Per bus naar Praha

Terug van weggeweest en aan de vooravond van het nieuwe academische jaar eerst maar een Eurolines recensie en een stukje Praag. Eurolines, ja, dat is dus met de bus mee. Met de bus kost namelijk minder dan de helft van de prijs van een vliegticket en het duurt minder lang dan met de trein. En daarom leek het ons wel een optie (en stiekem ook wel een avontuur) om dit concept eens te proberen.

We stonden zondag 17 augustus (zoals op de emailbevestiging aangegeven stond) een half uur voor de geplande tijd in Rotterdam op de bus te wachten. Luttele minuten voor de vertrektijd kwam er een bus en die bus was leeg. De chauffeurs spraken enkel Tsjechisch en wat basaal Duits. We konden instappen, maar we moesten in Amsterdam nog wel de reserveringse-mail gaan inwisselen voor de daadwerkelijke tickets. Wat bleek? De route binnen Nederland is Rotterdam – Den Haag – Amsterdam – Utrecht – Eindhoven/Arnhem. Of wel, na ruim vier uur bussen reden we om 1 uur ’s nachts net de grens bij Duitsland over. Had ons vier uur in die bus zitten kunnen schelen! Bummer. Vanaf Amsterdam is het vol in de bus, voornamelijk met Tsjechen. In Frankfurt stapt een handjevol passagiers uit en bij de Duits-Tsjechische grens wordt onze bus door Polizei im Burger van de weg gehaald en ergens midden in een weiland tot stilstand gebracht. Een Ausweis-control! Bovendien blijkt een bagagecheck is nodig, want een bus uit Amsterdam kan niet veel goeds betekenen! En terecht naar blijkt, want er verdwijnt een Eurolinesganger. En na een half uur wordt de tocht vervolgd, zonder een woord van de chauffeurs en één passagier (met bagage) lichter.

Tien uur later, na ruim 15 uur in de bus te hebben gezeten, komen we aan in Praag. Met het willen kopen van een OV-abonnementje komen we direct in aanraking met de onvriendelijkheid van de Tsjech in dienst van de overheid. Uiteindelijk was het toch gelukt en kwamen we met de bus aan voor de deur van de camping van frau Herzog. De camping blijkt een achtertuin. Frau Herzog blijkt van regeltjes te houden, en van forse boetes uitdelen, lawaai maken na 22:00 kost 500 koruna (ter vergelijking, een nacht kamperen met z’n tweeën kost 220 koruna). Omgerekend is dat zo’n 20 euro. De beloofde kitchinette blijkt te bestaan uit een afwasbak, twee zwartgeschroeide tostiapparaten en een waterkoker. Douchen gebeurt gescheiden, maar wel gezamelijk, want het is een ruimte met twee douches, waarvan echter slechts één operationeel. Gelukkig maar, we zijn toch wat te preuts aangelegd om zomaar met een wildvreemde onder de douche te springen.

De stad zelf is behoorlijk toeristisch en erg mooi, in het centrum zijn er amper lelijke gebouwen. Het eten varieert van vrij goedkoop tot normale West Europese prijzen. Het bier is op de meeste plekken heel erg goedkoop en opvallend makkelijk weg te krijgen. En gelukkig maar, een klein biertje is 0,33 of 0,4 liter. Er is een ‘Albert’ supermarkt, inclusief het D-merk Euroshopper. Praag is – op de toeristen na – een weinig multiculturele stad. De meeste Afrikanen vind je rond de rivier Vlata. Gekleed in een wit-blauw matrozenpakje proberen ze de toeristen te verleiden tot een duur en saai boottochtje. Gewend aan Rotterdam is het best raar en lachwekkend dat mensen de donkere matrozen zo bijzonder vinden dat ze met hen op de foto willen. De matroos ondergaat het geduldig.

De Karlsbrug is blijkbaar de grootste toeristische attractie, want die is zo druk dat het vooruitschuifelen geblazen is, tussen de toeristen en de kraaltjes- en portrettekeningenverkopers. Hoera.

Het weer was fantastisch, op een nachtje en een natgeregende avond na dan. Veel overbelichte foto’s zijn het gevolg. Alle vooroordelen over Praag kloppen, het is inderdaad een prachtige stad. En wat Eurolines betreft, als je van te voren een beetje bedenkt dat Eurolines te vergelijken valt met Euroshopper, maar dan op het gebied van reizen, valt het eigenlijk allemaal nog best mee. En zeker voor dat geld.

Frank