Intercom

Ik was zoals altijd een kwartier te vroeg voor onze afspraak. Anders dan de afgelopen keren besloot ik vandaag echter niet op de hoek van de straat te wachten tot het precies tijd was, maar gewoon alvast aan te bellen. Ik ben nu eenmaal liever te vroeg dan op tijd of te laat. Timing is alles. Dat zegt ongewtijfeld veel over mijn neurotische consitutie. Maar goed, dat vermoedt die therapeut inmiddels toch al wel. Als ik aanbel hoor ik niets. Nog eens. Niets. Ik luister aandachtig. Dan opeens is er zacht gepraat vanuit het luidsprekertje van de intercom; “… ik heb soms het gevoel dat er mensen meeluisteren …”.
Ze moest eens weten, dacht ik terwijl ik naar mijn vaste wachtplek liep.

Frank

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.