Mediastilte betrachten

Bij wijze van experiment had ik niemand iets verteld van mijn benoeming tot campuscolumnist. Ik zal er geen geheim van maken, ik had me er heel wat van voorgesteld. Ik was er helemaal klaar voor. Een extra luide beltoon, genoeg ruimte in de mailbox en een telefoniste. Laat de gekte maar losbarsten.

Studiegenoten, vrienden, bekenden, NOS journaal, Volkskrant, NRC, CNN, Nieuwsuur en desnoods het AD of Hart van Nederland. Allemaal zou ik ze kort te woord staan. Waarna de journalisten dan geheel bezijden mijn boodschap enkele van mijn terloopse uitspraken geparafraseerd zouden citeren op hun voorpagina’s. Het feit dat ik ten gunste van de bekendmaking een tentamen misliep zou wellicht wat zijn voor een mooie kop.

Na de gezellige UU-nieuwjaarsreceptie bleef het echter stil. Hier en daar een enkele felicitatie. En later nog een paar na verzending van de DUB-nieuwsbrief. Normaal krijg ik elke dag wel wat berichten, maar sinds ik campuscolumnist ben is dit drastisch gereduceerd. Ik hoor amper nog wat, laat staan roddels.

Ik besloot op onderzoek uit te gaan. Enerzijds blijkt DUB vooralsnog vrij onbekend te zijn binnen geneeskunde. Anderzijds bleek dat sommigen toch een beetje bang waren dat hun uitspraken in een column zouden belanden. Op zich niet vreemd gezien het precedent: alle (twee de) campuscolumnisten tot nu toe wonnen met columns over afgeluisterde gesprekken. Als de UU onlangs meegedaan zou hebben aan de nationale vogeltelling zou de luistervink met gemak gewonnen hebben van de huismus, koolmees en merel. En ik geef toe, ik zal ongetwijfeld nog wel eens over iets dergelijks schrijven, maar nooit direct herleidbaar.

Een aanvullende verklaring voor de mediastilte is dat ik, ondanks mijn relatief simpele naam, minder foto- c.q. mediageniek ben dan mijn door god gegeven voorgangster. Zo heb ik geen Facebook en Twitter ik pas enkele weken (@FLGerritse). Fotoshoots waarbij ik in m’n hemd op een skippybal zit en wild met mijn armen zwaai zijn aan mij niet besteed. Enfin, hypotheses dienen getoetst te worden en ik gooi mijn theorie in de groep. Ook nu blijft het stil. Heel even. Daarna wordt er bulderend gelachen. Ik besluit een mediastilte te betrachten.

Frank