De Parade in Rotterdam

zaadcelVoor wie de Parade niet kent, je zou de Parade kunnen zien als een soort rondtrekkend circus. Maar dan cultureel en met een heleboel kleine voorstellingen en minus de dierenmishandeling en de hebberige kinderhatende clowns. Jaarlijks strijkt het circus neer in de vier grote Nederlandse steden, Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag. Alweer twee weken geleden stond het circus in het Rotterdamse Museumpark (wegens gedoe rondom het behalen van een op zich nietszeggend Bachelorpapiertje nu pas een schrijven). De zon scheen, en er liepen vrijwilligers rond in een zaadcel-kostuum.

Kaartjes
Normaal gesproken kost alleen de toegang tot het terrein al €6, maar als je voor 17u lokale tijd op het terrein was, was de toegang in ieder geval gratis, al mocht je het terrein niet echt meer af (geen stempel). Na wat rondgekeken te hebben en het programmaboekje (€1) hebben doorgenomen, besluiten we naar de lezing Bollywoodstories (€3,50) van Ernst van der Kwast (speciale gast: Kluun) en de voorstelling Celluloid Fever: The Goddess (€8), over Rita Hayworth, te gaan en alvast kaartjes te kopen. De kassière leek wat afwezig en rekende – zoals we ons een half uur later bedachten – vijf euro te veel. Gelukkig kregen we dat later terug.

Eten
Maar eerst wat eten. Omdat niet echt duidelijk is dat je bij de kassa geld kunt pinnen, omdat we al gegastpind hadden, en omdat ik rood stond, moesten we met weinig geld onze magen zien te vullen. Normaal is dat nooit een probleem, maar wel op de Parade. Of het nou een politiek statement, pure commercie, decadentie of een van pessimistische toekomstvisie getuigende kunstzinnige uiting om ons alvast voor te bereiden op wat komen gaat met de stijgende voedselprijzen is, het eten op de Parade is in ieder geval écht duur te noemen. Voor een klein godsvermogen kochten we enkele stukken brood en wat boter. Terloops wordt een van de vaste waarden uit mijn jeugd verbrijzeld, voor me stond Hakim en hij bleek gewoon te kunnen praten. Enfin, de broodjes hebben we ergens achteraf aan het water en in het zonnetje gezellig opgegeten.

De Parade, RotterdamErgens op een terrasje bovenop een tot eettent omgetoverde zeecontainer kwam een vader (vadsig, gekleurde broek, overhemd met trui, dure zonnebril) met zijn jonge zoontje een of ander exclusief Japans gerecht eten. Het kleine kereltje nam traag kleine hapjes en vond het duidelijk een stuk minder lekker dan zijn vader, die zijn eigen portie in no-time op had en toen al rap aan het rieten mandje van zijn zoontje begon. Fijne ouder ben je dan, geef zo’n kereltje toch een bord poffertjes of zo.

Bollywoodstories
Ernest van der Kwast controleerde, getooid met een enorme tulband in de deuropening van een klein achteraf zaaltje, zelf de kaartjes. Nooit geweten dat er zoveel mensen in zo’n klein zaaltje pasten. Na het nodige heen en weer geschuif (steeds dichter op de buren), kwam ook Kluun, in een veel te wit pak dit keer. Om beurten lazen de heren elkaar een brief voor uit een stekende briefwisseling over het verstandshuwelijk tussen Kluuns jongste dochtertje en de nog ongeboren zoon van Ernest. Af en toe erg plat en wat makkelijk, maar wel erg hilarisch. Helaas niet langer dan een goed kwartier.

Celluloid Fever: The Goddess
Geregiseerd door EAST74, voorzien van de prachtige live(!) muziek van Coparck, vertolkt Monique van Haasteren in deze voorstelling het leven van actrice Rita Hayworth. Het publiek komt binnen een een middelgrote tent. Langs de wanden staan zes enorme schermen, in een hoek van de tent zit Coparck, in het middel van de zaal staat een klein rond podium met daarop een vliegtuigstoel. Rita Hayworth zingt ons toe. Gedurende een uur zien we hoe Rita Hayworth zingend en in indrukwekkende monologen langzaam ten onder gaat aan de ziekte van Alzheimer. Door de schermen die rondom staan opgesteld en door de energieke en driedimensionale manier van spelen van Monique van Haasteren wordt het publiek echt meegezogen in de steeds vreemdere wereld van Rita. Een indrukwekkende voorstelling, erg mooi.

Duur
De Parade in RotterdamDe Parade is zoals ik al zei een circus, maar dan leuk. De diversiteit, zowel qua voorstellingen en op culinair gebied is verfrissend. Wat ik wel erg jammer vind is dat de Parade toch lijkt te mikken op de wat meer vermogende medemens. Het is allemaal echt ontzettend duur. Drie euro voor een mandje brood met een plasticje boter. Er is nergens een ‘goedkoop’ frietkraampje of zo (niet cultureel genoeg?). De prijzen voor de voorstellingen (waarvan de meeste niet langer duren dan hooguit een uurtje) is vrij hoog. Et cetera. En dat is jammer, zo blijft cultuur voor jongeren een vies woord en komen ze er nooit mee in aanraking – musicals daargelaten – en blijven ze die oude filmpjes van Jack Spijkerman (wie?) hun hele leven voor ‘cabaret’ aanzien. Als de man met de cowboyhoed nu eens wat extra subsidie zou geven, konden de prijzen vast wat omlaag (studentenkorting?). En toch kan ik niet wachten tot de Parade Utrecht aan doet…

Frank

Een gedachte over “De Parade in Rotterdam

  1. De Parade is gewoon heel erg kut. Voor omhoog gevallen linksmensen! Afvoeren per trein (die wel op tijd rijdt).

Reageren verboten!