Tussen Kunst en Quatsch

kenqHet is deze week vijfentwintig jaar geleden dat de AVRO begon met ‘Tussen kunst & kitsch’ waarvoor heel Nederland de zolder leeghaalde en de meest waardeloze troep liet taxeren. Oma’s po, opa’s urn, een schilderijtje van oom Johan, soms zat er een Rembrandt tussen die dan zogenaamd tussen het vuilnis was gevonden. Lichtelijk stoffig, maar voor een groot deel van Nederland vaste prik…

Enfin,  als er iets is waar het televisieprogramma debet aan heeft is het wel de explosieve groei van het aantal salontafel connaisseurs. Iedereen heeft opeens verstand van kunst (“maar dan niet van dat moderne“) en wil dat op het genânte af overal tentoonspreiden. Iedereen heeft wel zo’n vader, moeder, oom of tante die op verjaardagen iedereen lastig valt met gebakken lucht verpakt als een enorme culture kennis.

Tijd voor een klein gedachtenexperimentje. Hoe moeilijk is het om vaag te praten over ‘kunst’?DSC02382

Bovenstaande is een foto die ik vanmiddag heb gemaakt, om het smakelijk te houden zal ik niet zeggen waar en wanneer. Wat zou een salontafel kunstkenner zeggen wanneer deze foto aan de muur hing bij een groot museum? Nou bijvoorbeeld iets als dit;

Dit is duidelijk een werk dat zijn inspiratie, en wellicht oorsprong, vindt in de existentialistische gedachtegang. De symboliek van de rol toiletpapier, in beginsel maagdelijk wit, maar gaandeweg besmeurt om uiteindelijk te verdrinken in de viezigheid van het leven. We zien links God, perfect in al zijn eenvoud. Een volle, onaangebroken rol. Rechts zien we de mens, geschapen naar Zijn evenbeeld, maar minder Groots en duidelijk aangebroken, begonnen met leven. Mensen leven immers en het leven is eindig en wordt opgemaakt tot er niets rest dan de kern, de ziel zo u wilt, hier werkelijk prachtig afgebeeld als de kartonnen rol aan de binnenzijde van de rol. De tegeltjes, en de weerspiegeling van de rollen daarin, symboliseren de modulairiteit van het leven, waarbij de donkere verticale lijn, de levenslijn afbeeldt. Opvallend is verder dat er in essentie voor een bijzonder sober kleurgebruik is gekozen. Dit valt te verklaren door te bedenken de mens an sich kleurloos is, als het toiletpapier, maar kleur krijgt door te leven. De kunstenaar toont hier een werkelijk emotionele zoektocht naar de kern van het menselijk bestaan.

Wie biedt een (betere, vagere) analyse van bovenstaande foto?

Frank

7 gedachten over “Tussen Kunst en Quatsch

  1. De kunstenaar laat hier akelig gestileerd een relatie zien. De linkerfiguur symboliseert de gesloten, norse brombeer die alles in z’n eentje op wil lossen. Zijn vriendin, stijlvol weergegeven in de rechterfiguur, staat open, wil haar diepste verlangens en angsten geven en smacht naar equivalente informatie van haar Grote Liefde. Maar de norse brombeer durft niet. De norse brombeer kán wellicht niet. De blauwe streep illustreert met oogstrelend gevoel voor fijnzinnigheid dat ze een grens getrokken heeft. Een soort van deadline is gesteld. Want het vreet aan haar, dat hij niet wil of kan geven waar zij zo naar verlangt. De weerspiegeling achter het stel is een mooie metafoor voor wat in dit soort situaties altijd gebeurt; ze hebben zichzelf inmiddels al te vaak hardop afgevraagd of ze wel bij elkander passen, of de karakterverschillen niet te groot zijn om te overbruggen. Die onzekerheid komt ook weer terug in de houder; de symboliek met een rots is zo klaar als een klontje. Dit drama gaat opgelost worden ten koste van het één of ander.. En hoe dát afloopt.. Dat laat de kunstenaar open aan de fantastie van de kijker van dit fenomenale kunstwerk, zoals het een groot, groot kunstenaar betaamt.

  2. Deze foto is geïnspireerd op filosofie. Het diepste deel van de mens. Het is in feite een moderne variatie op de ui, die laagje voor laagje wordt gepeld. Ik zou zelfs zover willen gaan te zeggen dat de kunstenaar er misschien een beetje de spot mee heeft willen drijven. Bij het pellen van een ui komen toch de tranen te voorschijn die het leven met zich meedraagt, de laagjes verwijderen van een WC rol kost uiteraard veel minder moeite, het is geen lijdensweg. Dit verklaart ook waarom de kunstenaar zo’n goedkoop, alledaags voorwerp heeft gebruikt: het verwijderen van laagjes is oninteressant, simpel en leidt tot niets.

  3. Dit gaat over rolverdeling.
    Een volle schone rol, hoeft niet te werken, maakt zich niet vies.
    De ander wordt reeds gebruikt en word na het afwerken van een klant steeds dunner. Tevens word de rol die reeds gebruikt wordt steeds gepakt door een volgende veger.
    Zijn we niet allen geneigd een reeds in gebruik zijnde rol te pakken te nemen?
    Verder staan de rollen op de toiletrol houder, wat mij verteld dat geen leiding is in dit toilet.
    In feite kun je hier zien dat er zelfs in een anarchie de een eerder een slachtofferrol aanneemt terwijl de ander zich niet laat gebruiken.
    De toiletrolhouder is duidelijk naar de achtergrond weggedrukt en leeg wat mij verteld det er net een revolutie is geweest.
    Ik kan zo nog uren doorgaan , maar het is dan ook kunst.

  4. Een werkelijk plaatje, dit exemplaar van kunstenaar Frank komt duidelijk uit een periode, die gekenmerkt wordt door secessionisme. Met deze weergave wil Frank duidelijk maken dat afscheiden het antwoord is op de vragen waar hij mee worstelde in deze tijd. De rollen symboliseren een wereld van onafhankelijkheid en zelfredzaamheid. Immers, als je twee rollen toiletpapier bezit, kan je voorlopig wel even poepen zonder andere mensen te hoeven lastigvallen. Het eenzame wordt afgebeeld door de context van de rollen, de locatie. Een utilistische inslag kan hieruit duidelijk gedestilleerd worden, optimalisering van het nut. Twee rollen is in deze zin juister dan een enkele rol. Toch kan het begin van zijn realistische periode door de geoefende kijker ontdekt worden. Want ook al heeft men twee rollen, ooit zullen zij op gaan, gekenmerkt door het aangebroken zijn van de rechter rol.

Reageren verboten!