Horen jullie ons?

“Wat ik me al een tijdje afvraag he, ik bedoel, het zijn natuurlijk oude huizen… horen jullie ons eigenlijk wel eens?”
“Ach ja, natuurlijk horen we jullie wel eens, het is ‘s nachts nou eenmaal stil verder, maar dat hoort erbij toch? Bovendien is het maximaal eens per week en hooguit een minuut of tien, meestal word ik er niet eens wakker van joh. Maak je geen zorgen.”
“Uhm, ja, ik bedoelde eigenlijk meer overdag, de kinderen die de trap op en af rennen en zo.”
“Nee, geen last van eigenlijk.”
“Fijn, goed te horen, fijn. Zeg, wat een leuke kleur hebben jullie op deze muur. Heel anders dan hoe de vorige bewoners het hadden. Ja, echt leuk. Mintgroen? Lime?”

In de computer

Voordat dokters ’s ochtends daadwerkelijk naast het bed staan, is er vaak een ‘papieren visite’ waarbij kort de belangrijkste punten worden doorgenomen met de verpleegkundigen.

Nors zit de nieuwe verpleegkundige tegenover mij. Ik vraag haar hoe het gaat met patiënt A.
“Dat staat in de computer,” antwoordt ze.
“Maar ik vraag het aan jou.”
“In de computer!”
Evenals de controles van de patiënt (“In de computer!”) en alle overige zaken (“Computer!”). Ik moest het maar gewoon allemaal zelf lezen. Weg was ze.

Later die dag vraagt diezelfde verpleegkundige of ik weet welke medicatie patiënt B. gebruikt. “Dat staat in de computer, ik heb het vanochtend voorgeschreven …”

Vuur in haar ogen.

“Maar ik kan het je ook best even vertellen hoor.”

Niet hier

Urenlang asfalt tussen daar en hier. Nu zit ik hier. Aan een uitbundig gedekte tafel. Hier. Tegenover me zit iemand die ik niet ken. Er is een tafelschikking. Links van mij zit een vreemde. Ik heb mijn blauwe pak aan (het staat me best goed). Ik heb mijn enige stropdas aan. Normaal nooit. Ik bewaar hem geknoopt en al in een oude schoenendoos. De kleur rood. Het bestek zilver. Moeizame gesprekken. Echt zilver, kijk maar, hier, 925. Geen goedkoop spul. Hier. Rechts van mij zit een onbekende. Er komen ingewikkelde gerechten op tafel. Ik stop ze in mijn mond, kauw erop en slik ze door. Mijn lichaam zal er poep van maken. Helemaal vanzelf. Was ik maar daar, niet hier.

Moffelwoord

Wat een drukke rotdienst was dit geweest. Hij had geen oog dicht gedaan. Gedoe met opnames, gedoe op afdelingen, gedoe op de SEH, gedoe aan de telefoon. Kortom gedoe. Nu zat hij aan het hoofd van de grote tafel. De zaal was gevuld met uitgeslapen collega’s.

Hij was aan het overdragen. Meestal een verplicht nummer, waarbij de dienstdoende plichtsgetrouw opdreunt wat hij/zij heeft gedaan en waarbij de rest wazig voor zich uit staart. Maar vandaag had hij het gevoel dat men oplette. Sterker nog, de meeste collega’s hingen aan zijn lippen. Hij was tevreden. Groot was de teleurstelling toen hij bij het verlaten van de zaal opving dat men het maar een suf verhaal vond; hij was het moffelwoord vergeten.

Stigma

Telefoon. Ik schrik wakker en realiseer me dat ik dienst heb. Half vier in de ochtend. Aan de lijn de altijd opgewekte receptioniste. Met geveinsde vriendelijkheid antwoord ik dat ze me, natuurlijk, mag doorverbinden met de collega van chirurgie.

“Ja hoi. Psychiatrie? Mooi. Hey, moet je luisteren, er komt zo een patiënt voor jou aan.”
“Kun je daar wat meer over vertellen?”
“Ja, nee, weet ik veel. In de voorgeschiedenis psychiatrie dus nu ook vast wat psychiatrisch.”
“Hmhm. Vertel verder…”
“Een depressieve stoornis in 1996, gebruikt citalopram.”
“Aha en waarom komt hij/zij nu in de nacht naar het ziekenhuis?”
“Uhm, verdenking appendicitis, maar dat is het vast niet. Die psychiatrische verhalen presenteren zich altijd raar. Kom nou maar gewoon alvast.”

Geplande uitvoering Matthäus Passion afgebroken

De jaarlijkse uitvoering van Bachs Matthäus Passion door dirigent Barabbas, die over slechts enkele dagen zou plaatsvinden, gaat dit jaar niet door.

“Een teleurstelling? Jij zegt het. Maar al deze aandacht verbaast mij eerlijk gezegd nogal. Ik had niet gedacht dat hier een haan naar zou kraaien”, aldus Barabbas.

“Ik was in elk geval mijn handen in onschuld; het koor heeft mij tot driemaal toe in de steek gelaten. Tijdens elke repetitie lagen er wel een paar te slapen. Ik dacht niet dat het mogelijk zou zijn om in drie dagen een volledig nieuwe bezetting te organiseren, dus ik laat dit jaar de beker aan me voorbijgaan.”

Bezoekers kunnen de dertig zilverlingen, betaald voor een kaartje, terugvragen bij evenementenbureau Iskariot.

Shithol

Schiphol, vroeg in de ochtend. Voor het opstijgen nog even snel naar het toilet. Het eerste toiletblok is afgesloten. De schoonmaakster zucht, kreunt en mompelt iets over smerige zwijnen.
Op naar het volgende toiletblok. Nergens wc-papier en achter de eerste deur die ik open, tref ik bruingeveegde muren en een dampende bruine berg die centimeters boven de bril uittorent. Kokhalzend snelwandel ik naar buiten, op naar de volgende toiletten. Daar tref ik een boze man.
Op mijn vraag of ook deze toiletten vies zijn, antwoordt hij dat hij uit India komt, maar dat hij daar nog nooit zúlke smerige toiletten heeft gezien. Het geheel deed hem echter wel aan een ander land denken;
“It’s disgusting, it reminds me of France!”

Bekeren en veroordelen

Zoekend naar een bepaalde kerk met daarin een bepaalde steen, die naar men zegt, bijna twee millennia geleden, mogelijk, is aanger…

Verder lezen Bekeren en veroordelen

Politiek op 120w

Waar mensen zijn, zijn meningen. Meningen over andere mensen, over het weer, over geloof en zeker ook over politiek. Zo ook op 120w. Hieronder het aantal 120 woorden stukjes over (in de media frequent genoemde) politiek partijen.  Verder lezen Politiek op 120w

Over leesbaarheid

De gemiddelde leessnelheid in Nederland is ongeveer 150-250 woorden per minuut, de gemiddelde spreeksnelheid 120 woorden per minuut. (Op 120w.nl en flitsverhaal.nl wordt gemakshalve -en, ik geef toe, om esthetische redenen- een leessnelheid van 120 woorden per minuut aangehouden). De leessnelheid hangt natuurlijk samen met het niveau van de inhoud van de tekst en met hoe een tekst geschreven is. Maar bijvoorbeeld ook met de aandacht (vermoeidheid, drukke/rustige omgeving) en het doel van de lezer (snel wat zoeken, studie, vermaak). Veel mensen lezen romans aandachtiger (en dus langzamer) dan tijdschriften en poëzie weer aandachtiger dan romans. Verder lezen Over leesbaarheid

Oudere stukjes