Retro (een drieluik)

Retrograad

“Het was groot nieuws in de jaren tachtig van de vorige eeuw en zo af en toe komt het weer even terug?”

Gelach vult de aula.

Dit was toch niet helemaal het antwoord dat de HIV-onderzoeker verwacht had toen hij deze middelbare scholieren de vraag stelde waarom HIV een retrovirus werd genoemd.

“Net als uw geblokte overhemd en grote bril overigens,” grapte iemand er meteen achteraan.

Daar stond hij, gepromoveerd, gevierd onderzoeker, een h-index van drie cijfers, papers in Nature, winnaar van diverse onderscheidingen en (belangrijker) beurzen. In een geblokt overhemd, met inderdaad een toch wel grote bril. Plots voelde hij zich weer net zo klein als toen hij zelf dagelijks door de gangen van dit gebouw liep. Jaren geleden.

Retrospectief

Wat een week! Door de onderscheiding voor zijn werk op het gebied van retrovirale middelen stond de telefoon al dagen continu roodgloeiend. Kranten, televisie, zelfs De wereld draait door wilde hem. Hem!

Toch maakte het telefoontje van zijn oude rector de meeste indruk. Of hij, als oud-leerling, niet zou willen komen spreken over zijn werk. Om de jeugd te motiveren voor de wetenschap.

Eindelijk! Eindelijk kon hij dan ook dat boek voor eens en voor altijd sluiten. Want ondanks alle successen, en dat waren er inmiddels, al zei hij het zelf, toch wel veel, zaten sommige dingen hem tot de dag van vandaag nog steeds dwars. Maar nu kon hij eindelijk laten zien dat hij geen stomme loser meer was.

Retrosternaal

Dus zo voelde retrosternale pijn. Hij had zich er wel eens een voorstelling van geprobeerd te maken. Hij wist ergens in zijn achterhoofd dat deze pijn waarschijnlijker was bij hyperventilatie dan bij een hartinfarct of iets dergelijks, hij telde nu zo’n tien ademteugen per tien seconden, dat waren er dan, zes keer tien, zestig per minuut, dat was snel, te snel.

Toch had hij wel degelijk ook pijn aan zijn hart. Want waarom liet hij zich zo van zijn stuk brengen? Dit waren nota bene kinderen! Hij had voor hetere vuren gestaan! Maar toch was deze aula nu voor hem, wederom, heter dan de hel. Blijkbaar was er al die jaren niets veranderd: hij bleef de sukkel, een stomme loser.

Frank