Gelieve niet af te drukken!

Ik val maar meteen met de deur in huis. Ik heb niets met duurzaamheid, helemaal niets. Toen mij onlangs, daags voor 1 april, gevraagd werd iets te schrijven voor een papieren DUB magazine over duurzaamheid was ik echter meteen enthousiast. Het papieren U-blad afschieten met het excuus dat digitaal duurzamer is en vervolgens een papieren nummer maken over duurzaamheid. Wat een gevoel voor ironie, fantastisch! Zoals u leest bleek het echter geen grap.

Duurzaamheid is zo’n typisch uitgehold begrip dat af en toe de kop op duikt. Een van het kaliber ‘twee-punt-nul’, ‘groen’ en ‘social media’. Termen die wellicht ooit voor iets concreets stonden maar die rap verwerden tot loze kreten zodra ‘entrepreneurs’, managers en DWDD-gasten er mee aan de haal gingen.

Hoe nietszeggend ook, we smullen ervan. Een gezellig probleem dat aangepakt kan worden door een bericht door te sturen of een profielfoto op Facebook te wijzigen. En de echte die-hards kunnen één keer per jaar een uurtje met de lichten uit in het schemerdonker gaan zitten. Gezellig met de iPad en biologische kaarsen en zo’n kek roze of blauw hervulbaar waterflesje. Het voelt lekker om de wereld te verbeteren. En morgen gewoon weer zonder schuldgevoel de kids naar school rijden met de SUV en een nieuwe iPad ophalen. Dit oude model kan echt niet meer, weg ermee! De aflaten van de 21e eeuw.

Het mooist in de categorie loze gebaren en tevens zeer populair binnen UU en UMC vind ik nog wel de paginalange teksten, liefst meertalig, die talrijke medewerkers en studenten onder al hun e-mails plakken en waarin zij verzoeken de betreffende e-mail alsjeblieft niet af te drukken (denk toch eens aan al die bomen!). Vooral wanneer men naarstig aan het replyen en forwarden gaat en er op een gegeven moment 5 tot 10 van zulke lappen onder elkaar komen te staan. Prachtig vind ik dat.

Als steunbetuiging aan deze aandoenlijke idealisten heb ik uit alle macht geprobeerd het ter perse gaan van dit papieren vehikel tegen te houden. En dan te bedenken dat ik destijds fel tegen het verdwijnen van het papieren U-blad was. Ironisch? Zeker, maar als het getij verloopt verzet men de bakens. Enfin, als u dit leest heeft het allemaal niet mogen baten. Het spijt mij. Ik hoop maar dat het papier dat u nu in handen heeft ecologisch, ongebleekt en gerecycled is. Dan kunnen we ons er allemaal toch nog een klein beetje goed over voelen.

Frank