielende leiding van vice-decaan professor van Sluijs een helder en eenduidig standpunt opgesteld én ingenomen over alternatieve geneeswijzen binnen de faculteit diergeneeskunde: daar is geen plaats voor. Behandelwijzen dienen gestoeld te zijn op de twee pijlers van de moderne natuurwetenschappen en de principes van evidence based medicine (EBM). Lees verder →

Bondige, onpartijdige informatie over het Oekraïneverdrag

Op 6 april beantwoordt u de vraag “Bent u voor of tegen de wet tot goedkeuring van de associatie­overeenkomst tussen de Europese Unie en Oekraïne?

Wij zijn Frank en Mathijs. Wij zijn niet verbonden aan een politieke partij of andere politieke organisatie. Wij zijn niet voor of tegen de associatieovereenkomst, maar wij zijn wel voor referenda en wij vinden dat kiezers goed op de hoogte moeten zijn waar ze voor of tegen stemmen: een keuze gemaakt op basis van goede, betrouwbare informatie. Omdat de associatieovereenkomst met Oekraïne een enorm omvangrijk document is, dat zelfs door veel politici niet volledig gelezen wordt, hebben wij geprobeerd een behapbaar overzicht te maken met als doel kiezers binnen dertig seconden onpartijdig te informeren: www.oekraineverdrag.nl

Bijwerking

“Ik snap heel goed dat het een vervelende bijwerking is, maar we kunnen er momenteel helaas weinig aan doen. Wat we zien bij andere patiënten met soortgelijke bijwerkingen, is dat het vaak na enige tijd stabiliseert en zelfs weer verbetert. U moet die medicijnen in ieder geval wel blijven gebruiken.”

– “Dokter, u snapt er niets van! Voor mij hoeft het zo niet meer, echt niet hoor. Ik heb zoveel meer haaruitval dan voor die operatie. Als dit zo doorgaat hoef ik amper nog naar de kapper! Zo wil ik echt niet verder leven! Als iemand mij van te voren verteld zou hebben dat dit zou kunnen gebeuren als bijwerking van die giftige synthetische troep had ik dat donorhart nooit geaccepteerd!”

2015-09-15 15.41.17

Fragment uit een HR-gesprek

… Goed en dan zijn we nu aangekomen bij het salaris. Dat zal zijn volgens de geldende CAO ziekenhuizen. Dat komt neer op een behoorlijk bedrag per maand, zeker omdat dit je eerste baan is. Ik werk hier nu vijftien jaar bij HR en je verdient straks meteen al meer dan ik. En waarom? Omdat je wat langere dagen maakt? Omdat je ook in avond, nacht en weekend moet werken? Nee, alleen omdat je dokter bent, met veel aanzien. Maar goed, het is je gegund hoor. Ik zeg alleen maar dat ík het belachelijk veel vind.
Enfin, dit is de gedragscode die geldt binnen het ziekenhuis. Daarin staat dus hoe we hier in dit huis met elkaar om dienen te gaan …

copy-cropped-cropped-headerflbkast1.png

Vertel eens een mooi verhaal!

Vertel eens een mooi verhaal! Al enige tijd is dat, bij wijze van een uit nieuwsgierigheid geboren sociaal experiment, letterlijk het verzoek dat ik op onbewaakte momenten doe aan collega’s, vrienden en (on)bekenden.

Het simpele verzoek blijkt veel mensen vreselijk te overvallen en soms zelfs danig uit het lood te slaan. Het is dan ook zelden dat men daadwerkelijk direct met een mooi verhaal komt. Wanneer dit echter toch geval is, betreft het zonder uitzondering écht mooie verhalen. Verhalen die vaak al in de lucht hingen of op het puntje van een tong lagen, waarvan het delen een band schept.

Kortom: vragen staat vrij en wordt beloond! Maar vertel, voordat je zelf nieuwsgierig rond gaat vragen, eens een mooi verhaal!

Edding 3000

Wie schrijft met potlood weet in één oogopslag waar hij aan toe is. De lengte van het potlood is rechtstreeks evenredig met de hoeveelheid resterende woorden. Dan de punt: scherp is schrijven, stomp is slijpen.

Fouten verdwijnen, alsof ze nooit gemaakt zijn, met luttele vegen van een gum. Het hanteren van het potlood is overzichtelijk, getuigend van weinig lef.

Dan de pen, daarmee is het, voordat men daadwerkelijk begint te schrijven zelden duidelijk hoeveel inkt er nog rest, moet men denken voor men schrijft: fouten zijn definitief. Tenzij de schrijver het aandurft grondig te krassen (en er zo een nog grotere rommel van te maken).

Kortom, mensen die écht leven, schrijven met pen. Of beter nog, met dikke watervaste stift.

2014-12-30 11.32.27

VolZicht

Moeiteloos kijken zonder bril of lenzen

Eerder verschenen in het tijdschrift tegen de kwakzalverij (#4/2014)

Geregeld kom ik in de krochten van het internet dingen tegen waar ik kostelijk om kan lachen. Steeds vaker blijkt echter helemaal gaan sprake te zijn van een grap. Zo ook in het geval van VolZicht.nl, de website en het bedrijf van voormalig brildraagster en eveneens voormalig psychiatrisch verpleegkundige Karin Hogenboom. Hogenboom heeft naar eigen zeggen bijna dertig jaar met visuscorrectie rondgelopen toen zij plotsklaps het licht zag en genoeg had van haar bril. Vanaf dat moment kreeg zij inzicht in “de relatie tussen ogen en het lichaam, ogen en de geest en ogen en de ziel” en is zij begonnen met haar bedrijf. Lees verder →