Niet naar Kunduz

Een belangrijk onderdeel van het geneeskunde onderwijs is de casuïstiek. Het bespreken van – vaak fictieve – exemplarische situaties en patiënten. Onlangs kwam tijdens een college een casus voorbij over een man van rond de dertig, werkzaam in het leger, met enkele plotselinge klachten. Wat verder volgde waren enkele sheets met verdere gegevens en het uitgevoerde onderzoek dat ons naar een diagnose zou moeten kunnen leiden. Tijdens de koffiepauze werd er, zoals altijd, volop gediscussieerd, over het college, maar ook over de politiek. Een half uur later bleek de man uit de casus waarschijnlijk een niet al te gunstige prognose te hebben. Achter mij hoor ik iemand fluisteren; “één voordeel, deze man hoeft in elk geval sowieso niet naar Kunduz…”

Frank

4 gedachten over “Niet naar Kunduz

  1. Ik vind het wel leuk trouwens dat je als icoontje die chocoladeletters hebt. Heb je ze allemaal opgegeten? Anders zijn ze ondertussen wel wit uitgeslagen denk ik 😉

Reageren verboten!