London Calling on tour

Gisteren, zondag 23 november, speelde onder het mom van London Calling on tour, drie bandjes in het Rotterdamse WATT. Marianne en ik waren nog niet in dit duurzame poppodium (het voormalige Nighttown) geweest sinds de verbouwing en London Calling is dan altijd een mooi excuus.

john-jehnWat er nou allemaal precies zo duurzaam is aan WATT zou ik niet (meer) kunnen vertellen, maar gestookt wordt er – de sneeuwval ten spijt – in ieder geval niet. Met als gevolg dat de zaal – ondanks het toch vrij grote publiek – bij vlagen echt koud was. Een extra-gratis tip is dan ook om gewoon lekker een trui of longsleeve aan te doen mocht je in de wintermaanden eens langs willen gaan.

De avond begon met de enthousiaste John & Jehn, een tweetal uit London dat leuke muziek maakte met slechts een synthesizer, gitaar en drumcomputertje. Soms een beetje jaren zestig. Leuk. Het tweetal had het zichtbaar naar de zin en was verbaasd over de opkomst. Na afloop werd er nog even voorgesteld om bij iemand in een huiskamer verder te spelen.

noah-and-the-whaleNa een korte pauze was het de beurt aan Noah and the Whale (geen duo, wel een woordgrapje), een groep ergens uit een voorstadje van eerdergenoemde stad. Noah and the Whale kun je kennen van het bescheiden hitje ‘5 years time‘. Compleet met accordeon en viool weten de heren (de mevrouw van eerder genoemd hitje mocht niet mee) de zaal goed te vermaken. Al wordt het wel een beetje heel erg hillbilly af en toe. Maar wie weet kwam dat ook wel door het rood-geblokte overhemd van de gitarist. Nog mooier was de verwassen rozerode trui met tijgerprint èn overhemd eronder van de violist.

Het kan haast niet anders of de afsluiters in WATT waren de uitvinders van de uitdrukking ‘too gay to function’. Hit me TV eat your heart out. De heren van Late of the Pier maken snelle, energieke glamrock. Na enkele nummers nodigden de langelokte heren het publiek uit op het podium. Een oproep waar natuurlijk vooral de aanwezige pubermeisjes (incluis Spongebob shirtjes) van de voorste rij gehoor aan gaven. Gedurende de rest van de show waren ze er niet meer weg te slaan, tot het de band vlak voor het laatste nummer dan toch lukte. De muzikale potpourri was, hoewel geregeld echt ontzettend over de top, toch best verfrissend, net als de temperatuur van de zaal – en de sneeuw buiten – overigens. En toen was de cirkel weer rond.

Frank

2 gedachten over “London Calling on tour

  1. @Mathijs: was het ook! Ik kan trouwens iedereen afraden kaartjes te kopen bij de Primera e.d. als je ze rechtstreeks via de site van WATT koopt, scheelt je dat 3,50 per kaartje aan servicekosten.

Reageren verboten!