Ook dit is wetenschap

In de (fundamentele) wetenschap wordt zo’n beetje alles wat maar mogelijk is onderzocht. Soms levert dat verrassende ontdekkingen op die de wereld wezenlijk veranderen (en vaak nog ten goede ook). Ik noem een ontdekking van de het DNA, vaccins, geneesmiddelen enzovoorts. Voor verreweg het meeste onderzoek is echter zelfs met de beste wil geen enkel nut te bedenken. Dergelijke onderzoeken leveren slechts rare feitjes op om de tijd wat te doden tijdens saaie familiebijeenkomsten. “Goh, interessant”, “Hoe kom je erop?” en “Is het heus?”, zijn veelgehoorde reacties. Beter dan praten over het weer, of over wie het nu weer met wie doet, dat wel.

Aan zinloze onderzoeken wordt jaarlijks de Ig Nobel Prijs, het puberale broertje van de Nobelprijs zeg maar, uitgereikt. Enkele jaren terug nog gewonnen door de Rotterdammer C.W. Moeliker die homofiele necrofilie bij wilde eenden (eigenlijk eend, het was er één) heeft bestudeerd. Waarvan akte.

Een, wat mij betreft, absolute kanshebber voor dit jaar kwam ik pas tegen. Een onderzoek van een of andere Oostenrijker, Bernhard Kräutler, die ontdekt heeft dat rijpende bananen een blauw licht afgeven, wanneer geplaatst onder een blacklight (UV-licht). Goh, interessant. Hoe kom je er in godsnaam op om zoiets te onderzoeken? Per ongeluk een keer een banaan meegenomen naar de disco/darkroom?

Maar goed, blauwe bananen dus. De oorzaak van dit alles moet volgens de onderzoekers gezocht worden in het feit dat een rijpende banaan een andere manier heeft om Chlorofyl (bladgroen voor de alfa’s) af te breken dan andere planten (of niet-rijpe bananen). Mogelijke verklaringen, maar liefst twee, hiervoor zijn dat dit speciale afbraakproduct de banaan langer goed houdt, of dat een hoop dieren die bananen eten, en UV-licht kunnen zien (in tegenstelling tot de mens), zo beter kunnen zien welke bananen rijp zijn. Zulke onderzoeken geldverspilling? Welnee, we hebben nu in ieder geval weer wat om over te praten tijdens de jaarlijkse familiedag in Centreparks of de zoveelste verjaardag van het zoveelste – ons bijna onbekende – familielid.

Frank