Confronterende oneindigheid

Als je ooit een keer op woensdag in Rotterdam bent en de koopgoot zat bent, kun je het overwegen om een bezoekje aan het Boijmans Van Beuningen Museum te brengen – bijvoorbeeld om Kabouter Buttplug, de geruchtmakende creatie van professionele viespeuk Paul McCarthy (niet te verwarren met de bijna gelijknamige Beatle), eens in levende lijve te ontmoeten. Dat museum is namelijk elke woensdag gratis te bezoeken.

Zo brachten Marianne en ik afgelopen woensdag ook een bezoek aan het museum, vooral omdat wij de expositie Mirrored Years van de Japanse kunstenares Yayoi Kusama wilden zien. We hadden hier een paar keer een poster van zien hangen en waren zo nieuwsgierig geworden. MIrrored Years is een expositie waarin installaties, videobeelden, sculpturen en tekeningen uit de jaren ’60 en later met elkaar – en met de bezoekers – geconfronteerd worden (aldus zoiets in het programmaboekje). Videobeelden van orgies, ruimtes met grote opblaasbare ‘stenen’, grote metalen bollen, die stuk voor stuk een erg aparte sfeer creeëren.

Een van de meest indrukwekkende onderdelen van de expositie zijn de installatie ‘Infinity Mirror Room – Phalli Field’ uit 1965 en de recentere ‘Fireflies on the Water’. Beide installaties zijn kleine kamertjes van een paar vierkante meter waarbij alle wanden (inclusief de deur) bekleed zijn met grote speigels. Hierdoor ontstaat de illusie van een oneindig grote ruimte vol herhaling. In de eerstgenoemde, met groenachtig schijnsel verlichte, kamer ligt de grond bezaaid met fallusvormige witte ‘knuffels’ met rode stippen. Ook in de tweede kamer zijn de wanden bekleed met spiegels. Op de grond ligt een laag water, en in de kamer zelf hangen heel veel gekleurde lampjes aan draadjes, als vuurvliegjes. Wanneer de deur dicht is en je in het donker staat tussen al die psychedelisch gekleurde lichtjes, zo ver je kunt kijken, lijkt het even of je in een oneindige LSD-trip zit.

Wij verlaten op een gegeven moment, na een minuut of wat, maar erg onder de indruk, ‘Fireflies on the Water’ en lopen wat verder. Ik zie een bejaarde man heel voorzicht de kamer binnenstappen en vertel hem heel vriendelijk dat de deur ook dicht kan. Dan ervaar je het kunstwerk pas écht. Dus ik doe de deur dicht voor de beste man en wij gaan – toch even wat karmapunten gescored – een eindje verderop naar wat culturele orgie kijken. Na een minuut of wat orgie, lopen we terug, weer langs het vuurvliegjeskamertje. Ik hoor de deur een beetje piepen, en even later hoor ik dat er op de deur geklopt wordt. Nieuwsgierig als ik ben, open ik de deur. Daar is, tot mijn verbazing, diezelfde oude man weer, een licht panische blik in zijn ogen dit keer. “Je moet me toch niet opsluiten!?”, brengt hij uit. Ik vertel hem dat dat nou juist de bedoeling was van de hele installatie en dat de deur van binnenuit gewoon open gaat door er licht tegenaan te duwen. En dat dat gewoon op het bordje naast de installatie staat. “Oh, maar dat had ik toch niet gelezen!”, en bozig loopt hij weg.

Ik denk dat de eeuwigheid, of de schijn daarvan, toch iets te vroeg en iets te dichtbij kwam naar de smaak van deze meneer. Misschien keek hij de dood wel in de ogen, zag hij wel zijn hele leven aan zich voorbijschieten in die paar minuten. Mirrored Years is dus inderdaad confronterend, maar op een andere manier dan ik -en wellicht ook de kunstenares – had gedacht.

Frank

2 gedachten over “Confronterende oneindigheid

  1. Het is inderdaad een erg mooie tentoonstelling!
    Komt allen en beschrijf hier uw ervaringen met de tentoonstelling met psycho-actieve middelen, dat helpt, me dunkt.

Reageren verboten!