La comunicación no verbal

Wie wel eens in een échte metropool is geweest (of in de trein naar Rotterdam heeft gezeten), kent ongetwijfeld het fenomeen van de dakloze muzikanten die bij de ene halte instappen, even snel een riedeltje spelen, met de pet rondgaan en dan snel weer uitstappen en verdwijnen als sneeuw voor de zon.  Waar ze vandaan komen en waar ze heen gaan, het blijft een mysterie.

blokfluitZo ook in Barcelona. Meestal iemand met een accordeon of een gitaar en gehaaste versies van bekende liedjes (vooral Yann Tiersen is erg geliefd). Op zich prima, beter dan opdringerig Straatnieuws verkopen of bedelen (dat is blijkbaar niet hetzelfde). Tot tranen roeren zal zo’n stukje muziek je zelden, maar vaak zijn het desalniettemin redelijke uitvoeringen en daarmee een aangename afwisseling op het zoemen en bonken van metaal op metaal in donkere tunnels.

Maar soms heb je pech en stapt er een muzikant van een heel ander kaliber in. Een uitgemergelde heroïne verslaafde blokfluiter in stinkende bevlekte vodden bijvoorbeeld. Ik had hem al in zien stappen een eindje verderop en hij begon zich nu in onze richting te bewegen, onsamenhangende valse tonen producerend. Het gezicht van alle medepassagiers op begon langzaam te betrekken.

Op het moment dat de junk tussen mij en de gezette twee meter lange Pakistaan, die tegenover me zat, doorloopt begint het gefluit bijna onverdragelijk te worden. Precies dan legt de Pakistaan rustig zijn grote hand op de schouder van de verslaafde musicus en, op het moment dat die zich omdraait, houdt de Pakistaan, zonder één woord te spreken, de wijsvinger van zijn andere hand voor zijn mond. Blijkbaar een universeel gebaar, want het gefluit stopt vrijwel direct en de junk loopt haastig, met angst in zijn ogen, verder de metro door, af en toe achterom kijkend. Pas als hij uit het zicht is klinken de tonen weer. Heel vaag in de verte.

Ik was onder de indruk van het effect van zo’n simpel gebaar en spontaan kwam er een brede glimlach op mijn gezicht. De grote Pakistaan bemerkte dit, moest ook lachen en gaf me een knipoog. De eerstvolgende halte stapte hij uit, lachte nog naar me en stak zijn duim op. En stapte de metro uit. Ik draaide me om en probeerde te kijken waar hij heen ging. Maar hij was opeens verdwenen als sneeuw voor de zon. Waar hij vandaan kwam en waar hij heen gaat, het blijft een mysterie.

Frank

Een gedachte over “La comunicación no verbal

Reageren verboten!