Paradiso.be (26 september 2009)

In mijn zoveelste poging te doorgronden waarom Belgische muziek – door de bank genomen – zo veel beter is dan Nederlandse, was ik afgelopen zaterdag in Paradiso. Paradiso stond namelijk geheel en al in het teken van de Belgische muziek. Voor Nederland veelbelovende en vooral nieuwe (maar voor Belgen en StuBru luisteraars een hoop oude bekende) bandjes.

Jasper Erkens youtube meisje

De avond begon met The Bony King of Nowhere, melancholieke en inventieve neofolk, volgens de mensen die er verstand van hebben. En op zich klopt dat wel. De naam van de band komt niet voor niets van een liedje van Radiohead.Mooi, jammer dat de zaal nog voor driekwart leeg was, de koningen verdiende beter. Daarna was het aan de 16 jarige Jasper Erkens – tienermeisjesdroom – die eerst een kwartier lekker stond te soundchecken voor een toen al goed gevulde kleine zaal. Wat een showmannetje, hoewel de vaak licht puberale teksten als “when we were young” soms een beetje op de lachspieren werken, krijgt hij de kleine zaal goed aan het meezingen met Crazy en blaft hij er lekker op los met Waiting like a dog. En dat alles onder nauwlettend toezicht van het blonde meisje vooraan met de videocamera van pappa.

Selah Sue

Selah Sue stond terecht in de grote zaal geprogrammeerd en wist die dan ook goed te vullen. Het enthousiaste publiek hing aan haar lippen. Selah Sue, blond meisje, maakt hiphop, maar dan zoals het bedoeld is; met gitaar en lief stemmetje.

Verrassing van de avond was Barbie Bangkok. Bij het eerste nummer was de kleine zaal bomvol. En vanaf dat eerste nummer was de hele zaal in beweging. Nummers als New Delhi, People And Geometry en I Remember als hoogtepunt. Leuke, swingende – bij vlagen erg foute – poprock. Minpunt – los van het onbeschofte Nederlandse continu pratende publiek – was dat gaande de set de zaal langzaam leegliep omdat mensen niets wilde missen van Headphone, die daarna zouden spelen.

Headphone

Headphone, als laatste band, bleef natuurlijk heus wel wachten op Barbie Bangkok. De muziek van Headphone van bevat vele elementen, de experimenteerdrift van Radiohead en The Notwist (gezien op Dour 08), het swingende van Soulwax en Hot Chip en het melodieuze van Travis en Novastar. Plus een stampende – bijna industrial – beat. En hoewel Headphone bij vlagen net iets te pretentieus op het podium staat (het is per slot van rekening dEUS niet) zetten de heren een erg gave show van bijna een uur neer. Vreemd genoeg liep overigens ook tijdens dit optreden de zaal geleidelijk leeg. Dat moet iets met een laatste trein te maken hebben gehad, want de heren speelden gewoon goed.

De avond werd afgesloten door een live set van The Subs, maar daar kon wegens huisfeestelijke verplichtingen (hoi Tim) helaas niet heen worden gegaan.

Al met een al een goed bestede €14. Al ben ik er nog steeds niet uit wat Belgische banden hebben dat zoveel van hun Nederlandse concolega’s laken. Zou het iets met het overal doorheen pratende publiek te maken hebben?

Frank