Van de dingen die voorbij gaan

Zeven januari 2013 was de bekendmaking van de campuscolumnist 2013. We weten allemaal hoe dat afliep. Wat minder mensen weten is dat ik bijna niet aanwezig was geweest bij die uitreiking. Ik had gelijktijdig een tentamen en dus had ik me netjes afgemeld voor de nieuwjaarsreceptie. Enkele uren voor het zover was, ging mijn telefoon. Door de hoorn klonk iets van paniek, of ik écht héél zeker wist dat ik niet zou komen omdat het wel héél jammer zou zijn aangezien het certificaat met mijn naam erop al gedrukt was.

Dat certificaat hangt hier, bijna een jaar later, nog steeds ingelijst en wel op het toilet. Maar mijn dagen als campuscolumnist zijn geteld. Dit is mijn laatste column. Niet zo gek lang nadat collegastudent en -columnist Ellen Sinot onlangs schreef over haar dag vol eerste keren, schrijf ik over laatste keren.

Want de tijd staat niet stil. Dit is het laatste collegejaar dat ik student ben. Was het niet gisteren dat ik in Utrecht aankwam als eerstejaars Biologie-student? Toen ik begon met studeren werd het F.A.F.C. Went-gebouw nog bewoond, zat het H.R. Kruytgebouw nog stampvol asbest, was het oude station er nog, heette het Utrecht Sciencepark nog gewoon de Uithof, stonden daar bovendien heel wat minder gebouwen en was het collegegeld een luttele €1496. Afgelopen september was dat €1835. Nee, de tijd staat niet stil, zeker niet in Utrecht.

Maar veranderingen horen nu eenmaal bij het (Utrechtse) leven. Zo veranderde het openbaar vervoer in Utrecht afgelopen maand in een volkomen chaos met de komst van volbloed NS-dochter QBuzz (de ‘Q’ staat voor quality, het ‘Buzz’ staat voor bus). Een chaos die de universiteit Utrecht in de toekomst best eens studenten zou kunnen kosten. Bereikbaarheid is een groot goed. Er zijn restaurants die een Michelinster, en daarmee veel klandizie, verloren door iets, vanuit culinair oogpunt bekeken, banaals als een matige parkeergelegenheid.

En dat zijn dan nog maar parkeerplaatsen. QBuzz sneed rigoureus in de dienstregeling, vermoordde lijn 11 en verving de broodnodige, overvolle dubbelgelede bussen zoveel mogelijk door kleine, goedkopere busjes, die bovendien minder rijden. Een beproefde tactiek, die moederbedrijf NS al jaren succesvol toepast onder de naam ‘winterdienstregeling’. Goedkoop (aanbesteden) is duurkoop (voor de reiziger). Maar niet getreurd. In 2015, zo belooft QBuzz, zullen er waarschijnlijk wel weer normale lange bussen rijden richting de Uithof. Als campuscolumnist zal ik dat niet meer meemaken (en mijn opvolger ook niet).

Niet dat de ideeën op zijn, integendeel. Als ik kijk naar mijn lijstje met mogelijke onderwerpen zou ik met gemak nog een jaar kunnen vullen, maar, ik schreef het al eerder, mijn tijd als columnist is op. Ik ga (ondanks verwoede pogingen mijnerzijds en in tegenstelling tot de vorige campuscolumnist) níet schrijven voor de Telegraaf of voor een ander dode bomen medium. Na deze woorden ben ik columnist-af.

Vanaf deze plaats wil ik u en jullie allemaal bedanken voor het afgelopen jaar. Het was mij een genoegen. Al wat mij nu nog rest is het uitbrengen van een traditiegetrouwe toast op mijn opvolger (m/v). Proost! Op de campuscolumnist!

Frank