London Calling, paupergeil

Afgelopen koninginnedag (principieel zonder kapitaal) ben ik met Marianne (M. mag niet meer van de immer tot het eind plakkende Amsterdammer) afgereisd naar Amsterdam. Uiteraard niet om oranje uitgedost laveloos door de straten te slenteren en/of te schreeuwen voor de herintrede van Neerlands meest overgewaardeerde volkszangertje Jantje Smit, maar om te genieten van muziek waar wél muzikanten (met instrumenten) aan te pas komen. Britse bandjes in Paradiso. De koninginnedag-special van London Calling. London Calling Queensday Special, waarbij het volume zelden onder de 100dBA kwam, een bloemlezing:

De weg naar de enige hoofdstad zonder parlement viel eigenlijk op 20 minuten in de rij staan voor de kaartjesautomaat na, erg mee. Pas het OV uit, ergens op een of ander plein, viel de drukte nog erg mee, maar de koninginnedaglooproutes waren vooral erg druk. Dus ter ontspanning even lekker buitengezeten, want het weer viel ondanks de weerprofeten ook zeker niet tegen en wat zatte mensen gekeken. Een oude man geboeid door gele hesjes afgevoerd zien worden. (Met koninginnedag lijkt het rooibos drinkende politiecorps van ome Job opeens te bruisen van de daadkracht.) De ene na de andere ambulance voorbij zien komen. En toen naar binnen.

We kwamen halverwege The Stutters binnen. Een driekoppig punkbandje waarvan de bassist prominent in het midden stond en niet één blik in de zaal heeft durven werpen. Vervolgens was de beurt aan Silvery. Een erg origineel en energiek bandje, met een aardige dosis humor, dat het zeker nog wel eens gaat maken. Jammer van de vroege programmering, Silvery had later op de avond met gemak voor een groter – meer beschonken – publiek kunnen staan. Een eindje verderop in het publiek staat een jongen met een wit shirt voor levend standbeeld te spelen (behalve wat gegaap en gekijk op zijn horloge). De rest van de zaal komt gelukkig best in beweging.

Peggy Sue and the pirates was een beetje de vreemde eend in de bijt. Zo’n tien minuten te laat klimmen er twee meisjes met een akoestische gitaar en grote rugzak het podium op. De inhoud van de rugzak wordt op een tafel uitgestald en blijkt uit tal van instrumenten, waaronder een mondacordeon, te bestaan. Het tweetal brengt tedere liedjes waarbij dankbaar gebruik wordt gemaakt van de inhoud van de rugzak en hun verschillende stemmen. En gezegd moet dat ze dat op zich best leuk deden.

Nadat we vervolgens besloten hadden Cheeky Cheeky and the nosebleeds verstek te laten gaan ten gunste van een snelle maaltijd bij de twijfelachtige snackbar op de hoek, schoof er een identiek gekleed H&M-hip-emo-stelletje met een bakje friet aan bij ons tafeltje. En ik maar denken dat uniseks synoniem was voor fleecetrui. Mede ook door de nieuwe schoenen van eerdergenoemde Amsterdammer weet ik inmiddels beter. Het tweetal besprak de kwaliteit van de friet en van de concerten. Alles kwalificeerde bij hen als ‘paupergeil‘, waardoor Marianne en ik ons de hele avond hebben afgevraagd of dat woord nou een positieve of juist een negatieve connotatie had. De friet was namelijk vrij beroerd, maar de concerten niet. We zullen het wel nooit meer te weten komen.

Na nog even snel een ijsje bij de bekende ijsboer te hebben gehaald, was het tijd voor Forward Russia! in de grote zaal. Eigenlijk de vernoeming op dit gouden stukje internet nauwelijks waard. Maar ik ben de beroerdste niet. Een op het spastische af – doch zonder de charme van Joe Cocker – bewegende overschreeuwende zanger en een agressieve muur van gitaren. Na twee nummers hadden we het allebei wel gezien (en vooral gehoord). Later lazen we in de LiveXS een review van het laatste album Life Processes van deze band en Arnold Scheepmaker weet het gevoel dat je krijgt van deze band treffend te verwoorden: “Echt, ik word hier heel erg naar van”.

Dan maar een stukje van het gelijktijdig geprogrammeerde Nederlandse Scram C Baby bekijken. Volgens Marianne “een vreselijke bak herrie”, maar ik weet er niet veel meer over te schrijven dan de aanwezigheid van wat inmiddels bij ons bekend stond als ‘de jongen met het witte shirt’, en dat zegt ook wel iets.

Tussen alle in meer of mindere mate amateuristische bandjes stond ook Bettie Serveert geprogrammeerd. Al bijna twee decennia bestaat deze band van de blonde Carol en de bebrilde Herman alweer, en ze rocken nog steeds. En hoe. Daar verandert zelfs een luid brullende gezette fan van meer dan twee meter in midlifecrisis die per se vooraan wil staan eigenlijk niets aan (“Heeeeuy! Liefde bestaat niet!”).

Vervolgens was de beurt aan respectievelijk The Courteeners en Hatcham Social. Van die laatste band is het vooral noemenswaardig dat het tweede deel van de naam vermoedelijk een sterk stukje ironie is. Los van de spaarzame zang was het enige dat uit de mond van de zanger kwam het bericht dat hij niet van zins was te gaan praten. Hoogtepunt was eigenlijk toch wel het onstage vervangen van een gesprongen snaar door de zanger terwijl de overige twee bandleden gespannen doorspeelden.

Afsluiter van deze volle dag was het bandje The young knives. Een drietal in nerderige pakken dat grappige nerderige rock maakt. En nog praten tussendoor ook. Voor ons ging – tot zijn plotselinge verdwijning – zelfs de jongen met het witte shirt onbeweeglijk uit zijn dak. Tot hij plotseling midden in het optreden spoorloos als sneeuw voor de zon verdwenen was en wij ons – heel ouderlijk – bijna zorgen begonnen te maken waar hij gebleven zou kunnen zijn. En toen was de koek op, de afterparty rave hebben we deze keer maar overgeslagen. Hoewel ook die zonder twijfel ‘paupergeil’ was.

Eenmaal buiten is het alsof we in een Zuid-Amerikaanse sloppenwijk beland zijn, of er willekeurig tonnen afval neergesmeten zijn overal, of er maandenlang geen afval opgehaald is, of mensen opeens niets meer geven om de doorgaans zo trendy milieu- en klimaatproblematiek, bijna zelfs wel of er honderdduizend bezopen mensen door de stad zijn getrokken. Wat natuurlijk gezien de datum ook zo is. Wat een smerigheid. Onderweg naar CS waren sommige straten ondergedompeld in een laag vocht. Maar het had toch helemaal niet geregend? Toen ik die gedachte goed en wel gevormd had, ademde ik in en besefte ik dat het geen regenwater was, maar urine. Vele liters urine. Straten vol urine. Wat worden mensen toch een varkens als ze eenmaal in het oranje gehuld zijn. Al met al een geslaagde koninginnedag, een geslaagde editie van London Calling, met veel leuke (en enkele minder leuke) bandjes. Een koninginnedag die eigenlijk geen echte koninginnedag was, maar we hebben ons prima vermaakt. Sommige mensen hebben gewoon geen liters bier en oranje kleding nodig om het naar hun zin te hebben.

Frank