Stigma

Telefoon. Ik schrik wakker en realiseer me dat ik dienst heb. Half vier in de ochtend. Aan de lijn de altijd opgewekte receptioniste. Met geveinsde vriendelijkheid antwoord ik dat ze me, natuurlijk, mag doorverbinden met de collega van chirurgie.

“Ja hoi. Psychiatrie? Mooi. Hey, moet je luisteren, er komt zo een patiënt voor jou aan.”
“Kun je daar wat meer over vertellen?”
“Ja, nee, weet ik veel. In de voorgeschiedenis psychiatrie dus nu ook vast wat psychiatrisch.”
“Hmhm. Vertel verder…”
“Een depressieve stoornis in 1996, gebruikt citalopram.”
“Aha en waarom komt hij/zij nu in de nacht naar het ziekenhuis?”
“Uhm, verdenking appendicitis, maar dat is het vast niet. Die psychiatrische verhalen presenteren zich altijd raar. Kom nou maar gewoon alvast.”

Geplande uitvoering Matthäus Passion afgebroken

De jaarlijkse uitvoering van Bachs Matthäus Passion door dirigent Barabbas, die over slechts enkele dagen zou plaatsvinden, gaat dit jaar niet door.

“Een teleurstelling? Jij zegt het. Maar al deze aandacht verbaast mij eerlijk gezegd nogal. Ik had niet gedacht dat hier een haan naar zou kraaien”, aldus Barabbas.

“Ik was in elk geval mijn handen in onschuld; het koor heeft mij tot driemaal toe in de steek gelaten. Tijdens elke repetitie lagen er wel een paar te slapen. Ik dacht niet dat het mogelijk zou zijn om in drie dagen een volledig nieuwe bezetting te organiseren, dus ik laat dit jaar de beker aan me voorbijgaan.”

Bezoekers kunnen de dertig zilverlingen, betaald voor een kaartje, terugvragen bij evenementenbureau Iskariot.

Shithol

Schiphol, vroeg in de ochtend. Voor het opstijgen nog even snel naar het toilet. Het eerste toiletblok is afgesloten. De schoonmaakster zucht, kreunt en mompelt iets over smerige zwijnen.
Op naar het volgende toiletblok. Nergens wc-papier en achter de eerste deur die ik open, tref ik bruingeveegde muren en een dampende bruine berg die centimeters boven de bril uittorent. Kokhalzend snelwandel ik naar buiten, op naar de volgende toiletten. Daar tref ik een boze man.
Op mijn vraag of ook deze toiletten vies zijn, antwoordt hij dat hij uit India komt, maar dat hij daar nog nooit zúlke smerige toiletten heeft gezien. Het geheel deed hem echter wel aan een ander land denken;
“It’s disgusting, it reminds me of France!”

Bekeren en veroordelen

Zoekend naar een bepaalde kerk met daarin een bepaalde steen, die naar men zegt, bijna twee millennia geleden, mogelijk, is aanger…

Verder lezen Bekeren en veroordelen

Politiek op 120w

Waar mensen zijn, zijn meningen. Meningen over andere mensen, over het weer, over geloof en zeker ook over politiek. Zo ook op 120w. Hieronder het aantal 120 woorden stukjes over (in de media frequent genoemde) politiek partijen.  Verder lezen Politiek op 120w

Over leesbaarheid

De gemiddelde leessnelheid in Nederland is ongeveer 150-250 woorden per minuut, de gemiddelde spreeksnelheid 120 woorden per minuut. (Op 120w.nl en flitsverhaal.nl wordt gemakshalve -en, ik geef toe, om esthetische redenen- een leessnelheid van 120 woorden per minuut aangehouden). De leessnelheid hangt natuurlijk samen met het niveau van de inhoud van de tekst en met hoe een tekst geschreven is. Maar bijvoorbeeld ook met de aandacht (vermoeidheid, drukke/rustige omgeving) en het doel van de lezer (snel wat zoeken, studie, vermaak). Veel mensen lezen romans aandachtiger (en dus langzamer) dan tijdschriften en poëzie weer aandachtiger dan romans. Verder lezen Over leesbaarheid

Presumpties…

De zwartepietendiscussie lijkt inmiddels beslecht en de gevolgen daarvan beginnen maatschappijbreed door te sijpelen. In een opiniestuk in de NRC van 26 oktober jongstleden stelt ene Ali Sina Alizay dat alle ‘witte mensen’ racist zijn tot ze expliciet het tegendeel bewijzen. Alsof onschuldpresumptie, een van de pilaren van elke moderne rechtsstaat en expliciet onderdeel van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (artikel 6, lid 2), niet meer geldt voor ‘witte’ mensen en racisme. Racismepresumptie als nieuw grondrecht van de ‘witte mens’? Overigens voel ik mij persoonlijk gekwetst wanneer iemand mij wit noemt. Wit is bleek en onlosmakelijk verbonden met ziekte en ziek zijn. Iets wat ik, ondanks mijn lichter dan gemiddelde huidskleur, niet ben. Evenmin als racist.

Vies

“Ik vind het knap hoor dat je mensendokter wordt. Ik moet er écht niet aan denken. Al die mensen moeten aanraken. Hoe vies ze ook zijn. En ook dat oefenen op elkaar tijdens de studie. Bah. Nee, geef mij maar dieren.”
– “Ach, vies, wat is vies. Zolang er handschoenen, water, zeep en handalcohol zijn, maakt het mij inderdaad niet zoveel uit. Ik vind dieren juist veel viezer. Ik bedoel, jullie staan soms tot je schouder in de achterkant van een koe, vind je dat écht minder vies dan een gemiddeld mens?”
“Ja! Dat zijn dieren! Hoewel…”
– “Ja?”
“Ik moest even denken aan het practicum ‘spermacollectie bij de reu’. Dat was nu ik er zo aan terugdenk toch wel redelijk smerig.”

Practicum ontwikkelings­biologie

De gehele eierdooier bestaat uit slechts één enkele cel (met het blote oog te zien!). Door het ei eerst een paar minuten rustig op tafel te leggen, komt de dooier aan de bovenkant te liggen. Wanneer men het ei nu voorzichtig aan de onderkant openbreekt en het eiwit eruit laat lopen is de dooier gemakkelijk vrij te prepareren. Bovenop de gelei ligt dan het embryo. Eveneens met het blote oog is het kloppende hartje goed te zien. Het zal na prepareren een kleine minuut blijven kloppen. Indien het stopt met kloppen is het tijdelijk weer op gang te helpen met een warm druppeltje fysiologisch zout. Na afloop van het practicum kunnen eiwit en eigeel in de afvalbak met etiket ‘struif’.

Koning Karel

Toen hij jaren geleden het nummer Paranoid Android van Radiohead op de radio hoorde, veranderde zijn wereld. Het was alsof hij plotseling een streepje licht zag in de donkere duisternis van zijn leven. Het was de zinsnede “When I am king, you will be first against the wall” waarmee de excentrieke zanger Thom Yorke voor hem de deur naar de uitgang op een kiertje zette.
Sindsdien is hij bezig met het bijhouden van een lijstje. Eerst in zijn hoofd, later op een bierviltje en inmiddels is hij net aan zijn zesde Moleskine begonnen. Hij zou er een nog flinke kluif aan krijgen als het straks eenmaal zo ver was. Zijn moeder stond – vooral symbolisch, dat snapte hij ook wel – bovenaan.

Oudere stukjes