Girls in Hawaii in Ekko

12 juni speelde Girls in Hawaii in de naar oliebollen ruikende vega-zaal Ekko te Utrecht. Omdat het hier een budgettair verantwoord Belgisch bandje betreft waren Marianne en ik uiteraard van de partij. Na traditiegetrouw de avondmaaltijd uit een kartonnen doos van de lokale wokker en een boven verwachting lekker mango-ijsje van de Hollandse Eenheids Maatschappij te hebben gegeten, gingen we op pad, zelfgeprinte tickets in de binnenzak (nadat ik die uiteraard toen we van huis gingen eerst vergeten had).

Blaudzun, 12 juni 2008, Ekko (Utrecht)De avond begon met Blaudzun, die ‘opende voor de meisjes’. Blaudzun, inderdaad vernoemd naar de bekende Deense wielrenner, wie heeft er geen poster van deze legendarische bekendheid boven de bedstede hangen. Singer/songwriter Blaudzun bracht onder begeleiding van onder andere een accordeon, vrij zware – soms te klagend klinkende – liedjes die veelal beëindigd worden met een vaste pose van de zanger op zijn kruk. Een pose die in de verte doet denken aan dat bekende werk van Rodin. Op zich best mooie dromerige muziek. Dat vond de jongeman die vlak voor ons rustig een sigaretje opstak ook. Toen plots bleek dat de muziek bij vlagen best stevig is, schrok hij hevig op en liet daarbij bijna z’n shaggie vallen. Grappig moment. En dat houdt het allemaal wat afwisselender en beter verteerbaar. Al denk ik niet dat ik een hele plaat zou opzetten om even gezellig te beluisteren.

Girls in HawaiiNa een korte onderbreking werd het podium vol schemerlampen beklommen door een zestal jonge gasten voor hun tweede optreden in Ekko. In gebrekkig Engels en drie woorden meer Nederlands dan The Tellers (Walen spreken nu eenmaal vooral Frans) worden energieke nummers van de oude (From here to there) en de nieuwe plaat (Plan your escape) aan elkaar gepraat. Suns of the son en Bored van de nieuwe cd zijn heerlijke zomerliedjes en ook de andere liedjes zijn erg mooi. Aan weerszijden van het podium staan zes aftandse tv’s  (doortrekken van het huiskamereffect?) die, alsook op het scherm achter de band, ingetogen bijpassende beelden vertoonden. Een klein kereltje op het strand, een meisje in een oerhollands weiland, een starende vrouw van middelbare leeftijd. De muziek lijkt er bijna voor gemaakt. Live klinken de heren nog een stuk energieker en origineler dan op album. Een voorbeeld hiervan was een instrumentaal nummer van de nieuwe cd – ik meen Road to Luna– waarbij twee van de zes heren het drumstel onder handen namen, terwijl de overige heren springend en stuiptrekkend – bijna Mars Volta-achtig – gitaar spelen. In één woord geweldig (vrees niet, ik zal geen streepjes tussen de lettergrepen zitten). Ook de zang werd afwisselend door andere bandleden gedaan. De zaal, gevuld met redelijk jong publiek, ging uit zijn dak. En dat ondanks dat ik in het begin het gevoel had dat de meeste mensen geen flauw idee hadden voor welke band ze gekomen waren. Nadat de twee frontmannen ‘de vier kinderen naar bed hadden gestuurd’, kwam er nog een toegift, een mooi rustig nummer dat de veelzijdigheid van Girls in Hawaii nog eens goed benadrukte.

Zoals bij wel meer bandjes vraag ik me ook nu weer af waarom Girls in Hawaii niet wat (verdiend) bekender is in Nederland. Vooral als je bedenkt dat prutgroepen als Di-rect en Kane wel erg groot zijn en dat Girls in Hawaii in Frankrijk en Wallonië al jaren alle zalen uitverkopen. Zou (het leeuwendeel van) Nederland dan gewoon geen smaak hebben? Hoe het ook zij, het selecte publiek gisteravond in Ekko heeft in ieder geval volgens mij een erg leuke avond gehad.

Frank

Een gedachte over “Girls in Hawaii in Ekko

  1. Ik denk dat Girls in Hawaii iets te vaag is voor het Nederlands publiek, al past het helemaal in de underground scene. Als je ze in de Vera in Groningen zou zetten werd het vast wel uitverkocht. Maar hey, t’is toch niet te vergelijken met Kane of Di-rect (niet dat mijn voorkeur daar naar uit gaat, maar de gemiddelde voorkeur dus wel)

Reageren verboten!