Dour festival

Een beetje verlaat, ik wijt het aan het weer. Met een kop die qua kleur flinke gelijkenis vertoont met de groente uit het logo van de Maoïstische Partij zat ik maandagochtend – zonder ontbijt – in de trein vanuit Saint Ghislain (tegen de Franse grens in het regeringloze België) terug naar Nederland na een lang – maar o-zo leuk – weekendje Dour. Ik had namelijk vorige week weer een mailtje van Mike van LiveXS (een van de betere gratis muziek tijdschriften) gekregen dat ik twee combitickets had gewonnen. Mike, bedankt! Ik weet niet wat het is, maar ik lijk de laatste tijd over een bijna onuitputtelijke dosis geluk te bezitten (zelf houd ik het denk ik maar op karma).

Al leek het geluk eigenlijk nog best mee te vallen, aangezien de gewonnen tickets exclusief camping bleken te zijn en Dour Festival – vooral sinds vorig jaar – de naam heeft nogal een ranzige bende te zijn. Bovendien hadden de weerprofeten niet al te gunstige voorspellingen voor het weekend gedaan. Dat het weer een stuk beter was dan verwacht had ik al verklapt door te verhalen over mijn verbrande hoofd. En ach, die paar tientjes voor de camping waren ook niet zo’n ramp. Bovendien bleek Dour allerminst een ranzige bende, maar daar kom ik zo verder op. Eigenlijk had ik dus best wel geluk (en Marianne met mij).

Toen wij vrijdagochtend (de wekker op half 7) aankwamen, was het festival al een dag bezig en waren de eerste drie campings al vol en moesten we ons tentje opzetten op de verste vierde camping. Op zich een goed teken, die drukte. Wat, eenmaal op het terein aangekomen, meteen opviel was de overzichtelijke inrichting van het vrije schone terrein. Wat verder opvalt aan Dour is de enorm gevarieerde programmering, er is werkelijk voor ieder wat wils. Of je nu houdt van pop, rock, reggae, hiphop, dance of boze mannen muziek, op Dour kun je je prima vermaken. Deze variatie was ook goed te zien op internationaal vlak. Het publiek beston uit Vlamen, Walen, Fransen, Nederlanders (“Hollandse hoereh”), Britten en nog wat nationaliteiten. De Hanekam liep hier naast het t-shirt met glimmende opdruk en de broek waarvan het kruis letterlijk op de enkels hing. Elke subgroep was vertegenwoordigd, en op welk ander festival zul je zoiets zien? Ik zal je een lijst besparen van alle bands die we wel en niet gezien hebben en me beperken tot een paar leuke ontdekkingen.

Dour is namelijk een ontdekkingsreis, veel van de bandjes zullen bij een groot deel van de bezoekers niet echt een belletje doen rinkelen, maar wat is er nu leuker dan nieuwe dingen ontdekken? Onbekend maakt nog steeds onbemind. Maar eerst even kort wat tegenvallers. Jasper van Arid was te geforceerd bezig met het in het Frans toespreken van het publiek. Bovendien verviel de zang vaak een beetje in een klaaglijk gejammer en speelden ze niet eens Everlasting Change. Ice Cube en de Wu-tang clan lieten zien hoe conservatief ze zijn. Meneer ijsblokje (niet te verwarren met de Nederlandse meneer ijsblokje) is namelijk anno 2008 nog steeds zo’n ouderwetse rapper die niet veel meer doet dan ‘fuck’, ‘west side’ en vooral zijn eigen naam roepen. Ook Lagwagon was erg beroerd. De heren Punkers hadden er duidelijk – wel conform de geldende punkinstelling – weinig zin in en lieten dat goed blijken.

Tot zover het ‘slechte nieuws’,  het goede nieuws is dat de ranzigheid dit jaar echt heel erg meeviel. Dour festival was deze editie zelfs redelijk schoon te noemen. Geen pislucht, geen modder, geen vechtpartijen, helemaal niets. De sfeer was gemoedelijk en erg ontspannen. Leuke gesprekjes en gratis bier. Lekker liggen suffen en kroelen in het (voormalige) gras. Bovendien werd er niet lullig gedaan over zelfmeegebracht eten en drinken. De met wijn gevulde katheterzakken waren overal aanwezig.

Maandagochtend om zes uur schrikken we wakker door het gebrul van een stel Vlamen die een half uur lang leuzen over ‘Hollandse hoeren’ scanderen. Eentje probeert met ‘Doureeeeh’ nog een woordgrapje in te zetten, maar daarvoor bleek het nog te vroeg. Het duurde even voor er reactie kwam. Hoeeeereeeeh! Weer wat geleerd.

Ook op muzikaal gebied hebben we de nodige leuke ontdekkingen gedaan. Ik noem een Battles (doet in de verte denken aan The Mars Volta), een Notwist (gave elektro-rock uit Duitsland), de heren in paarse pakken van The (International) Noise Conspiracy (leuke punk, bekend van de Punk-o-rama cdtjes van vroeger), The Moonshine Playboys (hillbilly covers van klasiekers), The Raveonettes, Superlux (een soort Waalse Viva la fête). Afsluiter (voor ons) was Gogol Bordello op zondagavond. Het zat allemaal net iets te gelikt in elkaar, en er was misschien iets te weinig variatie (zoals Devotchka dat bijvoorbeeld wel heeft), maar desalniettemin is dit soort muziek met zigeuner invloeden (zie ook Devotchka) altijd wel in staat om het publiek goed op te zwepen.

Het mooie van Dour is bovendien dat dit festival een van de goedkoopste festivals in zijn soort is. Voor 4 dagen (donderdag-zondag) betaal je slechts 100 euro (inclusief camping) en is het bier ‘slechts’ 2 euro. Vergelijk dat maar eens met Pinkpop, Lowlands of Werchter. Dour festival is het – in Nederland helaas niet zo bekende – bewijs dat goedkoop lang niet altijd duurkoop hoeft te zijn. Dour is een echte aanrader voor wie er van houdt zelf nieuwe bandjes te ontdekken. En zeg nou zelf, dat is toch heel wat leuker dan iemand als Giel Beelen vertrouwen jou te voorzien van leuke nieuwe muziek?

Frank

2 gedachten over “Dour festival

Reageren verboten!