Para-acetylaminofenol

etos_pcmEen koude avond in oktober, het begint net donker te worden. Een druk station van een grote stad, een Etos van hooguit 30 vierkante meter. Overal rekken en kasten tot de nokken gevuld met drogisterij-artikelen. Een verwaaide, wat bleke twintiger met enorme wallen komt de winkel binnen, groet de hooguit 17 jarige jongen met de button ‘beveiligingsmedewerker’ en loopt zoekend de schappen af, in de winkel slechts een andere klant. Een vrouw van in de veertig die tampons moet hebben en een geanimeerd gesprek voert met de gezette, zonnebank gerimpelde vrouw met het geverfde platinablonde haar.

De vrouw rekent af en gaat en krijgt nog de nodige beleefdheden na geroepen van de overenthousiaste verkoopster. “Tot ziens! Fijne dag nog! Wel thuis!” Dan de jongen, die inmiddels tot de ontdekking was gekomen dat het hetgeen hij zocht veilig achter de toonbank lag.

“Hallo, een doos paracetamol alsjeblieft.”
— “Hallo, goedenavond!”
“Hallo, een doos paracetamol alsjeblieft.”
— “Oké! Wil je een grote doos van 48 of een kleine doos van 24 stuks?”
“Voor wat ik er mee van plan ben doet het er niet zoveel, doe maar een kleine. Dat scheelt weer,” de jongen, bezig een verkoudheid op te lopen, snift zijn neus en slaakt een diepe zucht.
–“Oké, prima hoor, je zegt het maar! Zo kijk eens aan. Dat is dan 50 cent. Wil je er een tasje bij?”

De jongen grabbelt wat muntjes bij elkaar uit zijn portemonnee, legt die op de toonbank, zegt dat het zo ook wel mee gaat en haast zich naar buiten terwijl de stem van de verkoopster hem naroept, “Tot ziens! Fijne dag nog! Wel thuis!”

Frank