Een avond met Eels

Afgelopen donderdag 13 maart ben ik met M. naar Eels geweest. E deed Vredenburg aan voor de 2008 editie van het Crosslinx Festival, een avondvullend ‘festival’ dat zich ten doel stelt pop en klassiek te kruisen.

Het voorprogramma werd verzorgd door Teitur en Nico Muhr die inderdaad klassiek met pop probeerden te vermengen. Aardig geprobeerd, hoewel vermengen meestal meer betekent dan om en om een nummertje klassiek en pop spelen. Bovendien niet waarvoor de meeste mensen op de rottige stoeltjes van het nieuwe Vredenburg hadden plaatsgenomen. M. & ik in ieder geval niet.

Daarna kwam de prachtige BBC-documentaire Parallel Worlds, Parallel Lives waarin Mark Oliver Everett in een uur door heel Amerika reist op zoek naar de psyche van zijn vader, de geniale natuurkundige Hugh Everett, die hij eigenlijk nooit echt gekend heeft. E doet een paar stappen opzij van het graf van zijn moeder, “Oh, hmm this is the grave of my sister, never seen that before”.

Na afloop van de documentaire viel het doek en kwam E het podium op, speelde  een paar nummers en riep toen ‘The Chad’ het podium op. De rest van de avond speelde het tweetal in een soort muzikale stoelendans uitgeklede versies van alle hits die ruim 12 jaar Eels hebben opgeleverd. En dat zijn er nogal wat. Ter afwisseling worden brieven van fans, recenties en stukken van de biografie (Things the grandchildren should know, luister ook vooral het gelijknamige nummer) voorgedragen. De fijnsnarige zwarte humor van E en de prachtige nummers zorgen voor een geweldige, indrukwekkende avond.

Bijna 2 uur later, incluis 2 toegiften (“I know it’s very uncool”), staan we weer in de voyer van Vredenburg. Daar staat nu een meneer achter een laptop techno te combineren met klassieke samples. Ohja, het was een festival, niet alleen een avondje met Eels. En dat zou je door de overweldigende E bijna vergeten zijn als je niet met stampende beats cold turkey terug naar de realiteit zou worden getrokken.

Edit: Op Youtube duiken langzamerhand beelden op.

Frank