Sorry, hier is een lief poesje

Doordat laatste loodjes altijd zwaar zijn en ik het flink gehad heb met de studie, kan het voorkomen dat ik niet altijd even vriendelijk of genuanceerd ben. Of subtiel. Of geïnteresseerd in anderen. Mijn hart ligt vaak op mijn tong (of pen, of toetsenbord). Ik ben mij er terdege van bewust dat ik nu eenmaal niet altijd een even aardig persoon lijk. Dat bén ik natuurlijk wel, jullie zien het gewoon niet altijd.

Desalniettemin spijt het mij. Een beetje, dat dan weer wel, maar het spijt me even goed. Het spijt me:

  • dat ik die bejaarde mevrouw (u zat in de hoek, met een kopje thee en een stukje diepvriesappeltaart) onbedoeld een stukje seksuele (met ks, denk erom!) voorlichting heb gegeven afgelopen vrijdag in het café met de jongensnaam, gevestigd in een schuilkerkje ergens in de provinciestad;
  • dat ik haar – en mezelf – vervolgens nog meer in verlegenheid bracht door bijna het leven te laten door me te verslikken in een slok bier nadat ze mij een antichrist-waardige blik toeworp tijdens een van mijn monologen;
  • dat ik niet alles van mijn privéleven meteen deel met iedereen die daar klaarblijkelijk wel behoefte aan heeft;
  • dat ik ook niet echt geïnteresseerd lijk in dat van jullie;
  • dat ik de biologen, en dan wel een in het bijzonder, vandaag zo ontzettend heb getergd doordat ik mijn mond niet kon houden. En jullie konden eerst al geen hoogte van me krijgen… 😉

Geniet ervan, zo vaak bied ik geen excuses aan en wel om dezelfde reden waarom ik wél paardenvlees eet al vind ik het niet zo lekker; uit principe.

Frank